Заспаниот разум раѓа чудовишта

 

Симона, ќе ми резервираш ли четири билети за во среда?

Фризираниот Нетмобил со мотор од Ауди А3, е регистриран за петмина, а ние бевме четворица на пат за Скопје. На пазарчето во Росоман застанавме да си купиме гајба свежо набрани желби и милион и седумстотини илјади глинени граѓани. Граѓаните ни се чинеа бајати, па ја купивме само гајбата со желби, која ја сместивме во гепекот, одма до тенџерето со договорот од Пржино, а над овалот во кој беше салатата од Евангелието по Прибе. Шесте грдички бабички што ни ја продадоа гајбата желби и мирисаа на нафталин, нè замолија да ги префрлиме до Скопје. Рекоа – ќе оделе на театар. Таму одевме и ние, зарем не? Ги зедовме. По пат, ги слушавме грдичките како се фалат една со друга со своите синови што успеале во големиот град, а гордо кажуваа и дека внуците им биле на два месеци до вадење на бугарско државјанство. Шесте грдички беа многу задоволни од достигнувањата на своите синови, исто и на своите трговски способност (нели, без ценкање ни продадоа гајба од желби), а беа и сестри. Не кажаа дека се сестри, но и слеп човек можеше да го види тоа.

Автопатот беше затворен ради снимањето на францускио филм, па моравме да одиме по стариот пат до Велес. Таа ноќ беше јубилејна – се навршуваа точно сто години од почетокот на снимањето на филмот “A fond”, кој се разбира, сè уште се снимаше, па кастинг домаќините на клучката Росоман-Велес-Гевгелија, во знак на благодарност за нашата стогодишна трпеливост, нè послужуваа со бесплатен чај од нане. Четворицата и шесте грдички бабички, продолживме по патот. Некаде пред Градско, начекавме двајца автостопери. Едниот носеше повеска со книги, а другиот нарамил тутурутка со неколку сликарски платна во неа. Помладиот се викаше Даниел Хармс, а оној со тутурутката го викале Франциско Гоја. Беше малку чудно на стариот пат за Велес да начекаш автостопер средовечен господин со тутурутка на грбот и изветвен цилиндер на главата кој се вика Франциско и во среда вечер оди на театар во Скопје, но сепак, не можевме да ги оставиме, па ги качивме и нив. Таму одевме и ние, зарем не? Се разбира дека грдичките бабички како идолопоклоненички на владетелот (кој и да е) имаа свое мислење и за серијата цртежи „Будалештини“, каде сега веќе 269 годишниот Франциско ги прикажал страдањата, будалештините, смрта или апсурдот на своето време, исто како што имаа оправдување за раководителот кој ја остави покојната Маша за касиерка во „Старица“ од сега веќе 105 годишниот убав Даниел, во која исто како и неговиот сопатник го прикажуваше апсурдот на своето време. Беше многу очигледно дека грдичките бабички сестрички, имаат нешто многу против реалноста(?) на апсурдот.

Продолживме понатаму. Чичкото што работеше на патарината кај Петровец, нè замоли да качиме уште тројца патници, а за возврат вети дека ќе ни ја прости патарината во износ од 40 денари, или 1 евро за странци. Се кандисавме. Патниците беа: Братислав – Бато, Фернандо VII и Јосиф Џугашвили. Рекоа, ќе одат во театар. Таму одевме и ние, зарем не? Ги зедовме и заминавме. Двајца од тројцата нови патници, молчеа целиот пат, но Бато – тој (како што се испостави покасно) неисцрпен скопски фраер, попатно, ни ја раскажуваше приказната за неопходноста на садење на липите во Скопје, во  педесетите години од минатиот век, за потребата мирисот од липите да ја сокрие реата од скопските ќенефи, зашто градот тогаш немал фекална канализација. За тоа време, Хармс и Гоја счучурени еден до друг седеа на предното седиште, а безбедносниот појас толку лошо беше му се обвил околу вратот на Гоја, што Фернандо VII се надеваше дека појасот ќе ја заврши работата место него. Влеговме во големиот град. На постојката кај Битпазар, ни мавтаа да застанеме и да ги земеме со нас истите оние милион и седумстотини илјади глинени граѓани што ни се видоа бајати кај пазарчето во Росоман, па на инсистирање на шесте грдички бабички, застанавме и ги качивме и нив. На качување, глинените рекоа дека одат во театар.

Таму одевме и ние, зарем не?

12243400_428367257353725_741512111592813096_n

(фотографија од фејсбук страната на претставата „Заспаниот разум раѓа чудовишта или Денес не напишав ни збор“)

Стасавме. Од Нетмобилот слеговме сите – ние четворицата од Прилеп; шесте грдички бабички од пазарчето од Росоман; Гоја и Хармс од Градско; Бато, Фернандо и Сталин од Петровец и милион и седумстоте илјади бајати глинени граѓани од Битпазар.  Тетката што продава билети кај црвената печурка, рече дека претставата е започната.  Сè ми се чини дека Сталин и Фернандо VII, немаа купено билети, но Бато како искусен скопски фраер и добар познавач на реата од скопските ќенефи ги прошверцува покрај чичко Антони Буеро Ваљехо, кој ги кинеше картите на влезната врата од театарот. Театарот имаше точно 120 седишта, па лесно не собра сите нас милион и кусур патници од фризираниот Ауди А3, со платени билети. Четворицата од Прилеп, бевме седнале на вториот ред помеѓу третата и четвртата грдичка бабичка, веднаш позади мене беа Гоја и Хармс, до нив се разбира Сталин и Фернандо VII, а позади нив пак, седнаа другите милион и седумстотини илјади бајати глинени граѓани. Ќенеф експертот, како да знаеше што се случува, па не ни седна, го снема. Статист! Светлата беа изгаснати, а завесата веќе беше крената, но ние дури по неколку моменти забележавме дека на тоа што нам ни се чинеше сцена, понапред, на дрвен троножен стол седеше професорот Милчин, а позади него во два реда стоеја: Тања, Емра, Ана, Наташа, Бојан, Драган, Мартин, Мики, Владимир, Предраг и Симона. Сите тие беа свечено убави, беспрекорно чисти и голи! Тешкиот молк, за момент го прекрши звук на тап сврбеж на чоја – петтата баба си го чешаше задникот. Чекаа тие, чекавме и ние. Ние, вџашени од нивната убавина не знаевме што да очекуваме, освен да се воодушевуваме на глетката, а тие… тие вешто ја сокриваа мачнината од смрдеата на нафталин што баздеше од шесте грдички бабички, а сè ми се чини и од сите ние што дојдовме да гледаме претстава.

Сето тоа беше малку чудно, но очигледно претстава имаше, зашто овие – убавите и голите се смееја и плачеа дури гледаа во нас, но и очигледно беше дека ние збунетите од оваа друга страна на завесата не сме публиката, ами сме на сцената. Траеше тоа онолку време колку што му требаше на Хармс да напише макар и збор, а на Гоја да наслика макар и една мрачна црта. Траеше вечно! Не знам дали и успеавме некогаш да излезиме од претставата, зашто, иако завесата се спушти за сите нас, шесте грдички бабички, Сталин и Фернандо VII, сè уште инсистираа дека ние сме публиката, а не тие другите – убавите и голите, но знам дека во тие моменти на препирања, некако успеав да му ја подадам чашата со чајот од нане на професорот Милчин во знак на благодарност за убавата глетката од тие позади него. Инаку, тоа беше онаа иста полна чаша со чај од нане што ја чував уште од клучката Росоман-Велес-Гевгелија, а ни ја подарија кастинг домаќините во знак на благодарност за нашата стогодишна трпеливост од сè уште не снимениот француски филм. Во тој единствен момент на примопредавање на чашата, успеав да украдам и еден поглед на Симона, во кој прочитав дека не мора да ја кажувам онаа вечно повторувана реченица на збунетите актери од оттаде затворената завеса:

– Симона, ќе ми резервираш ли повторно четири билети за истава претставата што ќе се игра наредната среда?

 

До министерката Елизабета Канческа-Милевска

Почитувана министерке за култура.

Респектирајќи го вашето време и обврски, кои сигурен сум не ви дозволуваат да знаете што ни се случува нам од периферијата на Републиката, кои сме понастрана од вашиот видеокруг и свет, кој се движи во радиус околу грандиозниот велелепен проект „Скопје 2014-та“, како покорен слуга ваш, чувствувам одговорност и должност да ве известам, како е кај нас во забитот, како тоа ние кубуриме од ден за ден и што зборува чаршијата. Не би сакал ова да го сфатите како некоја не благодарност, зашто навистина сме преблагодарни за нашиот леб насушен, што вие од ваша уста го одвојувате за да ни дадете нам од внатрешноста, туку едноставно, само да рапортирам.

Имено:

Во Кумановскиот театар, госпоѓо министерке, на светскиот ден на театарот, во лето господово 2015-то, немало струја, па актерите претставата ја играле на свеќи и светло од мобилни телефони. Ете, вака, госпоѓо министерке, живеат театрите од внатрешноста на Републиката и го прославуваат светскиот ден на театарот 27-ми март – На свеќа.


blog

(принтскрин од постот на Јасмина Василева, актер од Кумановскиот театар)

Низ чаршијата, се слушаат и муабети за некаква компарација  низ бројки и факти, за тоа, како Вие почитувана, ги распределувате нашите – народните пари, па велат вака, а јас ви пренесувам изворно:

„За Старо-новиот театар во Скопје, првично беше планирано да се потрошат 6 милиони евра, за потоа сумата да стаса до фантастични 40 000 000 евра, или со букви: четириeсет милиони евра.

Со 40 милиони евра, колку конечно се потрошија за старо-новиот, почитувана министерке, ќе се изградеа по еден театар во: Прилеп, Битола, Струмица, Охрид, Тетово и тоа  современи и супер функционални театри, како оној во Велес, што нели во ваше време се изгради.

За ентериерот, позлатените орнаменти и осветлувањето во старо-новиот театар во Скопје, вие моја министерке, потрошивте неверојатни 11, 5 милиони евра.

Со 11.5 милиони евара, за ефтини жолти шлакутници и минатовековни илуминации, госпоѓо министерке, ќе се направеше комплетна реконструкција и реновирање на сите постојни театри во Македонија и пак ќе ви останеше за задоволување на кичерајскиот ви апетит.

Министерке, ќе се соочите ли некогаш со вашите ‘дела’? Ќе можете ли да си погледнете себеси во очи, некогаш?

11075215_10153170144359726_1055026051531977730_n

 (Ирена Ристиќ-актер. фотографијата е на Ана Јакимска)

За 192 скулптури изработени од гипс поставени во и околу старо-новиот, потрошени се 272 000 евра, а за 40-те скулптури леени во бронза сте потрошиле 330 000 евра, или вкупно 600 000 евра за скулптури.

Знаете ли што ќе се направеше со тие пари фрлени на мртов гипс и сигурно веќе позеленета бронза?

Во Прилепски театар, максимален износ или буџет за цела година за претстави, е околу 35 000 евра. (2.5 милиони денари).  Претставите што ги работеа Прилепскиот театар со Мартин Кочовски: „Тапани во ноќта“, „Кавкаскиот круг со креда“ и „Швејк во Втората светска војна“, кои изнасобраа купишта награди на Екс понто, на МЕСС и на други меѓународни фестивали, имаат буџет од околу 15 000 евра. Значи, со 600 000 евра растурени за гипс, стиропор и бронза во старо-новиот театар, режисерскиот феномен од Битола – виртуозот Мартин Кочовски, ќе направи 40 престижни претстави кои ќе одбележат една театарска ера во Македонија и ќе останат уште толку пари за тие претстави да гостуваат на сите фестивали што постојат во светот. Инаку, 40 претстави е земено во просек како цел живтен опус на еден режисер. Ако го прашам Мартин, што може да направи со 600 000 евра, сигурно ќе каже дека може да го воскресне Брехт.

Ви текнува ли на фамозната волшебна и огно-атомско-отпорна завеса во старо-новиот театар, за која потрошивте неверојатни 581 000 евра?

