Баба Спасија во Чуму

Слушам денеска во Чуму ќе гостувал премиерот и една тајфа загрижени душе-грижници и издишани од грижи  добро-мирници. Ќе разглабале минати сто и кусур дена владавина и ќе гледале (следствено на досегашниот минат стоденски труд) во кристална топка. Прво за прво се думав да појдам и да ја распуцам топката кристална за да не гледаат пругоре ами да се застанат на сегашен терен, ама се подумав и реков да ја прашам Баба Спасија – бајачката за мислење. Баба Спасија многу пати досега од уплав ми има баено со солца, вода и сите теманиња, па затоа некако поверна ми се гледа како пророчица од кловновиве наши насушни.  И, бидна.

Ме наглави в скут, ме напрска со вода и со троа солца меѓу прсти зеде да кружи со едната рака и да м‘мла, а со другата ме држеше на слепоочница.

Врти-сучи-м‘млај… се така едно пет/шест минути. Дремам јас, а гледам и бабава дремка ја совладува. Мрднав ѓоа не намерно колку да ја приштрекам за да не ме посоли и срипа старицата неприметно. Пром‘мла уште малку и ми ја исправи главата. Станав. Ми вели:

– Ти чедо не си за кај мене. Овде идат исплашени  и грешни луѓе, со маки тегобни и  за туѓи судбини  кабаетлии, ти треба да си следиш патот. – ми вели баба Спасија

Се сетив за тоа дека сакав да ја пуцам кристалната топка, сакав да и кажам, ама се сепнав. Мислев дека тоа за грев ќе ми се фати, ама бабава има искуство во работава и сигурно знае подобро.

На пат за дома  сè убави мисли ме тераа. Ја видов комшивката (од пред некој пост спомнатата) – ништо не помислив, го видов даскалот (од пред некој пост) – пак ништо и така покрај триста поранешни гревови поминав и ништо грешно не помислив. Бре чудо од баба! – си реков во себе.

Зедов телефонот и седнав.

granny.jpg– Ало, Чуму? Ќе ве молам Чомовски. –  се испекмезив најкултурно.

– Момент. – ми враќа еден љубезен глас.

– Ало, повелете господине, Чомовски на линија?! – забревтан, кутричкиот мислел дека Грујо откажува присуство.

Се претставив фино-лепо, се извинив за одземеното време и преминав конкретно:

– Имам еден предлог за вас господине Чомовски. Во вечерашнава емисија да ја повикате како гостин баба Спасија и да им забае на другите гости! – бев краток.

Чом се изненади, ме праша со што и како се занимава баба Спасија, се подума за момент и заврши:

– Многу ми е жал, но веќе е касно за сугерирање на гости, а и концепцијата на вечерашнава тема не го дозволува тоа.

… Молк неколку моменти, па изустив:

– Во ред е Чомовски. Јас само сакав да се спаси што се спасит  може, а баба Спасија е лекот, но нејсе, ќе има и други почетоци како што почнуваме едно петнаесетина години.

Му посакав се најдобро и го завршив разговорот.

По неколку минути ми се појавија грешни слики инспирирани од милозвучниот глас на (претпоставувам) секретарката . Посигнав по телефонот и си закажав сеанса за утре кај баба Спасија.

… Какви ли не мисли им минуваат или допрва ќе им минат на гостиве кај Чом, кога со небројно повеќе искушенија се среќаваат, ама кој ти има време сега за анализа.

Битно е дека се движи оптимизам… со и без баба Спасија, нели?!

пс: Знам и тоа дека баба Спасија има друг лек за колективно исцелување. Често се фали и мавта со „лекот“ по групни сеанси, ама сега залудно е сè. Сигурен сум дека некој од гостите ќе жали за непримената терапија, но секогаш ја има фантазијата и инвентивноста како резервна варијанта.

За воља на вистината досега се вешти во тоа.

Ајде до година… Здравје, или за кого како.

Добре и Бегот

Во турско време, се‘ аги и паши ташеле ташаци по веранди и чифлизи. Рајата, онаа опечената  и турска и каурска,  своите ташаци ги мафтала по нивјето: ем жолти-житни, ем зелени-тутунски. Многу тешко  рајата го препознавала колоритот, дал од потта ил од бичот, ним се им се пулело сиво….

Но, ова не е тажовна прикаска, ова е кратка прикаска, или, ова е прикаска што кажува од која напара излегле  тажните ни прикаски.

(Село Канатларци, доцна пладне, сред лето, година 1762.)

Керим бег Прилепски газда, му бил на гости на Муарем бег од Канатларци.
Јале, пиле, спиле, шо сами шо со друшки и им се снеарнило дур на крај од пилето или од анките – ај да не нагаѓам сега. Дур лежале така на отоманчето и тргале наргиле да ја убијат досадата,  од нигде никаде, беа се задале ветришта и виулици и сета ергела коњска испорипала и се разбегала по нивјето.  Времето се стишало толку брзо како и шо почнало.

dobre-i-begot.jpg
Чираците  се здале да ги вратат арно ама неможеле да ги стасаат коњите – абе ни еден не ватиле. Керим бег го фатила паника. Утредента стасувал Исмет Паша од Султанот намесникот директ од Стамбол, а токму Керим бег бил тој што требало да го пречека. Муарем како добар домаќин го тешел да нема гајле и дека ако не ги фатат за брзо коњите сетне тој има решение како да стаса во Прилеп пред стемнување

Минало побааѓи време, а од чираците ни ал ни абер. Вака Муарем, свикал по анката и таа бргу-бргу доколеничила пред него и гостинот. И свикал да го најди Добрета, најакиот ерген во цело Канатларци и да го довлечка на чифлигот.

Речено сторено.

По дестина минути ете го Добре – маж четворен.

Во плеќите НА толкав, рамења планина. Се наклонил и како шо е редот чекал заповед:

– „Слушај ваму, Керим бег да го носиш на рамења до Прилеп и да гледаш да не вати мрак дур да стасате – разбра! Ене, земи тро леп и вода и глас да не си писнал освен ако не те прашаат, оти отиде главата!“ – му заповедал Муарем бег на Добрета.

Добре, ококорил очите, подзинал тро да зуцни нешто, ама  од пусти страв голтнал саде.  Го измеркал под око турчинот шо требало да го носи. Не му се видел голем, уште тро пола од него. Сетне, клекнал за да можи полесно да биди јавнат и тргнале на пат за Прилеп. Терале така сат-два и секој своето си го думале. По неко време на бегот му притекнало на анката шо го довела Добрета и се сетил дека не ја опалил. Бре шо слас му дошла незаситна – трпки го полазале. Шо да прај сега во пустинава, како да си ја олесни страста?

Думал и издумал.

– „Ооо… чукш бе ѓаур, застани малку да протегнам нозеве!“ – заповедал  турчинот, а од очите искрел.

Добре послушал и го скостил господарот под сенката од дабот кој крошнел со густо лисје. Абре-дебре го симнал од раменици и седнал кутричкиот да се почини. Турчинот го понудил со вода Добрета, му окршил тро од векната и продолжил да го мерка. Дур голтал Добре  од лебот, турчинот подголтнувал сласно и го меркал Добрета. Не му требало уште многу , решил:

– „Шебек, ајде доџвакај лебот бргу-бргу и  туркај гаќите“! – се разјарило турчето и стегнало камата за да не се испишмани случајно копуков и да се сврти контра господарот.

Се вџашил Добре – маж, арслан  македонски триесгодишен, му поминале слики двесте низ глава и видел не видел турнал гаќите. Уште да се наведи за да му олесни на турчинот, ко од под пазуви му паднал кубурот кој го стегал цел пат. ‘Рснало на земи оружјето таман на дофат на Добрета. Рипнал турчинот избезоумен, му клецнале колената и се скрил зад стеблото кое сега некако танко му се гледало. Липал од зад стебло ама глас  од страв не излегувало никако. Кога видело македончето шо му се сторило на турчинот изустило:

„Бре господару – бегу, не се бој, јас тоа кубурот го чувам за зло време!– ја прибрал пистолетата под пазуви се нагузил и го прекорил турчинот да повјаса  со клецкањето, оти сонцето уште една педа ќе се скриело зад ридот…

(Народна тема, со комплетен препев на RIBARO)

УХ/АХ…

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Се беа насобрале од сите страни. (држи ритам)
Се собираа така секое утро без ред и без некоја посебна причина – барем така изгледаше од страна гледано. Имаа цврста самодисциплина иако тоа не можеше да се забележи по нивното однесувње – се маваа еден во друг.

