Бистра солена капка… копа. Копа по трагите од покосениот цвет со иронија и стрес на циникот не го признава зборот дело што е со талог од понорни сили и тежнеат во цреша, а таа е црвна… (пиздае матер) Земиме со срж од девица низ раскошот на рајот од бањи со морничава крв и врела со [ Read More ]
Влага лие ко прилив на дланот Се мие ладно во мраморот лелек пред прсти во тињата и назад прстенот грби – лелек погоден без сјај Здрвен со сила буден од цитати мрсни виуглаво исправа гради и крили со плач Во сенка и сува надеж ѕирка од врелото му легло депримира болно во празно а далеку [ Read More ]
Трешти во крик урбаниот копнеж. А околу само белилото од заслепената светлина успева да вирее бескорено, концентрирано од сенешто и единствено. Ветвата белина низ вечното белило се повторува. Безличните белини во вечното белило се уобличуваат а толку малку усеничуваат а толку повеќе се аморфни и исчезнуваат, а се забележуваат. Пласти белилото вечити сеќавања. Тежни белилото [ Read More ]
Поезија на поезијата за вечните: One strange day “The anknownsoldier” said to himself: Why “People are strange” and why they are bound up with there own “Cristal ship” who is usurped only for himself? There was no answer. There was a spark, like when “Riders on the storm”-”Waithing for the sun”, spark in a shape [ Read More ]
