Шарен Роуд-трип

Screenshot_1

За потребите за спотот за песната ЗЕМЈО ЖМРОФСКА од Белизе бенд, Триото – Една јуЖна (Ана, Милена, Јане + снимателот), за 5 дена поминаа повеќе од 2 500 километри, од Шарениот Роуд-трип на релација:
Прилеп-Крагуевац-Вишеград-Сараево-Мостар-Сплит-Загреб-Нови Сад-Белград-Прилеп.

#Протестирам
#ШаренаРеволуција

Благодарност до Белизе бенд!

Ако не ви е срам, оставете ме сам

за блог пост

Вчера (06.05. 2015 г.) бев горд на моите сограѓани.

Вчера во Прилеп имаше Протест против полициската бруталност. Кај Ѕидот, се собравме околу 1000 луѓе, потестиравме мирно и достоинствено. Протестите против полициска бруталност имаат континуитет од без малку 4 години, се иницирани од семејството на Мартин Нешкоски, кој беше убиен од лице на должност од полициските структури, а полицијата се обиде убиството да го прикрие. Повиците (како и сега) се ширеа преку социјалните мрежи. Протестите не подлежат на партиски агенди, ами имаат една и единствена агенда – Стоп за полициска бруталност. Паролите кои се извикуваа беа со повици за оставки и командна одговорност на тие што се обидоа да го заташкаат убиството на Мартин и против употребата на прекумерна сила од страна на полицијата.

Она што ја прелеа чашата за да се случи протестот во Прилеп, беше кукавичката (чекаа да се стемни па после маваа) употреба на прекумерна сила од страна на полицијата на протестот што се случи во Скопје претходниот ден. Остануваат многу работи што треба да се корегираат во наредните протести и не смеат да поминат друг пат. Многу работи треба да се анализираат. И мене ми пречеа скандирањата „Педери…“, ми прeчеа и некои други скандирања. Протест пред полициската станица беше тоа што требаше (иако искрено јас замислував да си останеме кај Ѕидот и тука да го искажеме нашиот револт), но не знам што баравме да демонстрираме и пред Општинската зграда, а бараме оставка од министерката за внатрешни работи и другите вмешани во обидот на заташкување? Веројатно тоа е цената кога протестот е спонтан, не организиран и има многу народ што е дополнително револтиран од тоа што го слуша во бомбите. Најважно ми е што немаше провокации и инциденти и што и покрај огромниот револт што е накалемен се’ помина мирно. Полицијата беше коректна.

Едно сакам да кажам – Јас протестите против полициска бруталност повеќе ги дишам, отколку што ги доживувам како партиципиент и, тука нема место и не правам компромис со никој!

Инсерт од прилепскиот Протест против полициска бруталност, одржан на 06.05. 2014-та година. #протестирам

Мртовечко сокаче

rosemarys-baby

Претпоставувате ли зошто во вечерашната претстава „Швејк во Втората светска војна“, главниот лик – Швејк (Владимир Ѓорѓијоски), не се појави да ги собере аплаузите откако заврши претставата, а на претходната буквално го измолкнаа од сцена колегите кога беше завршниот аплауз, зашто и тогаш упорно објаснуваше дека оваа претстава не е театар, туку она што ни се случува? Претпоставувате ли зошто не ми се одеше на пијачка со моите пријатели откако заврши претставата, туку брзав да претпоставувам тука? Бадијала претпоставувате…

Тоа за вас е далеку? Далеку е три патарини во еден правец, а на моите прилепчани далеку им се и оние 50 метри од Мртовечко сокаче до главната порта на Театарат. Што ви е вам блиску? Вам блиску ви е некој споменик, па го облекувате, покривате, соблекувате и уривате, а на чаршиските мои Итарпејовци блиску им е кој главуч е на менито на татко Марјан за тртење. Борете се само вие со бетонски ветерници и Орбани, ооо… Донкихотовци вие урбани и авангардни пустеници мои.  Само вие занимавајте се со поликлиничките Макала што сега сркаат од една, а после од друга лешина ќе цицаат. Само вие консумирајте умрени приватишпедизации, или претпоставки на сенилни полуумрени андовизации, или пак еве – липајте по разно-разни бизнис збиранки на извикани голомадести ѓоа хумористи. Само вие сконцентрирајте се во Градот убав и локализирајте се, а вие пак од пред Соник, премерете колку пичкини влакна има до кај Биџо и назад.

Немој случајно да се заморувате и да сте претпоставувале?!

Нема да прочитате претпоставки никаде. Во ниеден весник, на ниедна телевизија утре нема да претпоставуваат зошто таму некојси Швејк, во таму некојси Прилепски народен театар, не излезегол на сцена за да му аплаудираат. Утре сите вие ќе пишувате за раѓањето на новиот милионски мувлосан старо-нов театар. Утре, едни ќе го глорифицираат, а другите пак, ќе го сатанизираат Плевнеш-Пројковото Розмарино бебе. Сите ќе ја коментираат поламилионската посрана тетатарска завеса,  профитерските мевови придружувани од цицките на деколтираните позерски теткици и кој колку им се испомочал на златните писоари, а и едните и другите, всушност, наместо барем да ја игнорираат и мумифицираат премиерата во знак на револт, едноставно ќе ја актуелизираат.

И сето тоа се случува дури во закрпениот – Прилепскиот театар, стенка револуција, но никој не сака да ја породи. Да, таму – на некои педесетина метри од Мртовечко сокаче (по истото сокаче по кое порано Цуре ги носеше крстовите и поскурите на прилепчани), таму од утробата на Мартин, Влатко и дружината во страшни породилни болки се роди Швејк, се раѓа револуција.

Зошто не ја препознавате?

Реума

Од линк на линк, вјавнав валиспетот за да стасам до вистинскиот линк и…

БААППП… глем катанец и над него лист?!

Се пулам да видам колку кажува сато кај мене и гледам вели 11:05. Се пулам пак во вратата и… врата ко врата, затворена. Се налутив пес и сакав да ја акнам.

Ај, си викам, шо ми е крива вратава, таа само си ја исполнува функцијата за која што и е наменета, ама таа тетката (обично е тетка во такви установи) не го почитува работното време, таа е за акање, ама како да ја акниш уште 2 години има до пензија (обично такви се тетките шо пијат кафе без време). Зедов точакот и правец в кладилница (таму нема кафе пауза си работат луