Ribaro MK » Блогосфера

Ловец на сеништата што ги носиме во себе – интервју во Нова Македонија

ribaro — Sat, 22 May 2010 18:12:46 +0000

Дел од интервјуто со мене во „Нова Македонија“, реализирано од Бисерка Велковска-Блажева.

Основно е да имаш желба, софтвер, простор за хостирање и постирање, а сé друго е на совеста на бабарогите, сеништата скриени во плакарите и на монтипајтоните што ги носиме со себе. Токму тоа ми прави најголемо задоволство, а особено аудиоактерската изведба кога си седам дома и реплицирам со мониторот по 120 пати за два реда текст. Сигурно Фројд има најдено нешто фалусоидно во моето општење со мониторот, но секој со својот фетиш.

Линк до интегралниот текст од интервјуто

BlogDay 2009

ribaro — Mon, 31 Aug 2009 21:34:02 +0000

What is BlogDay?

BlogDay was created with the belief that bloggers should have one day dedicated to getting to know other bloggers from other countries and areas of interest. On that day Bloggers will recommend other blogs to their blog visitors.

With the goal in mind, on this day every blogger will post a recommendation of 5 new blogs. This way, all blog readers will find themselves leaping around and discovering new, previously unknown blogs.

Мојот избор во после твитер (a.tw.) ерата, падна на овие неколку блогови:

Многу не благодарна работа да се изберат само 5, но…

Инструкциите за правилно одбележување на ова блог meme се:

BlogDay posting instructions:

Find 5 new Blogs that you find interesting
Notify the 5 bloggers that you are recommending them as part of BlogDay 2009
Write a short description of the Blogs and place a link to the recommended Blogs
Post the BlogDay Post (on August 31st) and
Add the BlogDay tag using this link:
http://technorati.com/tag/BlogDay2009
and a link to the BlogDay web site at http://www.blogday.org

За аирлија

ribaro — Sun, 12 Jul 2009 21:08:05 +0000

Релација: ribaro.blog.com.mk → ribaro.mk

Тука ништо не е објективно, нема тука ни иновации, мудрости… Сè е измислено одамно. Овде, ова, е обид да се прецрта нацртаното, издума думаното, чуе слушнатото, види виденото низ паралелни огледала. Не за да се огледаме, туку да се видиме до каде сме и што уште не сме. А не сме многу што, верувајте. Копајќи низ тоа што уште не сум бил се судрувам со самиот себе.

Да, тука, на овој блог со амбиција за влог се чувствувам како Рибаро – пецарош, ловец на својот улов, на сè што мислам дека ми припаѓа, а ми припаѓа сè! Никогаш зависен, секогаш недоречен и понекогаш суетен, во недостаток на амбиција ринкам во себе за да се насукам подлабоко во Вас, за да скокоткам, искрам, пецкам, море здраво да пенетрирам, онака УХ-АХ во ритам: Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Па бујрум, на една чашка различно спакувана искреност.

Модерен Хајд парк – Рибаро во Фокус

ribaro — Fri, 15 May 2009 15:45:28 +0000

http://Како се злоупотребува интернетот за политички цели.com

Рибаро: Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интернет, а уште потешко е да се најде некој кој има да каже нешто.

Пред околу 4 месеци македонската јавност буквално ја размрда еден клип на македонски блогер, објавен на јутјуб – „ Именденска б.б“ – линк, во кој од инсерт на филм со Хитлер, дијалогот помеѓу актерите беше преведен на македонски, но тој не беше директен превод, туку парафразиран, а главните актери беа премиерот и дел од неговиот владин кабинет. Клипот беше објавен во пикот на масовното рекламирање на Владата во скоро сите медиуми, кога мнозинството од медиуми беа безгласни букви и кога Европскиот парламент реагираше на недостиг од слобода на говор во земјава и опасноста, ако ситуацијата не се подобри, тоа да остане уште еден, нов критериум за влез на земјава во Европската унија.

Дали Интернетот остана нов и засега единствен простор во Македноија кој гарантира слобода на говор,односно слобода на изразување и место каде што секој може да си го каже своето мислење без страв од цензура, од притисоци, закани, тужби? И дали во пракса е така? До каде оди таа слобода? Или и интернетот е „благо“ контролиран, како и сè друго во нашите животи? А, од друга страна дали таа слобода значи дека само небото е лимит?

Клип во знак на револт против политичкиот режим

Јане Ѓорѓиоски, познат во блогерската сфера во Македонија како Рибаро е човекот кој го направи клипот „Именденска б.б“ Иако го прашавме дали сака да биде цитиран како Јане или како Рибаро, тој немаше никаков проблем со тоа:
- Може да ме цитирате како сакате. Веќе ме знаат и како Јане и како Рибаро. А немам и што да кријам, одговори тој.

За Рибаро, повод за објавување на клипот беше писмото на Слободан Томиќ, водителот на емисијата „Гласот на народот“ до премиерот Никола Груевски. Но тоа писмо за Рибаро било само уште една капка во веќе преполнетата чаша. Пред 4 месеци македонските медиуми беа преплавени со рекламни кампањи и акции од страна на Владата. Тој вели дека така постапил зашто не чувствувал дека новинарите нешто превземаат за таквата ситуација.
- Имав едно мачно чувство на омаловажување на својот народ, кое и покрај мојот агностицизам никако не можам да го простам. Една непојмлива летаргија зачинета со агресивна „букефалистичка“ кампања на рунтавите семакедонци, што провејува во државните медиуми. Тоа за жал не е фикција, туку документарец кој го живееме.

Рибаро тврди дека по објавувањето на клипот немал директни закани или обиди за цензура на неговиот блог и воопшто врз неговата слободаза изразување на Интернет.
- Добив само неколку непотпишани и-меијл пораки со навредлива содржина кои се нормална реакција , не само за клипот, туку воопшто за изнесен став во пост или во коментар. Не ги сваќам сериозно бидејќи тие се повторуваат во зависно од темата што ја обработувам, вели тој.
на тоа како ја доживува слободата што ја дава Интернетот, Рибаро коментира:
- Можам и се изразувам слободно. Но тоа исклучиво се должи на медиумот преку кој сум избрал да се артикулирам – Интернетот. Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интенет, а уште потешко е да најдеш некого кој има да каже нешто. Парадоксално е што ниту со еден закон не се негира или ограничува слободата на говорот, па колку и да сака тоа некој да го прикаже или признае. Прашањето е зошто никој не го говори тоа што го мисли, туку тоа што другите сакаат да го слушнат? Во Македонија, граѓаните не се свесни за придобивките од демокатијата, а ако се свесни и страв им е, тогаш не ги заслужуваат!, заклучува Рибаро.

По објавувањето на клипот, поголеми реакции на него имало на фејсбук, отколку јутјуб и на неговиот официјален блог. Тој е изненаден од фактот што за клипот повеќе коментираме и зборувале членовите на фејсбук, отколку блогерите.
- Интересно е тоа што реакцијата на мејнстрим медиумите беше поголема отколку од Интернет заедницата. Никогаш до сега не било така. Ако се спореди бројот на коментари, тоа е погубно за блогосферата и загрижувачки за медиум како што е блогот, кој треба да биде авангарда и коректор на мејнстрим забегувањата, коментира Рибаро.

пишува: Љубица Гроздановска Димишковска

Фокус број: 724 (15.05.2009г.)

п.с. Веб сајтот на неделникот Фокус веќе неколку години е во изработка. Мислам, WTF!?

Цицај – подкаст

ribaro — Fri, 08 May 2009 15:35:48 +0000

Мојот несуден влог пост од ноември 2008 год. Ама ако, нека го има како подкаст, за да сведочи како еволуирала мислата.
Cicaj by ribaro

Влог: Македонска убавина

ribaro — Thu, 14 Aug 2008 14:57:38 +0000

Распакувана е култната сцена од American Beauty, во обид да…

пс: во соработка со VIP cartoons блогот

линк: Македонска убавина

Technorati tags: macedonia america beauty ubavina vlog short film ribaro македонија убавина рибаро

Блоговите се ѓубре?

ribaro — Fri, 08 Feb 2008 14:34:37 +0000

Сум се степал – онака вистински, два пати. Првиот пат беше во ферка (ама здрава тепачка беше тоа и заврши со крвава усна и крвав нос) со мојот тогаш најдобар другар, а вториот пат во една така помасовна тепачка во центарот на Прилеп со епилог од зададено 5/6 бокса…
Е сега јас би за првата, но…

***

Без пардон, а и без усул е насловот на постот на Сеад испровоциран од дискусијата во емисијата „Пез пардон“ на МТВ1, во која покрај другите беа гости и Сашо Ордановски – Транспарентност Македонија и Роберто Беличанец – Центар за развој на медиуми. Двајцата си се надополнуваа во муабетот и во една прилика така ношарлантно ја исплескаа Блогосферата, абе дури да ти е мерак да ги слушаш онака елоквентни…
Еве како Сеад го парафразира нивниот муабет:

clipped from komunikacii.net

Она што се рече за блоговите за мене беше, и благо и слатко кажано, „тропање глупости“ (грандиозен еуфемизам во наводнициве). Роберто си Беличанец, кој знае симплицистички да тропа поприлично без многу пардонирање гебелсовски кажа „70-80% од блоговите се ѓубре, од кое пола се расистичко ѓубре“. Него и ќе го премолченв, но потоа се надоврза и Сашо Орданоски (екс-Форум, карентли Транспарентност Македонија), прафразисам, „(се согласувам со) она што го кажа Роберто, новинарството (сепак) е занает“. Како никој не се побунтува, остана како неофицијален заклучок и став искажан на јавниот сервис во поглед на блогерството „Блоговите се ѓубре!“.

На тој негов пост, се навраќа (во коментар) Роберто Беличанец и мошне сочно ја дообјаснува својата теорија околу ништожноста на блогосферата а посебно во Македонија:

Роберто Беличанец // Feb 6, 2008 at 2:31 pm

70-80 % од Блоговите СЕ ѓубре. 50 % од Блоговите СЕ расистичко ѓубре.
На блоговите 90 % од коментарите СЕ непотпишани. Што покажува дека ако на прачовек му дадеш компјутер тој НЕМА да стане дигитален граѓанин. Тој ќе остане прачовек со компјутер. И може цела македонска блогосфера да вреска дека тоа не е така. Овие факти не можат да се изменат.
Децентрализацијата на комуникациите нужно доведува до шум. И тој шум е 70-80 % присутен на македонската блогосфера. И тоа е нормално. Не ми е јасно зошто толку се возбудувате.
Она што е битно во таа емисија, а истото јас го кажав е дека и класичното новинарство во светски размери умре оној ден кога репортерите од најголемите светски медиуми го прифатија концептот на т.н.р. „Вметнато новинарство“, односно кога прифатија, заради подобри снимки да влезат во оклопните возила на Американската армија во Ирак.
Традиционалните медиуми ги тресе криза на кредибилитет, потполно се избушени од односите на капиталот и моќта. Во Македонија тој проблем е уште поголем. Но, назад на темава. Дали блоговите се здрава алтернатива… Мое мислење е дека не се… И ова може повторно да си го подведете под „тропање на глупости“, но тоа повторно нема да ги промени фактите. Блоговите, со чест на исклучоците, се места каде што МИСЛЕЊАТА и КОМЕНТАРИТЕ на мислењета се основната форма преку која се пласираат содржини. Се разбира дека се додаваат и аудиовизуелни содржини креирани од корисниците но тоа во суштина не ја менува многу работата… Клучната функција на медиумиот… информирањето блоговите не успеваат да ја исполнат. Од тој аспект ние во македонија не можеме да зборуваме за т.н.р. демократизирано или веќе ако сакате така да го нарекувате децентрализирано новинарство. Дури и во светски размери таквите појави на блогосферата се ретки. Во таа смисла, алтернативата на традиционалните медиуми на мрежата се порталите, но и веб сајтовите на традиционалните медиумски конгломерати кои се приспособуваат на технологијата.
Ако добро ме слушавте, пред да го напишете кометарот ќе чуевте дека реков: “ Новинарството во Македонија денес е можно само како субверзија… не сум сигурен дека блоговите тоа го овозможуваат затоа што 70-80% од нив се ѓубре, а околу 50 % од нив се расистичко ѓубре“.
Очигледно дека стариот намќор Хераклит бил во право кога рекол дека: „очите и ушите им се лоши сведоци на оние кои што имаат варварски уши“.
Значи ајде да ја дообјаснам изјавата затоа што сметам дека секој комуникациски канал е битен и дека заслужува внимание, а очигледно блогерската заедница има проблем со оваа изјава“.
Новинарството во Македонија страда од недостиг на професионализам кој што е директно поврзан со односите на моќ во општеството. Од тука произлегува дека професионалното обавување на таа професија (со почитување на стандардите што се мачно изградувани од појавата на првиот весник до денес) во Македонија, во традиционалните медиуми, во овој момент не е можно или е можно само на маргините како субверзија на главниот тек. И потоа додадов дека не сум сигурен оти блоговите се медиумиот низ кој што тоа може да се оствари. Поентата е дека шумот е преголем.
Не велам во ниту еден момент дека нема квалитетни блогови… Само велам дека тоа се комуиникациски канали кои не се медиуми, ниту тоа можат да станат. Некои од нив со тек на време и со посветеноста на авторите можеби ќе еволуираат во такво нешто. Јас лично имам едно 5-6 фаворити во Македонската блогосфера, но во моментов тоа не е така. И затоа пред да се почуствувате нападнати, пред да почнете со големи наративи од типот на “децентрализација на светот“ (а ова е тема за посебна дискусија, зашто ако е толку децентрализирана работата зошто ОН.НЕТ има поставено медиа концентратор како главна појдовна точка кон огромен дел од македонската блогосфера и што е тука деконцентрирано… пристапот ли…) погледнете во себе. Самите се нарекувате блогерска заедница.
Тоа зборува за две работи: 1. Дека нема публика во класична смисла туку дека функционирате како полузатворен свет. 2. Она што го произведувате е на ниво на меѓусебен муабет за одредени прашања… што пак по дефиниција е интерперсонална комуникација… т.е. немедиумска комуникација.
Она што најмногу ме загрижува е табиетот да не се потпишувате со вистинското име и презиме туку со никови…
Се срамите ли од своите мислења… Се плашите ли од тоа што го мислите да не се поврзе со конкретна личност… Толку ли се чувствувате слаби и немоќни во сопствената кожа… На крајот ни тоа не ме интерсира бидејќи тоа покажува незрелост за човечка комуникација за која што пред воопшто да започне комуникаторот треба да се легитимира.
Од искуство во традиционалните медиуми знам дека најголемите гнасотии се направени со непотпишани текстови, а псевдонимите речиси секогаш биле употребувани само од кукавички побуди… тогаш кога авторот не бил подготвен да се соочи со последиците од својот текст.
И на крајот, рефлексот да се браните кога никој не ве напаѓа, потребата да се видите сите во тие 70-80% што не чинат толку слатко ја открива вашата несигурност во она што го правите. И јас сакам да видам децентрализиран свет… но ако цената за таквиот свет е кукавичлукот тогаш засегош ќе останам од другата страна.

За на крај – Беличанец, да повика на отворена дебата во негова организација, за која сеуште не е дефинирано каде и кога ќе се одржи.

Е сега, бидеќи нема да бидам присутен на таа евентуална дебата, еве го моето видување:

Уф каква здрава шамарчина ни ракоплесна еден од креаторите на законот за радио дифузија од врхушката (без иронија) и медиумската алфа и омега во Македонија, просто не ми се верува.
Еве и нека држат нападите: процентуалната логика, шумот, иако изведени паушално. Најмногу боли тоа што не го признава блогот како медиум, туку само како (молим ти се лепо) комуникациски канал. Значи, ние овде, си месинџеруваме и не сме доследно информативни, а таму неколку дневни весници и неделници кои копи-пастираат од нашите и странските новински агенции и преведуваат цели статии од странските медиуми и ништо повеќе, се релевантни чинители на јавното мнение? А за тоа дека ја гледа алтернативата во порталите, не ми се трошат зборови.

Немој Боби, молим те! Знам дека порасна со „Commodore 64“, дека не си паднат од небо и дека дури јас копав црвци и шутирав конзерви ти учеше BASIC, но на оној палзилери пајташки муабет со Ордановски што го затеравте ич не му ја контам поентата. Ако не за друго, туку што немаше ни еден претставник од блогосферата за да може да се одбрани, па остана констатацијата (како што посочи и Сеад) дека блогосферата е ѓубре недостојно за внимание. Ај еве за момент заборави дека блогот не е медиум и врати се на процентите.
Кажи ми (процентуално), колку од македонските дневни и неделни весници заслужуваат внимание… Колку од телевизиите се потпираат на своите репортерски и изворни информации, а помалку на агенциските. По мојата математика во најоптимистички случај процентот не е поголем од 10%.

За разлика од тие бледи и мртви „медиуми“, блогот не ретко располага со лепеза од индивидуални коментари за одредена актуелна тема поткрепен со анализа, која линкувано задира до сите достапни извори моментално постоечки и релевантни за одредената тема на постот што е предмет на анализа.
И кој е сега порелевантен и информациски побогат и подоследен? Оној кој успеал да ја долови атмосферата на пишаното од триста пичкесиматерина аспекти или оној кој слепо се врзал агенциски и пренесува вест и згора на тоа речиси во 99% од случаите не кажува кој е оригиналниот извор на веста?
И зошто сега да нема место за блогот како медиум? Зошто упорно се маргинализира улогата на блогот? Немој молимте со она дека коментарите се не потпишани и бла-бла цмиздрави лигавења кои btw успешно ги надминуваме. Не е ваљда од страв од неколку беспомошни пискарала, не реализирани интелектуалци, новинари, маниајкално надркани средовечни чичиња, писатели, самохрани мајки со вишок на време, квази историчари и сексуално не задоволени домаќинки, нафурани професори и профеосорици и какви ли уште не маргинализирани персони кои (како што вели Ванковска) вежбаат демократија удобно скриени позади измислени никови и прекари?

Кого штитите со Ордановски: Сузе, Латас, Младенов или независниот(?) Божиновки го штитите од нас, кого…? Веродостојноста на информацијата? Што штитите или поточно, на што му давате простор?
Или најверно ми е дека нè штитите од самите себе. Да не случајно се повредиме вежбајќи демократија или не дај боже да не се навредиме и испорезилиме низ нетов и светов практикуваќи како што ја нарече погоре – канална комуникација, па да се зацапаме во некои бразди и бездни и така очорени да не видиме кој кого мачка и дебело подмачкува во информацискиот простор, а?

И да, блоговите се субверзивната алатко која може да го поткренат и поткрепат недостатокот од објективност во иформирањето со самото тоа што блогерот е уредник сам на себе и единствена цензура под која подлежи и која треба да ја совлада е автоцензурата. Не знам оти не можеш да видиш толку очигледна работа? Боби, тоа не се прави со минирање на еден алтернативен (сакал ти признал или не) медиум како што е блогот, тоа се прави со поддршка, а посебно е потребно таа да доаѓа од Центарот за развој на медиуми, тоа ми изгледа толку логично, нели?

***

Оној првиот пасус од муабетот – за тепачките, не е нафрлен туку така.
Имено, еден од двајцата протагонисти во ферката е токму Роберто Беличанец, па затоа така лично му се обраќам со Боби. Не дека му останав должен за нешто, туку дека инсистира да се потпишиме со својот идентитет позади кажанот, демек имало поголема тежина тогаш.

Па еве…

Пс И во една така опуштена, цивилизирана, тивка, издишана атмосфера како што вели Ордановски и може да се виде од клипот, ги направи блоговите бербап.

Замислите што би се случило кога атмосферата би бил поинаква.

МеМе book

ribaro — Fri, 01 Feb 2008 14:29:47 +0000

Бајкобиограф ја зачна, а мене ме тагна – Аниа која прва зачекори каде што ниеден Македонец немаше зачекорено пред тоа.

