Ribaro MK » web 2.0

Модерен Хајд парк – Рибаро во Фокус

ribaro — Fri, 15 May 2009 15:45:28 +0000

http://Како се злоупотребува интернетот за политички цели.com

Рибаро: Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интернет, а уште потешко е да се најде некој кој има да каже нешто.

Пред околу 4 месеци македонската јавност буквално ја размрда еден клип на македонски блогер, објавен на јутјуб – „ Именденска б.б“ – линк, во кој од инсерт на филм со Хитлер, дијалогот помеѓу актерите беше преведен на македонски, но тој не беше директен превод, туку парафразиран, а главните актери беа премиерот и дел од неговиот владин кабинет. Клипот беше објавен во пикот на масовното рекламирање на Владата во скоро сите медиуми, кога мнозинството од медиуми беа безгласни букви и кога Европскиот парламент реагираше на недостиг од слобода на говор во земјава и опасноста, ако ситуацијата не се подобри, тоа да остане уште еден, нов критериум за влез на земјава во Европската унија.

Дали Интернетот остана нов и засега единствен простор во Македноија кој гарантира слобода на говор,односно слобода на изразување и место каде што секој може да си го каже своето мислење без страв од цензура, од притисоци, закани, тужби? И дали во пракса е така? До каде оди таа слобода? Или и интернетот е „благо“ контролиран, како и сè друго во нашите животи? А, од друга страна дали таа слобода значи дека само небото е лимит?

Клип во знак на револт против политичкиот режим

Јане Ѓорѓиоски, познат во блогерската сфера во Македонија како Рибаро е човекот кој го направи клипот „Именденска б.б“ Иако го прашавме дали сака да биде цитиран како Јане или како Рибаро, тој немаше никаков проблем со тоа:
- Може да ме цитирате како сакате. Веќе ме знаат и како Јане и како Рибаро. А немам и што да кријам, одговори тој.

За Рибаро, повод за објавување на клипот беше писмото на Слободан Томиќ, водителот на емисијата „Гласот на народот“ до премиерот Никола Груевски. Но тоа писмо за Рибаро било само уште една капка во веќе преполнетата чаша. Пред 4 месеци македонските медиуми беа преплавени со рекламни кампањи и акции од страна на Владата. Тој вели дека така постапил зашто не чувствувал дека новинарите нешто превземаат за таквата ситуација.
- Имав едно мачно чувство на омаловажување на својот народ, кое и покрај мојот агностицизам никако не можам да го простам. Една непојмлива летаргија зачинета со агресивна „букефалистичка“ кампања на рунтавите семакедонци, што провејува во државните медиуми. Тоа за жал не е фикција, туку документарец кој го живееме.

Рибаро тврди дека по објавувањето на клипот немал директни закани или обиди за цензура на неговиот блог и воопшто врз неговата слободаза изразување на Интернет.
- Добив само неколку непотпишани и-меијл пораки со навредлива содржина кои се нормална реакција , не само за клипот, туку воопшто за изнесен став во пост или во коментар. Не ги сваќам сериозно бидејќи тие се повторуваат во зависно од темата што ја обработувам, вели тој.
на тоа како ја доживува слободата што ја дава Интернетот, Рибаро коментира:
- Можам и се изразувам слободно. Но тоа исклучиво се должи на медиумот преку кој сум избрал да се артикулирам – Интернетот. Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интенет, а уште потешко е да најдеш некого кој има да каже нешто. Парадоксално е што ниту со еден закон не се негира или ограничува слободата на говорот, па колку и да сака тоа некој да го прикаже или признае. Прашањето е зошто никој не го говори тоа што го мисли, туку тоа што другите сакаат да го слушнат? Во Македонија, граѓаните не се свесни за придобивките од демокатијата, а ако се свесни и страв им е, тогаш не ги заслужуваат!, заклучува Рибаро.

По објавувањето на клипот, поголеми реакции на него имало на фејсбук, отколку јутјуб и на неговиот официјален блог. Тој е изненаден од фактот што за клипот повеќе коментираме и зборувале членовите на фејсбук, отколку блогерите.
- Интересно е тоа што реакцијата на мејнстрим медиумите беше поголема отколку од Интернет заедницата. Никогаш до сега не било така. Ако се спореди бројот на коментари, тоа е погубно за блогосферата и загрижувачки за медиум како што е блогот, кој треба да биде авангарда и коректор на мејнстрим забегувањата, коментира Рибаро.

пишува: Љубица Гроздановска Димишковска

Фокус број: 724 (15.05.2009г.)

п.с. Веб сајтот на неделникот Фокус веќе неколку години е во изработка. Мислам, WTF!?

GOOGLE, please fix this error

ribaro — Wed, 13 May 2009 10:44:50 +0000

GOOGLE, please fix this еrror!

Додаток: Google Translate од денес ( 25.08.2009г) и на Македонски јазик!

Technorati tags: google, translator, error, macedonian, macedonia

Блоговите се ѓубре?

ribaro — Fri, 08 Feb 2008 14:34:37 +0000

Сум се степал – онака вистински, два пати. Првиот пат беше во ферка (ама здрава тепачка беше тоа и заврши со крвава усна и крвав нос) со мојот тогаш најдобар другар, а вториот пат во една така помасовна тепачка во центарот на Прилеп со епилог од зададено 5/6 бокса…
Е сега јас би за првата, но…

***

Без пардон, а и без усул е насловот на постот на Сеад испровоциран од дискусијата во емисијата „Пез пардон“ на МТВ1, во која покрај другите беа гости и Сашо Ордановски – Транспарентност Македонија и Роберто Беличанец – Центар за развој на медиуми. Двајцата си се надополнуваа во муабетот и во една прилика така ношарлантно ја исплескаа Блогосферата, абе дури да ти е мерак да ги слушаш онака елоквентни…
Еве како Сеад го парафразира нивниот муабет:

clipped from komunikacii.net

Она што се рече за блоговите за мене беше, и благо и слатко кажано, „тропање глупости“ (грандиозен еуфемизам во наводнициве). Роберто си Беличанец, кој знае симплицистички да тропа поприлично без многу пардонирање гебелсовски кажа „70-80% од блоговите се ѓубре, од кое пола се расистичко ѓубре“. Него и ќе го премолченв, но потоа се надоврза и Сашо Орданоски (екс-Форум, карентли Транспарентност Македонија), прафразисам, „(се согласувам со) она што го кажа Роберто, новинарството (сепак) е занает“. Како никој не се побунтува, остана како неофицијален заклучок и став искажан на јавниот сервис во поглед на блогерството „Блоговите се ѓубре!“.

На тој негов пост, се навраќа (во коментар) Роберто Беличанец и мошне сочно ја дообјаснува својата теорија околу ништожноста на блогосферата а посебно во Македонија:

