Како ќе беше ако немав интернет? Споделување на ставови и изјави за тоа што значи интернетот за секој од нас. Моето „ако немаше интернет…“ преку видео клип:

Повод: 20 години од постоењето на Интернетот. Македонскиот сервис на BBC почна да пишува одредени статии, а почна со Мите. Иницијатор беше Развигор, па ја отвори Дарко, тој ме повика мене и така, како internet meme, јас им го препраќам да го шират: Фемгерила, Лавот, Киху Потру, Ненад,  Илина

Во петок, 11-ти декември 2009 год. во организација на Центарот за нови медиуми ќе се одржи обука: Основи на Интернет огласување. Наталија Трајчевска и Дарко Булдиоски се предавачите на оваа обука што се одржува во Македонија, поточно во просториите на Клубот на новинари во Скопје.

Ексклузивно за овој блог, Дарко Булдиоски – комуниколог и активен учесник во локалната, регионална и глобалната интернет сфера и двигател на многу семинари, конференции од областа на новите медиуми,  познат на нет просторот како Дарко156, коавтор на блоговите Комуникации и Интернет маркетинг блог, а од пред две години и асистент на Њујорк Универзитетот Скопје, каде предава вовед во нови медиуми, социјални медиуми и онлајн новинарство,  одговори на неколку прашања:

Мислите ли дека во Македонија е создадена критичка маса на консументи за овој начин на промоција?

Зависи за кој тип на производ или услуга станува збор, но сепак за да решите да се рекламирате на Интернет не е потребна голема маса. Потребно е вашата целна публика да е таму и вие да знаете како да ја најдете и да и ја прикажете вашата реклама, се разбира и како да го направите тоа за малку пари со максимален ефект.

Кои се искуствата и ефектите од интернет презентацијата во регионот и пошироко?

Сè зависи од тоа колку добро е подготвена и управувана кампањата. Имам и позитивни и негативни примери. Можностите се големи, како ќе се искористата зависи од познавањето на целокупниот процес и од способноста за адаптирање. Позитивни ефекти и бројки секако дека има. Не секогаш се тие врзни за класичните банер реклами, туку за контекстуалното рекламирање и рекалмирањето на социјалните медиуми. Секој од овие канали носи различен ефект кој треба да се знае, очекува.

За кого е наменета оваа обука?

Интернетот е место како измислено за малите играчи. За компаниите кои немаат голем годишен буџет за рекламирање и за компаниите кои имаат производи и услуги кои се наменети за помала публика до која тешко може да се допре преку масовните медиуми. Токму за нив во прв план е наменета оваа обука. Секако, тука се и поголемите компании кои сега за сега доминираат во нашиот интернет простор кога станува збор за огласувачи, но тие најчесто одат преку своите агенции кои исто така се целна група на оваа обука.

Што повеќе се добива со ефикасна интернет презентација. Која е разликата помеѓу класичниот и интернет маркетингот?

На Интернет можете да го следите однесувањето на вашиот потенцијален купувач со повеќе детали. Може да следите каде се откажал: во процесот на нарачка, во процесот на одлучување… Може да ја видите неговата директна реакција, брзо и едноставно и веднаша да отпочнете некој вид на директна комуникација за да му понудите нешто повеќе и поразлично.

Како се создаде тимот кој стои позади оваа обука?

Како Центар за нови медиуми веќе некое време се подготвуваме за старт со вакви обуки. Едноставно, дојде време и решивме дека може да се започне. Изборот на тоа кој ќе биде активен дел од оваа обука не беше воопшто тежок. Секој од нас во тимот си има свој домен во кој повеќе има искуство и знаење. Јас и Наталија сме поблиски со овие теми, тоа може и да се види и со основањето на емаркетинг блогот. За следните обуки, кои ќе ги има и на други теми, тимот ќе биде друг, зависно од темата секако.

Не ми преостанува ништо друго освен да се надевам дека нема да се пропушти оваа ретка шанса, од прва рака и од искусни презентери, да се навлезе во тајните на интернет презентацијата, што се наметнува како  неминовност во време кога пенетрацијата на интернетот и популарноста на социјалните медиуми во Македонија е со вртоглав раст.