Со тие пари дадени за вашиот хир, ќе се покриеше буџетот за претстави во Прилепскиот театар, за наредните 20 години, а ќе имаше и пари за комплет да се реновира покривот на истрошената зграда на театарот во Прилеп. Една мала дегресија, ако дозволите: Во еден момент, додека ја гледавме претставата „Швејк во Втората светска војна“ во Прилепскиот театар Војдан Чернодрински, се слушаше како надвор врне. Надвор врне, а внатре во салата се слуша како да врни тука. И тоа се слушаше многу јако. Знаете ли зошто? Кога го реконструираа покривот на театарот, поради немање средства, се одлучило да се изврши покривање со лимени панели и тоа не е сè – покриен е само делот каде што е сцената, другото е останато со стариот покрив и покривот прокиснува, а паѓа и малтер. Министерке, сте биле ли некогаш во тоалетот од театарот во Прилеп? Објектот станува опасен по живот на сите што се таму!

8137CFDB-6386-402F-A76B-03F45FF62BC1_w640_r1_s_cx0_cy9_cw0

(Театарот во Прилеп. фотографија од Радиo слободна Европа)

Еве, видете, ова е влезот на театарот во Прилеп, каде влегуваат актерите.

Уште една компарација.

Знаете ли дека платното – дел од сценографијата, искористено во наменскиот партиски памфлет – претставата Вечна куќа, со која го отворавте старо-новиот, насликано од уметникот Виктор Егоров, сте го платиле 70 000 евра?

Со парите од тоа платно, кое остава некаков впечаток само ако сте во некој замаен патриотически транс, со тие пари дадени само за еден сценски детал, во Прилепскиот театар, ќе се направеа комплет 4 престижни претстави, како оние погоре спомнатите, а сигурно ќе останеа и доволно пари за јубилејната монографија на Факултетот за драмски уметности (ФДУ). Ви текнува ли почитувана министерке, на онаа јубилејна монографија на ФДУ, каде за режисерот професор Унковски, кој работи таму 30 години, има напишано само една реченица и има закачено една сликичка? Ви текнува ли како помина повеќедимензионалната претстава  „Нашиот клас“ од Tеатарот за деца и младинци, а во режија на Владимир Милчин, на Театарскиот фестивал Војдан Чернодрински во Прилеп (не доби ни една награда), а која од српскиот режисер Горан Цветковиќ е оценета, како една од четирите најдобри претстави во земјите на поранешна Југославија? Сè уште не можам да си поверувам на очите, како членот на жирито – Братислав Димитров, буквално излета од салата само зашто не можеше да го поднесе громогласниот аплауз и овациите на публиката. Се сеќавате ли на последната претстава за возрасни на уникатниот режисер Срѓан Јаниќијевиќ? Не се сеќавам ни јас.

Ви текнува ли воопшто нешто врзано со театарската уметност во Македонија, а тоа да не е Старо-новата зградурина и памфлетот „Вечна куќа“, моја почитувана госпоѓо министерке Елизабета Канческа-Милевска?“

Ова се само чаршиски муабети госпоѓо министерке, немојте вие да ми се тревожите многу. Забораваат тие, ќе им помине за брзо. Македонија ВЕЧНА!

Засекогаш вашиот блог вазал – Рибаро!

Мртовечко сокаче

rosemarys-baby

Претпоставувате ли зошто во вечерашната претстава „Швејк во Втората светска војна“, главниот лик – Швејк (Владимир Ѓорѓијоски), не се појави да ги собере аплаузите откако заврши претставата, а на претходната буквално го измолкнаа од сцена колегите кога беше завршниот аплауз, зашто и тогаш упорно објаснуваше дека оваа претстава не е театар, туку она што ни се случува? Претпоставувате ли зошто не ми се одеше на пијачка со моите пријатели откако заврши претставата, туку брзав да претпоставувам тука? Бадијала претпоставувате…