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Ритмиката се повторуваше на секои две секунди.
Некој се мачеше да се доискаже. Незнам само од каде му таква садистичка самодоверба за тоа да го повторува и повторува безмилосно. (држи ритам)
Не заслужуваа таква суровост. Па мајкуму, тие се жртвуваа себе за да створат.
Секогаш беа различни и некои други, а беа исти. Се препознаваа меѓу себе. Немаше лидер за да ги води, но секогаш се издвојуваше само еден од нив.

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Го живееја ритамот. Во нивната потсвест знаеја да го следат редот на хиерархијата. Знаеја дека ќе се издвои еден меѓу еднаквите, иако не можеа да предпостават кој е тој.

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-АааХ
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп… АааХ-АааХ-АХХХ…

Го снема ритамот, ја сменија средината, некоја друга сила сега ги влечеше. Кулминираше разочарувањето:
SPERMA-TOZOIDI.jpg
Мораше да исцурат, не еден по еден, сите заедно цуреа кутрите. Ни криви ни должни, се надеваа на уште една партија и на сличен ритам, но нема да бидат тие… туку некои други а исти. Јебига, изгореа во сласта на композицијата, но вредеше да се проба ритамот:

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Ако не за друго, тогаш вредеше за увертирата:

… АааХ-АааХ-АХХХХХХХХ

Од CABARET до OZ

Somewhere over the rainbow
Way up high
There’s a land that I heard of

Once in a lullaby
Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to
Dream really do come true ….

Јас и Minnelli сме родени во ист месец и во парна година, со таа разлика што Liza таа година кога се бев родил јас ја имаше премиерата со Cabaret.

Нејзе, мајка и е Judy Garland, а мајка ми учела во о.у. Кочо Рацин.
Дедо и по татко, бил музички диригент, а мојот дедо ги диригираше тутунските лисја по класи на лентата во Тутунскиот Комбинат.
Нејзината приказна е broadway-ска, а мојата балканска.

Месецот, годината, мајка, дедо, приказната… толку многу имамe заедничко со Liza Minnelli! – се радував прибирајќи ги паричките и другиот ситнеж од сцената во моментот кога сe се затемни за да се постави наредната.

Додека еден чичко – реквизитор по професија, ги пееше стиховите што одеа пред малку:

– Money make the…. world go aroand, the… world go aroand…- кои не ги разбирав… слушав еден замислен окалко, кој го зборуваше мојот јазик како зборува нешто. Vелеше:

– Потеклото е нишката во која се гнезди домарот што сака да се скрие пред предизвикот на неговата реална ситуација.
Колку во тоа успева, зависи од неговата умешност да се претстави и неможноста на другите да предпоставт.
Потешко ли е да се претстави или да се претпостави?

Претставата е извизуелизираниот момент: исфилуван, поднашминкан и во крајност прилагоден на чинот на премиерата. Самиот чин на претставување е недоволен за да ја долови умешноста на актерот. Тој – актерот, е ставен во епизодна улога играјќи ја својата животна роља. Тој е само реквизит од сценографијата наменета за да го пренесе животното патешествие на нашата малциозност, а со тоа и на малите нешта кои сеуште го вртат светот.
– Се има прејадено кутричкиот, помислив.

– Mамо, зошто светот не е кабаре? – прашав.
-Кабаре е синко, но ти не го гледаш, зашто некој мора да биде позади сцената за тоа да функционира.

– А, да излезев еднаш од зад сцена… а? – со тага процвилив.

ИЗЛЕГУВАЈ, те чекаме! – одекна од празната сала во која седеа само Дороти, Лимениот Човек, Плашилото и Лавот.
Се отргнав од мајка ми, го грабнав за рака девојчето за кое подоцна разбрав дека и било мајка на Liza и тргнавме по патот поплочен со злато за да си го бараме изгубеното, додека во уште ми ѕунеа стиховите чија суштина уште  ја барам:

Somewhere over the rainbow oz
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why, then, oh, why can’t I?

If all those little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, then, oh, why can’t I?

– Така е тоа зашто вистината е дека:

Money make the…. world go aroand, the… world go aroand...- пак се обидуваше чичкото реквизитор.

-Тој слуша други музика – помислив и продолжив по златната патека цврсто стегнат до Страшилото, а Дороти беше помеѓу Лимениот Човек и Лавот.
Патем разбрав дека Д
ороти била дојдена да ја земе ќерка си Liza, а не мене, но тие две никогаш не се ни сложувале.

Никогаш повеќе не ја видов Liza Minnelli,  Cabaret, ниту мајка ми.

dodatok:

Me inspirira temata Santorini od eden grk, sto mi go isprati edna princeza-solza

Штурецот бил заебан играч

Ноќта ја ловеше песната на штурецот, а тој ја повторуваше мојата приказна.
Да, таа беше во неговото повторување.
Песната е негово постоење, јас сум темницата во која пее.
Ми се стори како да диригира со потта на мојата немоќ.
Неговите потези беа залудно потрошена енергија за скротување на моите животни сокови.

Тие мијат
Се вријат
Се матат
МЕ ПАТАТ

Чудно?!
Зошто тогаш мислев дека сум …?
Зарем сакав да се раскинам во тело од душа?
Не, само ги врзував краевите од двете исконски нишки.
Што правеше тогаш потта?
Ги зачинуваше моите нерви или ја поткопуваше мојата безмилосна лага дека сум …? Како да не беше и таа сама со себе.

Ноќта беше поттна а штурецот ја раскажуваше нејзината приказна.
Јас се давев, а тој се смееше на мојата гурманска неумешност. Ми требаше стол на која ќе го поставам мојот специјалитет.
Столот остана празна, а толку многу сакав да се качам и да се изнапеам.
Штурецот ја раскажуваше својата приказна со истиот тон како што ноќта во пот ме гушеше мене.
Скриена во себеси ноќта ликуваше со подлост, зашто беше единствениот раскажувач.
Џграбав во празнотијата на мракот за да ја убијам, но се чини недоволно.
Го барав спасот како што впрочем го барам секогаш
– Се пулам кон ѕвездите. Единствено тие успеваат да ја победат ноќта.

lovecЕј… а каде е штурецот?!

Енего педерчето, седнато нога на нога на месечината и лови… Лови месечари како мене.
Песната му била мамец
Јас сум бил пленот
Ја зело ноќта давајгазчето, за таа да му ги крие мачканиците.
Мислиси јас дека ноќта ми го пика, а тоа ти било гревчено вкачено на месечина и í го потпикнува и на ноќта и мене.
Се мислам:
– Како пичлеме многу фрлав камења и шо глај имам искршено само џумките ми се сведоци, ама ова сеа, некако далеку ми се виде.
Од друга-страна па, шо не го симни ноќтта, шо па јас да се ербапам…Колку таа ебана, толку јас, башка и… Па ноќ е, демек моќна е… И башка рамово ми е олцнато, ама не кажувам од шо.

Дур се думаме кој е поербап оооооооопс… Ја снема ноќта, ама месечината уште беше тука. Ги стеснав зениците да видам дали е уште штурецо тука, се џарам, се џарам, ама маде голо, ништо не се гледа. Го зедов Bushnell – о, ама и со него ништо, кинеска работа… и тие че ми праеле двогледи, ко неможи едно штурче да се види на месечина и то денски… Туриму куро на двогледо. Ај за Кинезите, другпат на широко, туку штурецов… Чекај, чекај… Го нема бе, ништо не се слуша. Зар од Bushnell – он се исплаши или дур гледав со него ме има видено и му се иам видено со големи очи како негојте и му се има нажалено шо ме дупеше цела ноќ а сме ти биле сродни… Ако не по друго, туку на лик сме биле исти. Го заебав штурчето или тоа така сакаше, незнам, ама сетне ме нема задрено.

Двогледот не го бев извадил од очи се до прееска. Го носам и дење и нојче, едино шо ми смета е тоа шо наблиску не глеам, ама зато тука сте Вие да ме водите наблиску, а ја че ве водам надалеку.

Уше ова да го признам и нетрујам појче:
– Многу ме страв од штурецо. Не дека е страшен на сурат, ами многу кажува мајчинио, многу раскажува, ама не вака ко јас, туку кодоши бе пиздаму мтерин негова, ко да има малце овоземни кодоши па уше и на месечина се вкачил. Јас спасив газ, а вие купувајте Bushnell – и од кинеско производство, оти че го ебите чошо.

После че ми кажи некој – Кинезиве го заебаа свето…
Го заебаа жими стапов.
Свето ги заеба лозарите од Тиквешијата, а тие ги истераа штурците од лозјата за да не заебат нас.
Ајдееееее, сега лозариве криви испаднаа..!
Криви, жими стапов.
Крив е Ило Бибило шо го чуваше игралиштето од Џупски Пролетер. Уште на поројџај сестрите ја заебале работата во повивањето или докторот кога го вадел го олцнал… Е зато е крив Ило Бибило, а не дека го чувал игралиштето.