За детална агенда околу тоа што ќе опфати оваа обука и потполнување на пријавата за обуката, одете на официјалниот сајт на newmedia.org.mk

http://Како се злоупотребува интернетот за политички цели.com

Рибаро: Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интернет, а уште потешко е да се најде некој кој има да каже нешто.

Пред околу 4 месеци македонската јавност буквално ја размрда еден клип на македонски блогер, објавен на јутјуб – „ Именденска б.б“ – линк, во кој од инсерт на филм со Хитлер, дијалогот помеѓу актерите беше преведен на македонски, но тој не беше директен превод, туку парафразиран, а главните актери беа премиерот и дел од неговиот владин кабинет. Клипот беше објавен во пикот на масовното рекламирање на Владата во скоро сите медиуми, кога мнозинството од медиуми беа безгласни букви и кога Европскиот парламент реагираше на недостиг од слобода на говор во земјава и опасноста, ако ситуацијата не се подобри, тоа да остане уште еден, нов критериум за влез на земјава во Европската унија.

Дали Интернетот остана нов и засега единствен простор во Македноија кој гарантира слобода на говор,односно слобода на изразување и место каде што секој може да си го каже своето мислење без страв од цензура, од притисоци, закани, тужби? И дали во пракса е така? До каде оди таа слобода? Или и интернетот е „благо“ контролиран, како и сè друго во нашите животи? А, од друга страна дали таа слобода значи дека само небото е лимит?

Клип во знак на револт против политичкиот режим

Јане Ѓорѓиоски, познат во блогерската сфера во Македонија како Рибаро е човекот кој го направи клипот „Именденска б.б“ Иако го прашавме дали сака да биде цитиран како Јане или како Рибаро, тој немаше никаков проблем со тоа:
- Може да ме цитирате како сакате. Веќе ме знаат и како Јане и како Рибаро. А немам и што да кријам, одговори тој.

За Рибаро, повод за објавување на клипот беше писмото на Слободан Томиќ, водителот на емисијата „Гласот на народот“ до премиерот Никола Груевски. Но тоа писмо за Рибаро било само уште една капка во веќе преполнетата чаша. Пред 4 месеци македонските медиуми беа преплавени со рекламни кампањи и акции од страна на Владата. Тој вели дека така постапил зашто не чувствувал дека новинарите нешто превземаат за таквата ситуација.
- Имав едно мачно чувство на омаловажување на својот народ, кое и покрај мојот агностицизам никако не можам да го простам. Една непојмлива летаргија зачинета со агресивна „букефалистичка“ кампања на рунтавите семакедонци, што провејува во државните медиуми. Тоа за жал не е фикција, туку документарец кој го живееме.

Рибаро тврди дека по објавувањето на клипот немал директни закани или обиди за цензура на неговиот блог и воопшто врз неговата слободаза изразување на Интернет.
- Добив само неколку непотпишани и-меијл пораки со навредлива содржина кои се нормална реакција , не само за клипот, туку воопшто за изнесен став во пост или во коментар. Не ги сваќам сериозно бидејќи тие се повторуваат во зависно од темата што ја обработувам, вели тој.
на тоа како ја доживува слободата што ја дава Интернетот, Рибаро коментира:
- Можам и се изразувам слободно. Но тоа исклучиво се должи на медиумот преку кој сум избрал да се артикулирам – Интернетот. Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интенет, а уште потешко е да најдеш некого кој има да каже нешто. Парадоксално е што ниту со еден закон не се негира или ограничува слободата на говорот, па колку и да сака тоа некој да го прикаже или признае. Прашањето е зошто никој не го говори тоа што го мисли, туку тоа што другите сакаат да го слушнат? Во Македонија, граѓаните не се свесни за придобивките од демокатијата, а ако се свесни и страв им е, тогаш не ги заслужуваат!, заклучува Рибаро.

По објавувањето на клипот, поголеми реакции на него имало на фејсбук, отколку јутјуб и на неговиот официјален блог. Тој е изненаден од фактот што за клипот повеќе коментираме и зборувале членовите на фејсбук, отколку блогерите.
- Интересно е тоа што реакцијата на мејнстрим медиумите беше поголема отколку од Интернет заедницата. Никогаш до сега не било така. Ако се спореди бројот на коментари, тоа е погубно за блогосферата и загрижувачки за медиум како што е блогот, кој треба да биде авангарда и коректор на мејнстрим забегувањата, коментира Рибаро.

пишува: Љубица Гроздановска Димишковска

Фокус број: 724 (15.05.2009г.)

п.с. Веб сајтот на неделникот Фокус веќе неколку години е во изработка. Мислам, WTF!?

Сум се степал – онака вистински, два пати. Првиот пат беше во ферка (ама здрава тепачка беше тоа и заврши со крвава усна и крвав нос) со мојот тогаш најдобар другар, а вториот пат во една така помасовна тепачка во центарот на Прилеп со епилог од зададено 5/6 бокса…
Е сега јас би за првата, но…

Без пардон, а и без усул е насловот на постот на Сеад испровоциран од дискусијата во емисијата „Пез пардон“ на МТВ1, во која покрај другите беа гости и Сашо Ордановски – Транспарентност Македонија и Роберто Беличанец – Центар за развој на медиуми. Двајцата си се надополнуваа во муабетот и во една прилика така ношарлантно ја исплескаа Блогосферата, абе дури да ти е мерак да ги слушаш онака елоквентни…
Еве како Сеад го парафразира нивниот муабет:

clipped from komunikacii.net

Она што се рече за блоговите за мене беше, и благо и слатко кажано, „тропање глупости“ (грандиозен еуфемизам во наводнициве). Роберто си Беличанец, кој знае симплицистички да тропа поприлично без многу пардонирање гебелсовски кажа „70-80% од блоговите се ѓубре, од кое пола се расистичко ѓубре“. Него и ќе го премолченв, но потоа се надоврза и Сашо Орданоски (екс-Форум, карентли Транспарентност Македонија), прафразисам, „(се согласувам со) она што го кажа Роберто, новинарството (сепак) е занает“. Како никој не се побунтува, остана како неофицијален заклучок и став искажан на јавниот сервис во поглед на блогерството „Блоговите се ѓубре!“.

На тој негов пост, се навраќа (во коментар) Роберто Беличанец и мошне сочно ја дообјаснува својата теорија околу ништожноста на блогосферата а посебно во Македонија:

За на крај – Беличанец, да повика на отворена дебата во негова организација, за која сеуште не е дефинирано каде и кога ќе се одржи.

Уф каква здрава шамарчина ни ракоплесна еден од креаторите на законот за радио дифузија  од врхушката (без иронија) и медиумската алфа и омега во Македонија, просто не ми се верува.
Еве и нека држат нападите: процентуалната логика, шумот, иако изведени паушално. Најмногу боли тоа што не го признава блогот како медиум, туку само како (молим ти се лепо) комуникациски канал. Значи, ние овде, си месинџеруваме и не сме доследно информативни, а таму неколку дневни весници и неделници кои копи-пастираат од нашите и странските новински агенции и преведуваат цели статии од странските медиуми и ништо повеќе, се релевантни чинители на јавното мнение? А за тоа дека ја гледа алтернативата во порталите, не ми се трошат зборови.

Немој Боби, молим те! Знам дека порасна со „Commodore 64“, дека не си паднат од небо и дека дури јас копав црвци и шутирав конзерви ти учеше BASIC, но на оној палзилери пајташки муабет со Ордановски што го затеравте ич не му ја контам поентата. Ако не за друго, туку што немаше ни еден претставник од блогосферата за да може да се одбрани, па остана констатацијата (како што посочи и Сеад) дека блогосферата е ѓубре недостојно за внимание. Ај еве за момент заборави дека блогот не е медиум и врати се на процентите.
Кажи ми (процентуално), колку од македонските дневни и неделни весници заслужуваат внимание… Колку од телевизиите се потпираат на своите репортерски и изворни информации, а помалку на агенциските. По мојата математика во најоптимистички случај процентот не е поголем од 10%.