Тоа за вас е далеку? Далеку е три патарини во еден правец, а на моите прилепчани далеку им се и оние 50 метри од Мртовечко сокаче до главната порта на Театарат. Што ви е вам блиску? Вам блиску ви е некој споменик, па го облекувате, покривате, соблекувате и уривате, а на чаршиските мои Итарпејовци блиску им е кој главуч е на менито на татко Марјан за тртење. Борете се само вие со бетонски ветерници и Орбани, ооо… Донкихотовци вие урбани и авангардни пустеници мои.  Само вие занимавајте се со поликлиничките Макала што сега сркаат од една, а после од друга лешина ќе цицаат. Само вие консумирајте умрени приватишпедизации, или претпоставки на сенилни полуумрени андовизации, или пак еве – липајте по разно-разни бизнис збиранки на извикани голомадести ѓоа хумористи. Само вие сконцентрирајте се во Градот убав и локализирајте се, а вие пак од пред Соник, премерете колку пичкини влакна има до кај Биџо и назад.

Немој случајно да се заморувате и да сте претпоставувале?!

Нема да прочитате претпоставки никаде. Во ниеден весник, на ниедна телевизија утре нема да претпоставуваат зошто таму некојси Швејк, во таму некојси Прилепски народен театар, не излезегол на сцена за да му аплаудираат. Утре сите вие ќе пишувате за раѓањето на новиот милионски мувлосан старо-нов театар. Утре, едни ќе го глорифицираат, а другите пак, ќе го сатанизираат Плевнеш-Пројковото Розмарино бебе. Сите ќе ја коментираат поламилионската посрана тетатарска завеса,  профитерските мевови придружувани од цицките на деколтираните позерски теткици и кој колку им се испомочал на златните писоари, а и едните и другите, всушност, наместо барем да ја игнорираат и мумифицираат премиерата во знак на револт, едноставно ќе ја актуелизираат.

И сето тоа се случува дури во закрпениот – Прилепскиот театар, стенка револуција, но никој не сака да ја породи. Да, таму – на некои педесетина метри од Мртовечко сокаче (по истото сокаче по кое порано Цуре ги носеше крстовите и поскурите на прилепчани), таму од утробата на Мартин, Влатко и дружината во страшни породилни болки се роди Швејк, се раѓа револуција.

Зошто не ја препознавате?

Швејк

Ја гледавте ли „Швејк во Втората светска војна“ од Брехт, а во режија на Мартин Кочовски и Прилепскиот Театар?

Летаа шамари, директни тупаници во размрсулавените носеви летаат, и тоа на сред Прилеп, во закрпената театарска сала на „Војдан Чернодрински“.
Вистина е!
На клоци бевме кренати. Како мрши, како зомби тетерави изгубени во простор-времето нè напика в ќош мајчин Мартин, и не забува со колено в слабини, па не начека со аперкат в муцки и нè остави така – како скотови да крвариме счучурени до крајот на претставата. А и не престана да нè пердаши, еве уште ме боли. Тоа копилето Владимир Ѓорѓијоски Швејк, пак, така фино ни го изнапика сосе мадиња, шо боли до посер у пичку матер. Продолжи да нè плеска по алчното газе и хардкор да пенетрира (шо знам, можи два часа да беше вечноста вчера, толку ми се виде) до посер, до крв ни го изнапика! Еве, куцам стоеќи сега од шо ме боли.
Гадно, а?
Е гадно е, да!
Ги растревожи Швејкот со тоа млитавиот кур сите капиларни завршетоци во салата. А за чудо, таму – топло, удобно, тивко (само еднаш мобилен заѕвони) – штама. Штама беше дур штрцаше ранолетна и ентузијастичка сперма во надеж дека бар еден од тие глевачки сперматозоиди ќе нè погоди во нервот за да нè оплоди во зигот, па во човек да се сториме животињите. Штама беше и дури нè испомочуваше со вистина низ ефтините кафански трикови само за да разбереме. Беше штама и со книгите ко бокли и пиштоли по масите дур плескаа свирачите. Не беше сцена тоа, ами амбиент беше. Мачно-весел, едноставен оксиморонски амбиент беше што Гоце го молкенеше на контрабасот, а Бранко енд остала компанија Фолтин-ова се обидуваа да го замачкаат и успешно, го надгласуваа лелекот, кркорот на испоседнатите во Бокалче.
Во Бокалче, еј?
Мислам дека името на кафаната беше единствената метафора. Шпицот на пример не беше метафора, да не се вреѓаме сега, пес беше. Не беше метафора ни заљубениот месарев син Прохаска. Не знам дали се разбираме? А бе го знам детето. Како да ви кажам – метафора е споредбена стилска фигура, а ова најубавото дете од зградата è, не може да е метафора кога памтам ко се роди во стан бр. 4. Ма сигурно и вие го знаете, но тоа ‘ваше’ дете е родено во друга зграда, во друг стан. Мора да ги знаете и Гебелс, Химлер, Хајнрих, сигурно и Хитлер го знаете, ајде, признајте, признајте… А, секогаш гладниот Балоун, го знаете ли? Го препознавате ли сега оној ненаситниот Балоун што сака да си ја продаде душата за една порција суво месо, кучешки колбас? Го оправдува ли тоа што е свесен за својата ненаситност? Нели го препознавте како се крие како ваш прв другар, прв роднина? Ех Балоун, Балоун… копиљ еден, мислиш ќе се скриеш? Јас те пораснав бе – магаре! Но, можеби се препознавте во оние кои ја разбраа сагата на позитивниот негативец, или конформистичката будала Швејк, па не сакаа да аплаудираат на крајот од претставата. Се препознавте ли во Театарот што не беше театар? Многу расни ебачишта имаше, и како преебани џукели се обидувавме да излеземе од Бокалче сношти.