Стои до главата за слушалките од која навистина не знам зошто, Гоца секогаш се плаши:

„Неговото име беше напишано со златни букви на блескавата плоча на темносивиот мрамор. Крајот на неговиот живот беше надворешно токму таков каков што требаше да биде, и тоа беше, на крајот од краиштата, победа на оној свет од кој тој си замина пред четврт век. Тоа би можело да се нарече победа на овој свет, но само во случај ако се допушти дека смислата на зборот „победи“ ги надминува границите на човековиот живот и продира онаму каде нема ни граници, ни живот, ни смисла, ни зборови.“

Црни Лебеди од Гајто Газданов

… А правилата по кои треба да продолжат:

се:

земи било каква книга која се наоѓа во твоја непосредна близина, а која има над 123 страници
отвори на 123-та страница
прочитај ги (не мора на глас) првите пет реченици кои почнуваат на таа страница
следните три реченици (после тие пет) запиши ги на блог
наведи ја книгата и авторот
тагни пет следни блогери

Нарачан пост?

ribaro — Sat, 29 Sep 2007 13:31:07 +0000

Па мме, сега ли најдоа да се тепаат во Собрание, а ги чекаме, ги чекам едно 16 години да се испокол/вa/ат и да не рајатисаат?!
Шо не се степаа кога се пукаше 2001-вата, а? Замисли, тогаш не се тепаа во собранието, тогаш беа конструктивни, свесни за сериозноста на ситуацијата, молим ти се лепо. А сега бе? Сега кога треба само да измолчиме и да го дочекаме тоа самитот во Романија и да го решиме живуркањево заветени за НАТО-та, шо не си седевте сега мадро, а?

Овде пак, да му е срам на човек да каже дека е блогер. Ајде реков да почекам да се соберат впечатоците и да легне некоја прикаска, ко тоа… ништо.
Слушам и читам низ блогосферава безвезни патетики и квази-политички наклонети текстови и просто не ми се верува колку лесно успеваат да се заплеткаат во матрицата ова блогеричкиве накиснати. Те Грујо е крив, те Рада да се беси, те Бранче кур го боли се шета таму по Њу Јорк рака под рака со Керим. Tе овај го згазнал а оној заменик пендрекот го потпуцнувал по нозе, те Војводата со својот саркастичен осмех (ме здрви мме кога го гледав првиот пат) се обидува демек да разговара со некој командант Шољи-Мољи или како ли беше. Абе бучкуруш. Ама и онака везе нема, имуни се тие на буричканции и кашакурници, а овде ние загрижени ќе ја оправиме работата попушуваќи им на некои таму вратоврскосани будали ќе чекаме да не викнат за портпароли за ветар и ланчање мадина. Еден е Боцевски бе, кај курац сега сите ќе прпелкаме од скут на скут, ало!. Не оди тоа така, нцк… за тоа треба здраво дудлање!

Ми се снеарнува од немањето на муниција (овде низ блогосферава) за да спукаме за вистината, за летаргичноста и безкичмењачењето со кое се занимаваат некои интелеКУРални политички амбициозни ликови. Сета среќа што немам многу време да лаам како порано, па како што тргнале вака со шамарање на новинари среде Собрание и пред камери, мене како на блогер мамето мамино ќе ми го расплачат.

И зошто велам сега најдоа да се тепаат, ама овај пат го велам тоа од себични причини?

Абе… !
Година и пол ми требаше да се научам тро од тро од ова компјутериве и да отворам блог. За тоа време ме затепаа стечаи, малери – шо ти не. Не знам како куртулив да не ме избрка женами од дома оти трошам, а не носам. Се мачев како слепец да внесам некоја свежина (овде со блогов) и еластичност во допирање на некои работи – кои оставени или поточно претставени како дотогаш беа/се жива досада. И таман се решив нешто арно да зафатам – демек некоја пара да завртам (оти се ветија спонзори) и да го уновчам очикапењето на интернет со тоа што (со уште еден сличен ко мене) ќе отворам сајт каде рајат ќе какам и сето тоа не за џабе, овие – политичариве мајчини, го узурпираа цел нет простор истиот ден кога решивме да го промовираме сајтот. Види сега скапана работа, не е секое чудо за три дена, ами се влечат бе со денови по медиумов! Таман мислев дека ќе мине дента со тепачката, другиот ден тоа полицајците – неписмени, претепаа некој новинар ни крив ни должен.

Го виде ли некој тој режисерот каква актерска умешност покажа кога се појавуваше пред новинарите сиот озарен и вика: – Јеееееее….!!!
Како немав блог тогаш бе , сега е изветвена работа да пишувам за претседателските избори кога се скандираше:
- ЉуБчо, Љубиша!… ЉуБчо, Љубиша!…
Помина многу време за да испари урината, а панталоните трпат историски флеки зашто има хемиско чистење. Ама сеќавањата не трпат, барем не уште.
Како добро би ми легнал еден детергент против фекално-орално испирање на сè што ми лежи на душа и на јазик, или еден дебилоксин-идиотисан за да не се сеќавам на ништо од претходниот ден/месец/години, па да си се разбудам како дете со свеж здив и по можност – не овде.
…Ама курац, пак тука ќе скиснам со вас секое утро, таков беден на јазик и проС!