Роберто Беличанец // Feb 6, 2008 at 2:31 pm

70-80 % од Блоговите СЕ ѓубре. 50 % од Блоговите СЕ расистичко ѓубре.
На блоговите 90 % од коментарите СЕ непотпишани. Што покажува дека ако на прачовек му дадеш компјутер тој НЕМА да стане дигитален граѓанин. Тој ќе остане прачовек со компјутер. И може цела македонска блогосфера да вреска дека тоа не е така. Овие факти не можат да се изменат.
Децентрализацијата на комуникациите нужно доведува до шум. И тој шум е 70-80 % присутен на македонската блогосфера. И тоа е нормално. Не ми е јасно зошто толку се возбудувате.
Она што е битно во таа емисија, а истото јас го кажав е дека и класичното новинарство во светски размери умре оној ден кога репортерите од најголемите светски медиуми го прифатија концептот на т.н.р. „Вметнато новинарство“, односно кога прифатија, заради подобри снимки да влезат во оклопните возила на Американската армија во Ирак.
Традиционалните медиуми ги тресе криза на кредибилитет, потполно се избушени од односите на капиталот и моќта. Во Македонија тој проблем е уште поголем. Но, назад на темава. Дали блоговите се здрава алтернатива… Мое мислење е дека не се… И ова може повторно да си го подведете под „тропање на глупости“, но тоа повторно нема да ги промени фактите. Блоговите, со чест на исклучоците, се места каде што МИСЛЕЊАТА и КОМЕНТАРИТЕ на мислењета се основната форма преку која се пласираат содржини. Се разбира дека се додаваат и аудиовизуелни содржини креирани од корисниците но тоа во суштина не ја менува многу работата… Клучната функција на медиумиот… информирањето блоговите не успеваат да ја исполнат. Од тој аспект ние во македонија не можеме да зборуваме за т.н.р. демократизирано или веќе ако сакате така да го нарекувате децентрализирано новинарство. Дури и во светски размери таквите појави на блогосферата се ретки. Во таа смисла, алтернативата на традиционалните медиуми на мрежата се порталите, но и веб сајтовите на традиционалните медиумски конгломерати кои се приспособуваат на технологијата.
Ако добро ме слушавте, пред да го напишете кометарот ќе чуевте дека реков: “ Новинарството во Македонија денес е можно само како субверзија… не сум сигурен дека блоговите тоа го овозможуваат затоа што 70-80% од нив се ѓубре, а околу 50 % од нив се расистичко ѓубре“.
Очигледно дека стариот намќор Хераклит бил во право кога рекол дека: „очите и ушите им се лоши сведоци на оние кои што имаат варварски уши“.
Значи ајде да ја дообјаснам изјавата затоа што сметам дека секој комуникациски канал е битен и дека заслужува внимание, а очигледно блогерската заедница има проблем со оваа изјава“.
Новинарството во Македонија страда од недостиг на професионализам кој што е директно поврзан со односите на моќ во општеството. Од тука произлегува дека професионалното обавување на таа професија (со почитување на стандардите што се мачно изградувани од појавата на првиот весник до денес) во Македонија, во традиционалните медиуми, во овој момент не е можно или е можно само на маргините како субверзија на главниот тек. И потоа додадов дека не сум сигурен оти блоговите се медиумиот низ кој што тоа може да се оствари. Поентата е дека шумот е преголем.
Не велам во ниту еден момент дека нема квалитетни блогови… Само велам дека тоа се комуиникациски канали кои не се медиуми, ниту тоа можат да станат. Некои од нив со тек на време и со посветеноста на авторите можеби ќе еволуираат во такво нешто. Јас лично имам едно 5-6 фаворити во Македонската блогосфера, но во моментов тоа не е така. И затоа пред да се почуствувате нападнати, пред да почнете со големи наративи од типот на “децентрализација на светот“ (а ова е тема за посебна дискусија, зашто ако е толку децентрализирана работата зошто ОН.НЕТ има поставено медиа концентратор како главна појдовна точка кон огромен дел од македонската блогосфера и што е тука деконцентрирано… пристапот ли…) погледнете во себе. Самите се нарекувате блогерска заедница.
Тоа зборува за две работи: 1. Дека нема публика во класична смисла туку дека функционирате како полузатворен свет. 2. Она што го произведувате е на ниво на меѓусебен муабет за одредени прашања… што пак по дефиниција е интерперсонална комуникација… т.е. немедиумска комуникација.
Она што најмногу ме загрижува е табиетот да не се потпишувате со вистинското име и презиме туку со никови…
Се срамите ли од своите мислења… Се плашите ли од тоа што го мислите да не се поврзе со конкретна личност… Толку ли се чувствувате слаби и немоќни во сопствената кожа… На крајот ни тоа не ме интерсира бидејќи тоа покажува незрелост за човечка комуникација за која што пред воопшто да започне комуникаторот треба да се легитимира.
Од искуство во традиционалните медиуми знам дека најголемите гнасотии се направени со непотпишани текстови, а псевдонимите речиси секогаш биле употребувани само од кукавички побуди… тогаш кога авторот не бил подготвен да се соочи со последиците од својот текст.
И на крајот, рефлексот да се браните кога никој не ве напаѓа, потребата да се видите сите во тие 70-80% што не чинат толку слатко ја открива вашата несигурност во она што го правите. И јас сакам да видам децентрализиран свет… но ако цената за таквиот свет е кукавичлукот тогаш засегош ќе останам од другата страна.

За на крај – Беличанец, да повика на отворена дебата во негова организација, за која сеуште не е дефинирано каде и кога ќе се одржи.

Е сега, бидеќи нема да бидам присутен на таа евентуална дебата, еве го моето видување:

Уф каква здрава шамарчина ни ракоплесна еден од креаторите на законот за радио дифузија од врхушката (без иронија) и медиумската алфа и омега во Македонија, просто не ми се верува.
Еве и нека држат нападите: процентуалната логика, шумот, иако изведени паушално. Најмногу боли тоа што не го признава блогот како медиум, туку само како (молим ти се лепо) комуникациски канал. Значи, ние овде, си месинџеруваме и не сме доследно информативни, а таму неколку дневни весници и неделници кои копи-пастираат од нашите и странските новински агенции и преведуваат цели статии од странските медиуми и ништо повеќе, се релевантни чинители на јавното мнение? А за тоа дека ја гледа алтернативата во порталите, не ми се трошат зборови.