Ве боли ли, како што ме боли и мене утрово?
А на едно место рече: Гледај ги, умираат за да живеат!
Си реков: па преку куров, нека умреме конечно пичка ни материн!
Еве, гребам и сега уште гребам по стаклените ѕидови од Бокалче. За да излезам гребам, да препознаам, да се спознаам гребам.
И така…

Ја гледавте ли „Швејк во Втората светска војна“ од Брехт, а во режија на Мартин Кочовски и Прилепскиот Театар?

Svejk vo vtorata svetska vojna plakat

 

Дон Жуан – Ненад на Лилиќ, Рибаро на Никола

(Ненад му говори на Дејан Лилиќ за улогата на Ојдип во Ојдипус Тиранус Софоклеус, извадок од текстот Ангел – чувар од Зоја Бузалковска; Ненад Стојановски – Споменар)

–   Слушај. Теоретски, јас би можел да ја одиграм оваа улога стопати подобро од тебе, зашто имам огромно искуство. Но, не можам да ја имам твојата младост, ниту пак можам да ја одиграм. Искористија и стареј брзо, во овие неколку недели. Секој треба да ги игра вистинските улоги во вистинско време. Ми беше тешко да сфатам, но сега знам дека мене ми дојде време за поинакви улоги, како Тересија на пример.


–   Слушај. Ако не те гледав тебе, немаше да знам дека еден актер може да ја носи  тежината на двочасовната трагикомедија што му се случи на Фестивалот во Прилеп. Но, не можам да кажам и дека твојата концентрација може да се мери со овоземни мерки. Големината е првиот збор кога се изустува твоето име. Не ми беше тешко уште еднаш да ја потврдам во себе, твојата недостижна уметничка недостижност, но жал ми е за твоите современици – актери или можеби не треба да ми биде, можеби напротив…

(Рибаро му говори на Никола Ристановски за улогата на Дон Жуан во Дон Жуан, извадок од полусвесната подзинатост со која останав за време на гледањето на Никола Ристановски, а и Ирена Ристиќ (барем на дел од неа) во претставата Дон Жуан со име – Жан Батист Молиер и презиме – Александар Поповски).

Фестивалот заврши еве ги наградите

Купидона – Војдан Чернодрински

(Два автобуси се спремни за  Скопје за претставата во Драмски – “Купiдона”.. Тргнува еден –  толку бевме, не собра сите)

….

Терај мајсторе, се забајвме!

Од 20:00 часот  почнувала, а не како што и кажав на милозвучна од 21:00.

Тој, шоферот на автобусот беше едно мртво ладно типче и душата му ја изваде на водачот на патот, за кој неразбрав како го викаа.

Да бе и водач имавме.

Едно симпатично чоече со социјалистички манири, ама не од оние подујаните, туку од оние заблуданите (заебаните) како татко ми, кои веруваа во системот и Југославија.