Штафета – топ 5 музички албуми

ribaro — Tue, 18 Sep 2007 13:18:04 +0000

Ме снајде тоа да фатална Елена ме повикува да примам штафета за 5 мои топ албуми.
И бидеќи сум ептен на трчанович (а не сакам да кварам лепо друштво) ќе ги нафрлам без разработка, и по една тема од албумот по мој кеф:

Skin – Flashwounds
Faithfulness

Green Day - American idiot
Boulevard of broken dreаms

Moloko – Statues
Forever More

Depeche Mode – Playing the angel
John the revelator

Laurie Anderson – Life on a string

Ја предавам на првите 5 во „ Тука се“ од Блогерајов, во моментот додека го праќам постот:
Дениција

Глуп/п/ост

ribaro — Thu, 13 Sep 2007 13:14:30 +0000

„Има милиони блогери низ светот. Секој со сопствен стил и глас, а сепак само некои се издвојуваат од сите. Овие топ батки се придвижувачи и тресачи на блогосферата. Кога тие зборуваат блог-светот слуша. Ова се 50-те највлијателни топ блогери и ако не сте ги знаеле еве ви шанса да ги запознаете“ – northxeast.

Половината од нив редовно ги следам, но има двајца блогери од листата
чии имиња асоцираат одлична поволност за мене. Не дека сум суеверен, но
зошто па да не

Ако влезиш пак во една површна анализа, ќе се види дека не постои никакво правило за тоа како се станува влијателен блогер во светот. Малку е нонсенс да речам дека истот важи и за нас, барем во сегашнава МБЗ, зашто сме далеку од некакво влијание. Овде мора да му признаам на gemidjy дека е во право за една одамнешна препирка.

Сум си го поставувал ова прашање често. Еве, кажете колку мина пријатели од вашето опкружување читаат и анализираат блог стории? Колку мина се навраќаат на скриените социјално-политички (понекогаш) моќни пораки кои се кријат во навидум сеирџиските текстови и фото постови?
Зошто е тоа така, кај нас:

Малку сме… ?
Глупи сме… ?
Нема народот пристап до интернет… ?
Од целокупните домашни случувања нè зафаќа некоја летаргија или уште полошо – апатија…?
Подлежни сме на конвенционален афторитатизам од класичните медиуми… ?
Блогосферата е разбрана како едно сеир поле за издишување и забегување од реалноста… ?

А?

… Или кур не боли, па и така ние ништо не можеме да смениме.

Кој и да е одговорот на овие прашања, тој е израз на нашето живеење или живуркање, но едновремено – тоа е и одраз на нашиот менталитет и на начинот како ние се бориме и ги кажуваме нашите ставови и стравови. Колку навистина сме подготвени да се избориме за нашиот став и колку сме моќни да го изгониме стравот, е тука доаѓа до израз нашата индивидуална моќ/немоќ. Несакајќи, можеби и тука лежи одговорот на тоа: зошто блогерите во Македонија имаат таква немоќ во целокупното живеење. Ма кој ќе ти знае, ваљда тоа е некоја виша математика со намерно неоткриена непозната која вешто се крие во нашиот несреќно зачаурен генетски код ма колку и да не сакаме така да размислуваме и признаеме.

Дотогаш (а до кога е тоа дотогаш, жити сè?!), ќе си читаме, крадеме, споделуваме, мудрост од светот…
Но, што со таа пасивност и до кога?!
Не дека не се поставиле овие прашања и до сега, но можеби некој ќе постави уште некое прашање… Мора бре од некаде да се почни, па макар и со вака глуп/п/ост!

пс: Не е Супермен секој што лета. Некој е Супербудала, а некој можеби и блогер.

Technorati Tags: northxeast, bloggers, Macedonia, ribaro, блогери, Македонија, рибаро

Јаболко

ribaro — Fri, 22 Jun 2007 12:16:42 +0000

Како продолжение на претходниот пост и реакциите…

Абе батковци и дадички, организирани или институцијализирани залагачи за слободен софтвер и комплетно и-живеењее и пропагирањето на информатичко опшество во Македонија, дај олабавете малку. Оваа ситуација со “CC” како порачана дојде за да се преброите и прочистите.

Шо ми е муабетот?

Абе кур ме боли мене дали Метаморфозис или некој друг е организатор на дешавката. Битно е тоа дека се случува и дека стануваме дел од големото семејство на Creative Commons. Туку дај вадете ги главите од небо и почнете да ни ја објаснувате нам на неупатените придобивката од користењето на слободниот софтвер и следствено сите придружни алатки.

Не велам дека не работите, работите и тоа многу – колку што можам да видам јас во последнава година, а и сум се запознал со некои активни членови, но мора да го смените пристапот за ширење на зборот, мора! Излезете од „гик“ филмот кој малкумина го разбират а со кој упорно се идентификувате, зашто вие сте тие кои знаете, но дали можете да ширите и споделите, или поточно зошто не можете да ширите е вистинското прашање?