За разлика од тие бледи и мртви „медиуми“, блогот не ретко располага со лепеза од индивидуални коментари за одредена актуелна тема поткрепен со анализа, која линкувано задира до сите достапни извори моментално постоечки и релевантни за одредената тема на постот што е предмет на анализа.
И кој е сега порелевантен и информациски побогат и подоследен? Оној кој успеал да ја долови атмосферата на пишаното од триста пичкесиматерина аспекти или оној кој слепо се врзал агенциски и пренесува вест и згора на тоа речиси во 99% од случаите не кажува кој е оригиналниот извор на веста?
И зошто сега да нема место за блогот како медиум? Зошто упорно се маргинализира улогата на блогот? Немој молимте со она дека коментарите се не потпишани и бла-бла цмиздрави лигавења кои btw успешно ги надминуваме. Не е ваљда од страв од неколку беспомошни пискарала, не реализирани интелектуалци, новинари, маниајкално надркани средовечни чичиња, писатели, самохрани мајки со вишок на време, квази историчари и сексуално не задоволени домаќинки, нафурани професори и профеосорици и какви ли уште не маргинализирани персони кои (како што вели Ванковска) вежбаат демократија  удобно скриени позади измислени никови и прекари?

Кого штитите со Ордановски: Сузе, Латас, Младенов или независниот(?) Божиновки го штитите од нас, кого…? Веродостојноста на информацијата? Што штитите или поточно, на што му давате простор?
Или најверно ми е дека нè штитите од самите себе. Да не случајно се повредиме вежбајќи демократија или не дај боже да не се навредиме и испорезилиме низ нетов и светов практикуваќи како што ја нарече погоре – канална комуникација, па да се зацапаме во некои бразди и бездни и така очорени да не видиме кој кого мачка и дебело подмачкува во информацискиот простор, а?

И да, блоговите се субверзивната алатко која може да го поткренат и поткрепат недостатокот од објективност во иформирањето со самото тоа што блогерот е уредник сам на себе и единствена цензура под која подлежи и која треба да ја совлада е автоцензурата. Не знам оти не можеш да видиш толку очигледна работа? Боби, тоа не се прави со минирање на еден алтернативен (сакал ти признал или не) медиум како што е блогот, тоа се прави со поддршка, а посебно е потребно таа да доаѓа од Центарот за развој на медиуми, тоа ми изгледа толку логично, нели?

***

Мораш прво да го погледнеш клипот!

Остај шо кажуваат и не/зборуваат овие од видеово, туку, ќутат бе, мумии. А толку многу мислат дека имаат да кажат, или кажале чинат. На кого ве потсеќа ова, а? Можеш да изнаремпаш милион прашања и извичници да констатираш, комплетираш, редови да корегираш, но…
… Но друго е кога ќе се чуе глас, кога ќе се погледнат очи. Тогаш се има чувство на доверба, некоја блискост или одбивност… сеедно, бар си начисто ебате, ако не друго. Одам така – талкам од клик на клик, читам, препрочитувам, пастирам, линкам, влегувам од замка во офсајд, па ме наткреваат на волеј, па со пет(иц)а, ме дриблаат, дриблам, па пак волеј. Одам и букмаркирам. Сакам се‘ да примам и малку ми е денот, ноќта не е моја, на соништата е ноќта. А мислиш дека тие се твои? Надвор паѓа снег…
Значи гласот: рапав, млитав, баритон, сопран… преку куров – каков сака нека биде гласот важно да струни и бранува нешто човечко. Можеби не е до гласот, може да е до слухот?
Таман имам сега време да го „озвучам“. Ај понатака…

„Има милиони блогери низ светот. Секој со сопствен стил и глас, а сепак само некои се издвојуваат од сите. Овие топ батки се придвижувачи и тресачи на блогосферата. Кога тие зборуваат блог-светот слуша. Ова се 50-те највлијателни топ блогери и ако не сте ги знаеле еве ви шанса да ги запознаете“ – northxeast.

Половината од нив редовно ги следам, но има двајца блогери од листата
чии имиња асоцираат одлична поволност за мене. Не дека сум суеверен, но
зошто па да не

Ако влезиш пак во една површна анализа, ќе се види дека не постои никакво правило за тоа како се станува влијателен блогер во светот. Малку е нонсенс да речам дека истот важи и за нас, барем во сегашнава МБЗ, зашто сме далеку од некакво влијание. Овде мора да му признаам на gemidjy дека е во право за една одамнешна препирка.

