да читнев сакам

онака не обавезно

ќе те пишам тогаш

онака не обавезно

да искрвариш в рака

онака не обавезно

ќе одам од квака на квака

онака не обавезно

да молам да молиш

онака не обавезно

ќе се створиш

онака не обавезно…

Нешто капна
Дождот го изми  моето лице

а телото
а душата

Оставам да свети
камарата е повторно тука

а ти
а јас

дупка во ѕидот
каде сме

Во душата безтелно
накамарени
страсно наколеничени

Заедно сме извеани
оддувани
надувани

а не сме

Што сме

Didn’t use a blade
A bullet, or a gun.

You poisoned the moonlight.

It was cold outside,
The nigh love died,

On the night you murdered love

( го најдов фино спаковано тука )

Да се носат мадина е една, а да се имаат и да знаеш да се носиш со  мадлестата ситуација е сосема друга работа.

Кој ја има привилегијата на мадлест човек?
Оној со потечени мадина?
Оној кој ни ги потекува?

Gjurić Stanka знае да ги ланча и да е мадлеста истовремено (клипот трае 2мин. и 31 секунда):

Еднаш рече:

BEZ OPROSTA

Poput odbjegla zatočenika logora, ludnice, zatvora, grabim za težinom svoje gladi i strahova; napuštajući zavjet razboritosti, priklanjajući se obećanju srca, šamarajući obzire, tvrdokornost vrijednosti, uzusa, vjernosti.

Iz perspektive u procijepu rešetaka nijedan zalogaj nije tako golem da ga se
besramnim utiskivanjem u sebe ne bi moglo opozvati, savladati, satrti.
Za mene nema ravnodnevice oprosta.

Мадлеста девојка (?!)

Читајќи го нејзиниот опус – стихови, кои ги има пренесено во  книги и аудио запис, се почувствував обезмаден – разоружан, а истовремено и толку потентен и мадлес што морав да споделам.

Дури го гледав клипот ги мразев пенестите меурчиња и Владо Калембер!

… Или ги сакав можеби, меурчињата?

Ма-ма-ма… мадина требаат а не д‘ткачи… А Станка има мадина дефинитивно!

А-а-а… Ти, а-а-а… јас???

Зошто, о зошто е вистина

вистина е, о зошто ама е

се борам, о зошто

ама не

па признал ти или не

Каде се боите? -праша.

Каде е родот? -замолчи времето.

Каде сум јас? – плачев по себе.

Умреа боите за да се родам  Јас!

Рече Тој.

Потврдив Јас

Еднаш плачев за да се оплакнам од светов

солзи немав

плачев за солзите

сила  секна

стегнав срце да капни

напон сетив

во очите

од солзите секнати

можеби беше сега

или уште е‘

но зошто солзи нема

каде

горе  одам

по солзите одам

за да плачам за себе

или светов

и плачев  со солзи

еднаш

или сега

Овде нема ништо лично

Блогот го зеде моментот на идентификација

РИБАРО надвладеа со мојата иницијација

Овде нема заменска именка за реставрација

Се‘ е една глаголизирана сегрегација

Овде почнува  да боли од манипулација

Се сторив линк за банализација

Без трунка инспирација

Се‘ е спирализирано

Овде се‘ е лично а лик нема

А кога ќе ги испразниш џебовите бараќи некој денар по празните агли

ја раскинуваш кутијата за цигари да не случајно се залепила некоја цигара на ѕидот од кутијата

Душата ти личи на не најдениот денар или цигара, а сепак ти смрди на сиромаштија и чад

Очите те болат од својот одраз а си принуден да се гледаш зашто те прави да си жив

а тогаш да се струполиш во дупката од изветвениот џеб и да си најдеш пикавец не гледаќи се во барскиот одраз на гнилата стварност

… Тогаш ќе кажам

(необјавена песна)

Нема збор без своја слика.

Ако сликата не ти го каже зборот,

Ако гласно не ти го прочита,

Како ќе ја видиш сликата

И како ќе му поверуваш на зборот?

Зборот без слика не се гледа,

Сликата без збор не се раскажува.

Тие секаде одат заедно

Како една безвремена светлина

што постојано нè  грее,

Се троши

Но никогаш да се потроши

Петре М. Андреевски

(21.08.2006)

Великанот кој безвремено го пренесе минатото, сегашноста и иднината во едно и не напушти за да не не остави слепи. Ти благодарам ВЕЛИКАНУ и почивај во мир.

Пс: Јас нема да ставам слика на постот, секој нека си ја стави најомилената, најобмислената… својата, за да зборни за себе и за него.

Барав да видам лице

видов тил

барав сеќавања барем

видов тил

барав дури и да не најдам

видов тил

да, барав и тил лицен

видов тил тилен

натилен побарав да се видам  паднат

ме гледаа огледала

две огледала едно наспроти друго

не се гледаа тие туку мене

тие беа тилни

левото блееше во десниот одраз

за да не се види

одразот беше ист и за двете

јас бев тој што ја расипа хармонијата а

барав само да си се погледнам во лице а

видов тил

и расипав хармонија

Кога се ќе се собере и одземе, животот е како сијалица. Не има, па не нема; клик-клак; штрак-штрак.

Штраканици сме нашлакани од двете основни бои (црна и бела).

Бараме спектар, а се давиме во сивило.

Како ли само им успеало да се измиксираат?…

На крајот останува само „Sepia“ како трага на она што сме биле.

Ако сме биле.

- Оваа поза и проезија(како што тој милуваше да ја категоризира) ја посветувам на мојот пријател по мисла и збор Горан Иванов Крстевски 1971- 2003

Еден здив
средба
еден збор
како Тор

Две раце
желба
четири очи
како Ра

Една клупа
души
осум усти
две уши

Две мисли
а една е иста
четири ѕида
како Јас
Една болка
од здив
од една средба
збор
болка Тор
Иста болка
од две раце
секна желба
очи
сетне и Ра

Еден сандак
една душа
безброј усти
уши
О Исусе
Вечна мисла
една е и иста
нема ѕидови
спас
зошто Горан господине Господе
Зошто не јас

…

додаток:

Тој што ме натера да пишувам.

Тој беше оној кој сега и засекогаш е мојата ѕвезда водилка во светот на зборот, а преку него и на мислата, а од неа до душата, до душите, до  мене, до вас, до нас.

Цветот во него овена на негови триесетина години, но неговата “Јас Јуриј Г.” е плодот кој ни го остави за да не не остави.

Ќе ја пренесам неговата “Јас Јуриј Г.” на блогот кој од скоро го уредувм за негов вечен помен.