Абе некој ни го пика… нé ебе!
Кинезите?
Свето?
Штурецот?
Или Јас ве ебам на здрав мозок
Проштавајте.

В ум ми остана:
– Зошто ме потеше ноќта?
Можи и таа си имаше некоја мака.
Ај, не í се лутам.
Туку шо мајка барав на балкон во 3 сабајле?
Ај, че го прашам сонцето.

(Велат, месечарите не се сеќаваат на случките… тогаш, од каде излезе ова сега?… А?)

Ебан пост

Ако го земиме Аголот (правиот агол) како инструмент на културна рефлексија, тогаш:

… Тупа е диоптријата што треба да не просветли, како тап агол е.
Затоа, окуларите што треба да не просветлат ги режиме под прав агол:
– за да можат да не подаваат,
за да нé предаваат,
– за да се наддаваат за нас на аукцијата организирана од правите агли
– за да се намали антагонизмот помеѓу формите
– за да нé биде нас

jas,-agolot-i-svetot.jpg

(Без намера да го проституизирам Климтовото дело)

Се пулам во сликата на ѕидот во мојот дневен престој што ја добив како подарок.

Таа ја отсликува мојата неписменост.

Густав Климт е тоа, односно репродукција, се разбира. Сега скоро го запознав од поблиску, на блог кај едно наше чупче со француски манири. А ретки се таквите чупчина, како што е редок и мотивот за отварањето на  блогот кој треба да те одведе до правиот блог.

Тоа ми се виде многу интересно.

Па и Климт е редок?!

Не, Климт е единствен.

Неговата единственост ја роди мојата љубопитност, како за неговото дело, така и за чупчето со француски манири. Сигурен сум дека Климтовите четки не ни сонувале дека можат да инспирираат една таква чудна коинциденција (мразам долги зборови, ме тераат да се подзамислам додека ги спелувам, а често и ги грешавам*)

Зошто тогаш се величи моќта на уметникот?!?

Зошто тогаш се величи моќта на Уметноста, ако таа не е моќна да инспирира една најобична па макар и виртуелна средба?!?

Гоооооолеемааааааааа паааууууууууууузааааа (како репликите на џуџето во последните епизоди од серијалот Твин Пикс).

Единствено моќна е мојата заблуда.

Едноставно за мене е моќна Климтовата и мојата коинспирираност (мразам долги зборови, ме тераат да се подзамислам додека ги спелувам, а често и ги грешавам*).

Да не испадни дека сум мизантроп:

– Сакам ”Copy …  Paste”, тоа ми одмалува од пишувањето.
– Сакам да знам уште наши чупчиња со француски манири.
– Сакам да ја ебено разберете поентата на пишаниов, ебан пост!

– Сакам кога е моќна мојата заблуда во врска со немоќта на уметноста.

– Сакам и јас да разберам “зошто е мртов аголот” и дали е тоа автосугестија (мразам долги зборови, ме тераат да се подзамислам додека ги спелувам, а често и ги грешавам*).

– Сакам кога УЧИТЕЛОТ и ЧУПЧЕТО полемизираат во коментари и  создаваат моментална поезија.

А најмоногу од сé:

– Сакам ”Copy …  Paste”, тоа ми одмалува од пишувањето…

И повторно:

– Гоооооолеемааааааааа паааууууууууууузааааа (како репликите на џуџето во последните епизоди од серијалот Твин Пикс).

Прстите на џуџето сеуште штракаат морници и восхит. Ритмиката и неговата појава е парадокс.

Штета што не можам да ја доловам штраканицата со сувопарниве букви и знаци.

Баш штета…

пс: Од пишувањето до објавувањето на овој пост работите околу “Аголоt” ми станаа МНОГУ појасни во насока на идентитетот и ентитетот на Аголот, кој нужно води до појаснување во насока на пронаоѓање на својот  ентитет. Тоа  впрочем беше и целта на ебаниов пост.

ппс: Заебана работа ова Аголов. Се судруваш со ќорсокакот и се одбиваш на правиот пат.

Штета  што не е АГОЛНА Земјава, ами е ЕЛИПСОВИДНА.
Баш штета…