Сум си го поставувал ова прашање често. Еве, кажете колку мина пријатели од вашето опкружување читаат и анализираат блог стории? Колку мина се навраќаат на скриените социјално-политички (понекогаш) моќни пораки кои се кријат во навидум сеирџиските текстови и фото постови?
Зошто е тоа така, кај нас:

• Малку сме… ?
• Глупи сме… ?
• Нема народот пристап до интернет… ?
• Од целокупните домашни случувања нè зафаќа некоја летаргија или уште полошо – апатија…?
• Подлежни сме на конвенционален афторитатизам од класичните медиуми… ?
• Блогосферата е разбрана како едно сеир поле за издишување и забегување од реалноста… ?

А?

… Или кур не боли, па и така ние ништо не можеме да смениме.

Кој и да е одговорот на овие прашања, тој е израз на нашето живеење или живуркање, но едновремено – тоа е и одраз на нашиот менталитет и на начинот како ние се бориме и ги кажуваме нашите ставови и стравови. Колку навистина сме подготвени да се избориме за нашиот став и колку сме моќни да го изгониме стравот, е тука доаѓа до израз нашата индивидуална моќ/немоќ. Несакајќи, можеби и тука лежи одговорот на тоа: зошто блогерите во Македонија имаат таква немоќ во целокупното живеење. Ма кој ќе ти знае, ваљда тоа е некоја виша математика со намерно неоткриена непозната која вешто се крие во нашиот несреќно зачаурен генетски код ма колку и да не сакаме така да размислуваме и признаеме.

Дотогаш (а до кога е тоа дотогаш, жити сè?!), ќе си читаме, крадеме, споделуваме, мудрост од светот…
Но, што со таа пасивност и до кога?!
Не дека не се поставиле овие прашања и до сега, но можеби некој ќе постави уште некое прашање… Мора бре од некаде да се почни, па макар и со вака глуп/п/ост!

пс: Не е Супермен секој што лета. Некој е Супербудала, а некој можеби и блогер.

Technorati Tags: northxeast, bloggers, Macedonia, ribaro, блогери, Македонија, рибаро

Fuck е еден од најинтерсните, живописни зборови во англискиот јазик. Fuck, трпи многу граматички варијанти. Се употребува како преоден глагол (John fucked Mary – Џон ја еба Мери) и како непреоден глагол (Mary was fucked by John – Мери беше ебана од Џон). Може да биде и активен глагол (John really gives a fuck – Џон навистина ебено се грижи) или пасивен (Mary really doesn’t give a fuck – Мери навистина ич не го ебе). Може да биде и прилог (Mary is fucking interested in John – Мери е ебано заинтересирана за Џон), а и именка  (Mary is a fine fuck – Мери е добра ебачица). Еве како е кога е придавка  (Mary is fucking beautiful – Ма Мери е јебена лепотица). Уствари, ако смеам да додадам самото име „Мери“ искористено во примеров е ебено ебачко.

Како продолжение на претходниот пост и реакциите…

Абе батковци и дадички, организирани или институцијализирани залагачи за слободен софтвер и комплетно и-живеењее и пропагирањето на информатичко опшество во Македонија, дај олабавете малку. Оваа ситуација со “CC” како порачана дојде за да се преброите и прочистите.

Шо ми е муабетот?

Абе кур ме боли мене дали Метаморфозис или некој друг е организатор на дешавката. Битно е тоа дека се случува и дека стануваме дел од големото семејство на Creative Commons. Туку дај вадете ги главите од небо и почнете да ни ја објаснувате нам на неупатените придобивката од користењето на слободниот софтвер и следствено сите придружни алатки.

Не велам дека не работите, работите и тоа многу – колку што можам да видам јас во последнава година, а и сум се запознал со некои активни членови, но мора да го смените пристапот за ширење на зборот, мора! Излезете од „гик“ филмот кој малкумина го разбират а со кој упорно се идентификувате, зашто вие сте тие кои знаете, но дали можете да ширите и споделите, или поточно зошто не можете да ширите е вистинското прашање?