На членовите на заедницата им препорачувам да му се заблагодарат со по еден телевизор во боја на Џедај мајсторот во своите редови кој работи за билдање на своето его, а не од љубов да сподели. Не можи бе Арангел (еден од видните(?) членови на заедницата) во скорешен пост, па колку и да е изреволтиран да пиши:

clipped from ufo.linux.net.mk

Со положена заклетва и потпишан манифест, често несфатени од простата народна маса, луѓето од Слободен софтвер Македонија со надчовечки напори се трудат да направат нешто добро за општеството во кое што живеат.

и да се однесува со потенцијалните корисници на „производот“ што го пропагира како со овци и притоа да бара резултат. Најтрагично од сé е тоа што се повикува на заедницата.

Бујрум, ако и вие го делите истото мислење со АрангелеТА за простата маса, ако застанувате на браникот на личното познанство со него, кажете да си направиме сите клан заедници и да се бичиме со камења, па кој е по прецизен или кој има потврда глава нека победи, а не вака.

Проста маса еј, абе од ум не ми излегува што прочитав погоре…?! Абе Арангеле, а на кој тоа треба ти да му беседиш за слободен софтвер и отворен код, на простата маса? Како ти – јаден, мислиш да се држиш до: принципите на демократија, транспарентост, плурализам и конзистентност (дел од член 3 на манифестот), па ти бе мамина мазо си антипропаганда за слободниот софтвер и „идеологијата“ за споделување знаење…?

… И за крај, никако не ги поистоветувам другите членови на заедницата со поединецов џедај, но: – едно скапано јаболко во иста корпа со другите може голема штета да направи.

… А ако се прашувате кој кур фактор сум јас да се мешам во проблематика за која сметате дека немам благе везе (а и не сте техничи далеку од вистината), размислете која ви е целната група – размислете за „простата народна маса“ со која се идентификувам, па почнете да се идентификувате и вие.

CC – ц ц ц..

ribaro — Wed, 20 Jun 2007 12:10:57 +0000

Абе, кај дојде мајчин јапонец, кај се запусти, па ни ги разниша информатичките редови?

Ако се прашувате што е муабетов, уствари за што се расправа кај Би во нејзиниот пост, поточно во коментарите?… ич не се мачето. Тоа сигурно е некоја од оние веќе видени работи – „си ги мерат на кој му е подолг.“

Мене ич кур не ме боли за тој нивни куропецачки натпревар, но еве шо ми засмета како посматрач и корисник на лиценцата, а се однесува на нашата „интернет елита“:

Зошто бе нема никој (освен Метаморфозис – објавени македонските лиценци Криејтив комонс, кои беа и организатори за вчерашниот настан во Холидеј Ин и Струмјан што покрај другото дава и линк до првиот нацрт од лиценцата на македонски) да ја искористи промоцијата за комплетно, критички или нека биде и критизерски осврт на тоа: што и какво е значењето на користење на лиценците Криејтив комонс (CC). Па да каже – кои се придобивките на авторите, што добива заедницата, како да им се објасни на луѓето да ја користат, зошто да се користат Криејтив комонс лиценците и слично, а?

… Или вие сé си знаете, па нема потреба од објаснување?!

Ај да не бидам обвинет за дежурен мрчач, еве едно видео постирано на dotSUB со превод на македонски, кое го објаснува сето тоа околу Криејтив комнос линценците, а ова е веб сајтот:

WWW.CREATIVECOMMONS.ORG.MK

Уз муабетов, врската до видеото која на Кајмакот ја постави Гемиџи достигна рекордни 21 гласа!? Незнам зошто не може да се разбере од пооделните корисници на интернетот во Македонија потребата од користење на оваа можност што ја нуди Кајмакот за афирмација на македонските содржини достапни во електронска форма?

Навистина не ми е јасно, како е можно толку малку корисници (па и блогери корисници) да го користат Кајмакот за промоција на интересни содржини од нет… Зошто?

ASN pls.

ribaro — Tue, 22 May 2007 11:56:00 +0000

Се оградувам да не навредам некого уште на почеток, но болката ми е голема и поголема од сите алтруистички идеологии кои ги недрам во душа ми.
Имено…
Ми потече левото јајце.
Како, што…?
Еве:
Ова е коментарот на ASN оставен во постот на фемгерила Уривање на пирамидата:

clipped from femgerila.blog.com.mk

…е textbook пример за симулакрум. И не само тоа, дебилната инклузивност ја прави оваа “позиција на моќ” пародична у права смисла. Јебала нас синергија. Далеку сме од топ-даун Закон, “омнисциентниот” систем не може сопствениот гз да си го види, а не па да биде авторитет кој треба да се лоцира…

А, Лила и Каролина ти се Батлеровски травестити… Све е тоа спектакл, игра. Нема Закон, нема ефемерност што Ганди би ја критикувал. Деколтето на Лила не е подложно на никаков мета-јазик кој ќе ја петрифицира глупоста во ситнобуржоаска митологема. Пред се, затоа што транзитивниот јазик на деколтето е однапред поништен низ карикатуризирањето на Законот….