Немој Боби, молим те! Знам дека порасна со „Commodore 64“, дека не си паднат од небо и дека дури јас копав црвци и шутирав конзерви ти учеше BASIC, но на оној палзилери пајташки муабет со Ордановски што го затеравте ич не му ја контам поентата. Ако не за друго, туку што немаше ни еден претставник од блогосферата за да може да се одбрани, па остана констатацијата (како што посочи и Сеад) дека блогосферата е ѓубре недостојно за внимание. Ај еве за момент заборави дека блогот не е медиум и врати се на процентите.
Кажи ми (процентуално), колку од македонските дневни и неделни весници заслужуваат внимание… Колку од телевизиите се потпираат на своите репортерски и изворни информации, а помалку на агенциските. По мојата математика во најоптимистички случај процентот не е поголем од 10%.

За разлика од тие бледи и мртви „медиуми“, блогот не ретко располага со лепеза од индивидуални коментари за одредена актуелна тема поткрепен со анализа, која линкувано задира до сите достапни извори моментално постоечки и релевантни за одредената тема на постот што е предмет на анализа.
И кој е сега порелевантен и информациски побогат и подоследен? Оној кој успеал да ја долови атмосферата на пишаното од триста пичкесиматерина аспекти или оној кој слепо се врзал агенциски и пренесува вест и згора на тоа речиси во 99% од случаите не кажува кој е оригиналниот извор на веста?
И зошто сега да нема место за блогот како медиум? Зошто упорно се маргинализира улогата на блогот? Немој молимте со она дека коментарите се не потпишани и бла-бла цмиздрави лигавења кои btw успешно ги надминуваме. Не е ваљда од страв од неколку беспомошни пискарала, не реализирани интелектуалци, новинари, маниајкално надркани средовечни чичиња, писатели, самохрани мајки со вишок на време, квази историчари и сексуално не задоволени домаќинки, нафурани професори и профеосорици и какви ли уште не маргинализирани персони кои (како што вели Ванковска) вежбаат демократија удобно скриени позади измислени никови и прекари?

Кого штитите со Ордановски: Сузе, Латас, Младенов или независниот(?) Божиновки го штитите од нас, кого…? Веродостојноста на информацијата? Што штитите или поточно, на што му давате простор?
Или најверно ми е дека нè штитите од самите себе. Да не случајно се повредиме вежбајќи демократија или не дај боже да не се навредиме и испорезилиме низ нетов и светов практикуваќи како што ја нарече погоре – канална комуникација, па да се зацапаме во некои бразди и бездни и така очорени да не видиме кој кого мачка и дебело подмачкува во информацискиот простор, а?

И да, блоговите се субверзивната алатко која може да го поткренат и поткрепат недостатокот од објективност во иформирањето со самото тоа што блогерот е уредник сам на себе и единствена цензура под која подлежи и која треба да ја совлада е автоцензурата. Не знам оти не можеш да видиш толку очигледна работа? Боби, тоа не се прави со минирање на еден алтернативен (сакал ти признал или не) медиум како што е блогот, тоа се прави со поддршка, а посебно е потребно таа да доаѓа од Центарот за развој на медиуми, тоа ми изгледа толку логично, нели?

***

Оној првиот пасус од муабетот – за тепачките, не е нафрлен туку така.
Имено, еден од двајцата протагонисти во ферката е токму Роберто Беличанец, па затоа така лично му се обраќам со Боби. Не дека му останав должен за нешто, туку дека инсистира да се потпишиме со својот идентитет позади кажанот, демек имало поголема тежина тогаш.

Па еве…

Пс И во една така опуштена, цивилизирана, тивка, издишана атмосфера како што вели Ордановски и може да се виде од клипот, ги направи блоговите бербап.

Замислите што би се случило кога атмосферата би бил поинаква.

M‘чам… уште тро

ribaro — Wed, 26 Dec 2007 14:24:56 +0000

Мораш прво да го погледнеш клипот!

Остај шо кажуваат и не/зборуваат овие од видеово, туку, ќутат бе, мумии. А толку многу мислат дека имаат да кажат, или кажале чинат. На кого ве потсеќа ова, а? Можеш да изнаремпаш милион прашања и извичници да констатираш, комплетираш, редови да корегираш, но…
… Но друго е кога ќе се чуе глас, кога ќе се погледнат очи. Тогаш се има чувство на доверба, некоја блискост или одбивност… сеедно, бар си начисто ебате, ако не друго. Одам така – талкам од клик на клик, читам, препрочитувам, пастирам, линкам, влегувам од замка во офсајд, па ме наткреваат на волеј, па со пет(иц)а, ме дриблаат, дриблам, па пак волеј. Одам и букмаркирам. Сакам се‘ да примам и малку ми е денот, ноќта не е моја, на соништата е ноќта. А мислиш дека тие се твои? Надвор паѓа снег…
Значи гласот: рапав, млитав, баритон, сопран… преку куров – каков сака нека биде гласот важно да струни и бранува нешто човечко. Можеби не е до гласот, може да е до слухот?
Таман имам сега време да го „озвучам“. Ај понатака…