На членовите на заедницата им препорачувам да му се заблагодарат со по еден телевизор во боја на Џедај мајсторот во своите редови кој работи за билдање на своето его, а не од љубов да сподели. Не можи бе Арангел (еден од видните(?) членови на заедницата) во скорешен пост, па колку и да е изреволтиран да пиши:

clipped from ufo.linux.net.mk

Со положена заклетва и потпишан манифест, често несфатени од простата народна маса, луѓето од Слободен софтвер Македонија со надчовечки напори се трудат да направат нешто добро за општеството во кое што живеат.

и да се однесува со потенцијалните корисници на „производот“ што го пропагира како со овци и притоа да бара резултат. Најтрагично од сé е тоа што се повикува на заедницата.

Бујрум, ако и вие го делите истото мислење со АрангелеТА за простата маса, ако застанувате на браникот на личното познанство со него, кажете да си направиме сите клан заедници и да се бичиме со камења, па кој е по прецизен или кој има потврда глава нека победи, а не вака.

Проста маса еј, абе од ум не ми излегува што прочитав погоре…?! Абе Арангеле, а на кој тоа треба ти да му беседиш за слободен софтвер и отворен код, на простата маса? Како ти – јаден, мислиш да се држиш до: принципите на демократија, транспарентост, плурализам и конзистентност (дел од член 3 на манифестот), па ти бе мамина мазо си антипропаганда за слободниот софтвер и „идеологијата“ за споделување знаење…?

… И за крај, никако не ги поистоветувам другите членови на заедницата со поединецов џедај, но: – едно скапано јаболко во иста корпа со другите може голема штета да направи.

… А ако се прашувате кој кур фактор сум јас да се мешам во проблематика за која сметате дека немам благе везе (а и не сте техничи далеку од вистината), размислете која ви е целната група – размислете за „простата народна маса“ со која се идентификувам, па почнете да се идентификувате и вие.

Абе, кај дојде мајчин јапонец, кај се запусти, па ни ги разниша информатичките редови?

Ако се прашувате што е муабетов, уствари за што се расправа кај Би во нејзиниот пост, поточно во коментарите?… ич не се мачето. Тоа сигурно е некоја од оние веќе видени работи – „си ги мерат на кој му е подолг.“

Мене ич кур не ме боли за тој нивни куропецачки натпревар, но еве шо ми засмета како посматрач  и корисник на лиценцата, а се однесува на нашата „интернет елита“:

Зошто бе нема никој (освен Метаморфозис – објавени македонските лиценци Криејтив комонс, кои беа и организатори за вчерашниот настан во Холидеј Ин и Струмјан што покрај другото дава и линк до првиот нацрт од лиценцата на македонски) да ја искористи промоцијата за комплетно, критички или нека биде и критизерски осврт на тоа: што и какво е значењето на користење на лиценците Криејтив комонс (CC). Па да каже – кои се придобивките на авторите, што добива заедницата, како да им се објасни на луѓето да ја користат, зошто да се користат Криејтив комонс лиценците и слично, а?

… Или вие сé си знаете, па нема потреба од објаснување?!

Ај да не бидам обвинет за дежурен мрчач, еве едно видео постирано на dotSUB со превод на македонски, кое го објаснува сето тоа околу Криејтив комнос линценците, а ова е веб сајтот:

WWW.CREATIVECOMMONS.ORG.MK

Уз муабетов, врската до видеото која на Кајмакот ја постави Гемиџи достигна рекордни 21 гласа!? Незнам зошто не може да се разбере од пооделните корисници на интернетот во Македонија потребата од користење на оваа можност што ја нуди Кајмакот за афирмација на македонските содржини достапни во електронска форма?

Навистина не ми е јасно, како е можно толку малку корисници (па и блогери корисници) да го користат Кајмакот за промоција на интересни содржини од нет… Зошто?

Се помачив малку дури го поставив преводот на Македонски, но мислам дека е добар, а дали вредеше маката… ќе кажите.