ASN || 19 Мај, 2007 – 20:24 | одговори

Откако го прочитав еднаш и уште еднаш и уште… си реков во себе и скриено:
- Да си ебам матер мора да е во право ASN!
Но, за секој случај го измолкнав Вујаклија од долапот и зедов да листам… Листам од симулакрум, па се до митологема и редум цели 1025 страници срања.
Си држам така едно темпо во листањето и папам гомца – Вујаклија, коментарот на ASN… коментарот, Вујаклија и…
Опа па, тирли ти ти…, си ја потврдив дилемата, во право е ASN!
Сега зедов, го исчитав коментарот уште еднаш целосно – без задршка и задоволен од мојата перфидна проникливост решив да се скрстам и да починам на отоманчето.Станав од столот, но неможам целосно да се исправам. Ме болат јајцата - ми натечиле!
- Мора да е од мајчин Вујаклија, го сетив како ми тежеше во скутот додека листав.
Не бев сигурен во тоа и не сакав безпредметно да обвинувам.
Ја зедов кујнската вага да го мерам лексиконот во тежина.
Вагата е ограничена до еден килограм, а овој тежи многу повеќе.

- Ма пизда му материн – помислив, но не изустив.

Го зедов дигитронот и матемаички се обидов да ја решам мадеболкава, поточно ме интересираше причината и интензитетот. Ги споредив отокот од мадево‘‘ во дијаметар со силата на гравитацијата, а претходно решив да го поставам како константа моментот на поставување на лексиконот во скутот поделен со ирационалниот Пи.
Резултатот кој го добив ни од блиску не беше со моите очекувања.

- И тоа преку куров! – помислив, но не изустив.

Јајцата се уште ме болеа, а левото дури и загрижувачки.

Сакав да се држам за правото на избор на јазик на секој и да не го обвинувам ни ASN ни Вујаклија, но некако раката ми одеше накај левото јајце и решив да не се држам за правото на јазик, туку за левото јајце, зашто додека си го држев болката ми стивнуваше.

Не приметив кога нежно ме совладал сонот – мора да беше од убоста на топлината која ја недрев меѓу нозете.
Се подразбудив и се штрекнав

Во полу сон и нерасонет, колку и да се обидував не можев да си ја решам дилемата, па затоа упорно решив да си ги повторувам: симулакрум, инклузивност, синергија, омнисциентниот, Батлеровски травестити, ефемерност, петрифицира, митологема… и така непрестано, за да не случајно ги заборавам и го отечам и десниот ташак во друга прилика.

ASN pls. поштедиме!

Се извинувам што не сум Муграш и што немам поетски јазик за да ја доловам мојата мадеболка за да ме разберете, но тука е секогаш моќта на јазикот, топлината на усните и дудлачката ни нарација за да ја разјасни дилемата… Изборот е слободен.

Блогосферата возвраќа

ribaro — Tue, 03 Apr 2007 10:32:02 +0000

Во најновиот број на „Фокус“ во рубриката Писма со наслов „Блогосферата возвраќа“, објавен е мојот пост кој беше реакција на двојните аршини на професорката Билјана Ванковска за блогосферата. За тоа, дали треба или не треба да го испратам мојот пост до редакцијата на Фокус имаше различни мислења од колеги блогери.

Го испратив, за да не мислат дека блогосферата е некоја затворена комуна која си прави и си ги решава проблемите сама со себе или пак некаква андерграунд сцена која постои независно од случувањата во опшеството (ваквите мислења преовладуваат кај луѓето кои само површно имаат слушнато за Македонската блог сцена).

Чувството на ментална онанија е погубно за нашиов медиум и ние мора да се бориме за експанзија на слободната мисла која извира од блогосферата. Ако таа енергија – која блика, ја насочиме кон себезадоволување – овде и внатре, тогаш секогаш ќе се шлепаме на мејнстрим(?) медиумите… Токму затоа на неколку наврати спомнувам дека треба да се експонира секое појавување на блогер, пост или друго случување врзано за блогосферата во некој од другите медиуми, зашто мора да признаеме, потребна е афирмација на блогот како медиум за да текот на слободната мисла допре до многу поширок аудиториум. Јанко во еден негов поодамнешен пост има речено:

clipped from jadiburek.blog.com.mk

Во наредниов период ќе гледаме се повеке блогери на тв, ке ги читаме по весници, на радио ќе слушаме, затоа што тие се засега единствениот излез од блуткавоста на медиумите во која самите западнаа подавајќи им се на политичарите.

Ги поздравувам блогерските настапи по медиумите, каде и да се, иако заради тоа ќе трпат притисоци, барем сега додека се млади и финансиски независни, ке одолеат на сите искушенија, понатаму, ѓе се крепат еден со друг, затоа што ако забега некој, неговите колеги ѓе го егзекутираат, филозофски и интелектуално.

И на крај, Јанко, Мирчевски, Геро, па дури и Коља, добија од вас, се шлепаат на вас, вие, блогерите, немате толку корист од нив колку они од вас, затоа што зборот ви е искрен и затоа тежи многу повеќе.

… Тоа навистина е така, оттогаш има поминато речиси една година (блогот рибаро не беше отворен тогаш), но дали интензитетот е очекуваниот?

… И кој на кого се шлепа… сеуште?