CC – ц ц ц..

ribaro — Wed, 20 Jun 2007 12:10:57 +0000

Абе, кај дојде мајчин јапонец, кај се запусти, па ни ги разниша информатичките редови?

Ако се прашувате што е муабетов, уствари за што се расправа кај Би во нејзиниот пост, поточно во коментарите?… ич не се мачето. Тоа сигурно е некоја од оние веќе видени работи – „си ги мерат на кој му е подолг.“

Мене ич кур не ме боли за тој нивни куропецачки натпревар, но еве шо ми засмета како посматрач и корисник на лиценцата, а се однесува на нашата „интернет елита“:

Зошто бе нема никој (освен Метаморфозис – објавени македонските лиценци Криејтив комонс, кои беа и организатори за вчерашниот настан во Холидеј Ин и Струмјан што покрај другото дава и линк до првиот нацрт од лиценцата на македонски) да ја искористи промоцијата за комплетно, критички или нека биде и критизерски осврт на тоа: што и какво е значењето на користење на лиценците Криејтив комонс (CC). Па да каже – кои се придобивките на авторите, што добива заедницата, како да им се објасни на луѓето да ја користат, зошто да се користат Криејтив комонс лиценците и слично, а?

… Или вие сé си знаете, па нема потреба од објаснување?!

Ај да не бидам обвинет за дежурен мрчач, еве едно видео постирано на dotSUB со превод на македонски, кое го објаснува сето тоа околу Криејтив комнос линценците, а ова е веб сајтот:

WWW.CREATIVECOMMONS.ORG.MK

Уз муабетов, врската до видеото која на Кајмакот ја постави Гемиџи достигна рекордни 21 гласа!? Незнам зошто не може да се разбере од пооделните корисници на интернетот во Македонија потребата од користење на оваа можност што ја нуди Кајмакот за афирмација на македонските содржини достапни во електронска форма?

Навистина не ми е јасно, како е можно толку малку корисници (па и блогери корисници) да го користат Кајмакот за промоција на интересни содржини од нет… Зошто?

RSS за почетници

ribaro — Sat, 16 Jun 2007 12:04:51 +0000

Се помачив малку дури го поставив преводот на Македонски, но мислам дека е добар, а дали вредеше маката… ќе кажите.

Оди тука за да го видиш видеото или клик на сликата.

2.84 милијарди зелени

ribaro — Mon, 14 May 2007 11:43:30 +0000

Good директно од The San Fernando Valley – Porn capital of the world многу суптилно ги презентира статистиките податоци од кои се здрвува… здивот. Дали бројката од 2.84 милијарди долари приход само од интернет порно е доволен предизвик за да ја видите Kelle Marie или пак Marie е причината за да ги видите бројките, оставам на душа ви:

(за секој случај еве линк до видеото)

Ако при гледањето на клипот ви бегаа податоците еве ги:
12 % од сите веб сајтови се порнграфски
25 % од сите пребарувања на нет се порнографски
35 % од сите данлоудирања се на порнографски содржини
секоја секунда 28 258 интернет корисници гледаат порнографија
секоја секунда се трошат 89 $ за интернет порно
секој ден 266 нови порно страници се појавуваат на интернет
Зборот SEX е најпребаруваниот збор на интернет.
Приходот на САД од интернет порно во 2006 година изнесува 2.84 милијарди долари
72 % од корисниците на интернет порно се мажи
28 % се жени
Има 372 милиони веб страни со порно содржини
3 % од нив се Англиски
4 % Германски
89 % се од САД
најпосетувана страница за возрасни е: adultfriendfinder.com
земји кои ја имаат забрането порнографијата: Саудиска Арабија, Иран, Бахреин, Египет, ОАЕ, Кувајт, Малезија, Индонезија, Сингапур, Кенија, Куба Кина, Индија.
Нај посетувани страни дневно:
1. MSN.com – 220 милиони
4. youtube.com – 196 милиони
49. adultfriendfinder.com 7.2 – милиони

145. NYTimes.com. – 4.1 милион посети дневно
Kelle Marie презентерка

***

Циле – баче, арен?!
Наместо да ни ја ветеше Jenna Jameson & компани која ќе ни носеше 2/3 милијарди зеленаши годишно, Ти.. ?!