Пилото (така му бил прекаро на шоферо), зафати од ’84та па наваму и му еба мајката на чоечето цели два часа. Два часа за раскажување на животна приказна на еден шофер кој сакал да стани пилот (ама некојси Салато директор во Билјана го заебал и не му дал, како сегашни 40 000 ден за да оди на пилотска школа) се малку, малку се  па ако сакаш биди махер во кратење.

Ми се погоди да седам одма зад шоферот. Да си кажам право, одпрво муабетот ми беше интересен (пост материјал:), ама жал ми беше за чоечето, па реков ај да се смешам и јас:

– “Мајсторе, дај кажи нешто за патов низ Плетваров, велат опасен бил: кај да намалам, кај да додам брзина, која кривина е опасна и такви ми ти работи”…

И се разврза Пилото…

– Овде е опасно, асфалто е оштетен и фрла десно право во браникон, го гледаш како е искривен… е од ербапи е таков”…

-“Ондека кај кривинана има знак 60, ама треба да намалиш барем педесе оти е непрегледна, а од другана страна ко че одиш најубо е да лазиш оти многу шлепери не знаат да ја фата како шо треба, че ти се испрча со приколицата пред тебе и че се чудиш шо те нашло”…

И тера така Пилото и со автобусот и со муабетот…

Јас и чоечето го слушаме и климаме со главите со одобрување. Арно чоечето седи одкаршија од Пилотот, ама јас, од зад нив, што tuku климам кога никој не ме гледа? (после се лутиме оти не викале мајмуни:)…

Престанав да се правам мајмун, а муабетот зафати од под некој мост на Вардарот (не разбрав под кој мост… се искива еден мајчин од задните седишта како последно кивање да му e… скраја да е..пупупу…) кај што имало најмногу врапци и најлесни биле за фајќање оти биле омаени од неизрамнети притисоци што се јавувале од под мостот и од составот на водата која тука испарувала и останувала…

Некако не ми се веруваше во приказнава, ама од друга страна, Пилотов, ако не го заебел Салато ќе станел вистински пилот, а пилот ти е голема работа: физики, механики, аеронаутики, метеорологии… ворпологии, боргологии, ромулогии и други големи работи…

Боргологии, ворпологии ромулогии?! – сум заспал да му ебам матер.

Ја сонував негледаната епизода од Ѕвездени патеки 5, а автобусот стасал пред Драмски – оној во Карпош. Мака ми беше што не си ја досонував епизодата и што ме разбудија таман кога “Ти Пол” влегуваше во туш кабината, ама ајде, можи “Скопскиве” ќе покажат нешто слично – си се тешев samiot….

Стасавме навреме (возеше Пилото, а не јас).

Претставата почна, како што не почнува се кај нас…

Навреме.

….

“Купидона” (Драмски театар – Скопје)

Името и презимето е Срѓан Јанаќиевиќ (си го искршив јазикот господине, твоето име е тешко за еден прилепчанец)

Со првиот глас на Купидона (Надежда Петровска), летаргијата ја оставив на првото седиште позади Пилотот. Визуелното тешење се оствари. Стрелите што ги исфрлаше од своите (..хм..) гради, продираа од Мајмунот (Сашо Тасев), низ Челик (Дејан Лилиќ) и завршуваа на ред 3 седиште 7. Чинев сам сум во салата, која за жал или за среќа беше полу празна. Челик успеваше да го разбуди човечкото во човекот… Њубац – макрото (Д. С. – Дац) многу умешно не успеа докрај да одолее на предизвикот на љубовта… Купидона вешто ги влечеше обајцата, а и сите други, држејќи ги  за нивното трето око со нејзиниот заносен глас. Опиени од занесот – женски или божји, емоциите потекоа до крв, а крвта го плати данокот на развратниот живот кој не беше нивен избор туку нивна судбина…

Зборот е немоќен да ги кажи моите импресии за панк операта Купидона, во која не го најдов панкерското, а со оперското се среќавам прв пат.

Јас видов курви (раја), макроа (политичари), дилери (пак раја) и мајка (мајки), јас видов ТОТАЛЕН ТЕАТАР.