Оди тука за да го видиш видеото или клик на сликата.

Good директно од The San Fernando Valley  – Porn capital of the world многу суптилно ги презентира статистиките податоци од кои се здрвува… здивот.   Дали бројката од 2.84 милијарди долари приход само од интернет порно е доволен предизвик за да ја видите Kelle Marie или пак Marie е причината за да ги видите бројките, оставам на душа ви:

(за секој случај еве линк до видеото)

Ако при гледањето на клипот ви бегаа податоците еве ги:
12 % од сите веб сајтови се порнграфски
25 % од сите пребарувања на нет се порнографски
35 % од сите данлоудирања се на порнографски содржини
секоја секунда 28 258 интернет корисници гледаат порнографија
секоја секунда се трошат 89 $ за интернет порно
секој ден 266 нови порно страници се појавуваат на интернет
Зборот SEX е најпребаруваниот збор на интернет.
Приходот на САД од интернет порно во 2006 година изнесува 2.84 милијарди долари
72 % од корисниците на интернет порно се мажи
28 % се жени
Има 372 милиони веб страни со порно содржини
3 % од нив се Англиски
4 % Германски
89 % се од САД
најпосетувана страница за возрасни е: adultfriendfinder.com
земји кои ја имаат забрането порнографијата: Саудиска Арабија, Иран, Бахреин, Египет, ОАЕ, Кувајт, Малезија, Индонезија, Сингапур, Кенија, Куба Кина, Индија.
Нај посетувани страни дневно:
1. MSN.com – 220 милиони
4. youtube.com – 196 милиони
49. adultfriendfinder.com 7.2 – милиони

145. NYTimes.com. – 4.1 милион посети дневно
Kelle Marie презентерка

Циле – баче, арен?!
Наместо да ни ја ветеше  Jenna Jameson & компани која ќе ни носеше 2/3 милијарди зеленаши годишно, Ти.. ?!

Знам бе дека каснам години, ама секогаш кога ќе се спомене бројка поголема од милиони „зелени“ мене на срцушот полничок ме потсеќава, зашо таков к*р каков шо кркавме ние од дебелио нема ни Jenna кркано!

Абе каде е сега дебелиот, го видел некој?

Не ми е намерата да навлегувам во некаква религиозна заврзлама.
Јас во основа сум практичен сонувач – оксиморон, но понекогаш знам да сонувам и прераскажам чисто практични работи.
(…Хм…) можеби и не се баш само практични?!?

Се работи за WEB 2.0.

Прашањето е сега дали има потреба да се скептизира еден  револуционерен чекор кон светлата иднина (како што се прашува и Развигор во неговата извонредна колумна што ја препорачувам)?
Од друга страна Комуникации налетал на еден длабоко аналитички, а истовремено и мошне антрополошки клип и решил да го сподели со нас:
(бидеќи настаните на клипот се одвиваат многу брзо, прпорачувам да го снимите… овде има упатство како се снима клип од YouTube

Се надевам обрнавте внимание на следниве делови од клипот, каде вели:

… Ther’s a blog born every half second
and it’s not just text…

Hello World!

We Are the Web!

… When we post and then tag pictures.. we are taching the Machine.. each time we forge a link we teach it an idea.. Think of the 100 bilion times per day humans click on a web – teaching the Machine… The machine is us
Digital text is no longer just linking information…
Hipertext is no longer the linking information…
The web is nol onger the linking information…
The web is linking people…
The WEB 2.0 is linking people,
… people sharing, trading, and collaborating.

We’ll need to rethink a few things:
- copyright
- authorship
- identity
- ethics
- aesthetics
- rhetorics
- governance
- privacy
- commerce
- love
- family
- our selves

Ако не ве интересира WEB 2.0 и што има да каже Michael Wesch, тогаш сигурно уживавте во музиката na - DEUS,  There Nothing impossible..

… А зошто насловот е: – „Воскрес или Апокаплипса?“
… Па ме замисли она дека:

- Ние треба одново да размислиме за  неколку работи…

идентитетот
приватноста
љубовта,
фамилијата,
ние самите

Шо знам, размисли и ТИ, да не речиш после не кажав.