Знам бе дека каснам години, ама секогаш кога ќе се спомене бројка поголема од милиони „зелени“ мене на срцушот полничок ме потсеќава, зашо таков к*р каков шо кркавме ние од дебелио нема ни Jenna кркано!

Абе каде е сега дебелиот, го видел некој?

Врска: Svakodnevnica

Америте и Ние

ribaro — Thu, 15 Mar 2007 10:00:50 +0000

clipped from komunikacii.net

По релативниот успех на својот документарен филм „An Inconvenient Truth“ бившиот потпретседател и претседателски кандидат во САД, Ал Гор (Al Gore), повторно „се амбицира“ да направи нешто ново и супер-демократски по што ќе биде запомнет (а не по изборите во 2000 г.), а овој пат тоа е телевизија чија програма би била целосно правена од гледачите, ала “You Tube”:

Оди кај комуникации за да го читниш целиот пост на Сеад .

Јас нема да прашам до каде е светот стасан, а каде сме ние. Би било во најмала рака нонсенс да се очекува нешто такво кај нас.

Но, нема да бидам јас рибаро ако не ги искористам и искомпарирам погорните случувања со нашите :

Кој или кои се потенцијалните кандидати за Претседател на Македонија и пратат ли тие или нивните екипи(?) како се води преткампања за претседателски избори?

Што ќе ни понудат во својата програма или повторно тие ќе бркаат муви по бини и плоштади, а ние гревчиња ќе ги лапаме?

Имајте на ум господо потенцијални кандидати, листата на вечни и изветвени ветувања од типот на НАТО и ЕУ се стеснува. Можеби ќе не бидне во НАТО до тогаш, а ЕУ ќе ни биде исто далеку како што е и сега.

Можеби е преурането, но ако ја следиме досегашната практика и искуство, пак ќе биде онаа народната „Касно стиже Марко на Косово Поље“.

Ајде, ајде, само да се жалело, па за тоа сте платени мајкуму, еве јас ве потсетувам, а динар ќар немам од тоа.

… А до тогаш, за нас обичните смртници еве едена терапија што ја препорачувам на совет од En Vogue измиксани со Red Hot Chili Peppers:

Воскрес или апокалипса (Web 2.0)

ribaro — Wed, 07 Feb 2007 08:45:00 +0000

Не ми е намерата да навлегувам во некаква религиозна заврзлама.
Јас во основа сум практичен сонувач – оксиморон, но понекогаш знам да сонувам и прераскажам чисто практични работи.
(…Хм…) можеби и не се баш само практични?!?

Се работи за WEB 2.0.

Прашањето е сега дали има потреба да се скептизира еден револуционерен чекор кон светлата иднина (како што се прашува и Развигор во неговата извонредна колумна што ја препорачувам)?
Од друга страна Комуникации налетал на еден длабоко аналитички, а истовремено и мошне антрополошки клип и решил да го сподели со нас:
(бидеќи настаните на клипот се одвиваат многу брзо, прпорачувам да го снимите… овде има упатство како се снима клип од YouTube

Се надевам обрнавте внимание на следниве делови од клипот, каде вели:

… Ther’s a blog born every half second
and it’s not just text…

Hello World!

We Are the Web!

… When we post and then tag pictures.. we are taching the Machine.. each time we forge a link we teach it an idea.. Think of the 100 bilion times per day humans click on a web – teaching the Machine… The machine is us
Digital text is no longer just linking information…
Hipertext is no longer the linking information…
The web is nol onger the linking information…
The web is linking people…
The WEB 2.0 is linking people,
… people sharing, trading, and collaborating.

We’ll need to rethink a few things:
- copyright
- authorship
- identity
- ethics
- aesthetics
- rhetorics
- governance
- privacy
- commerce
- love
- family
- our selves

Ако не ве интересира WEB 2.0 и што има да каже Michael Wesch, тогаш сигурно уживавте во музиката na - DEUS, There Nothing impossible..

… А зошто насловот е: – „Воскрес или Апокаплипса?“
… Па ме замисли она дека:

- Ние треба одново да размислиме за неколку работи…

идентитетот
приватноста
љубовта,
фамилијата,
ние самите

Шо знам, размисли и ТИ, да не речиш после не кажав.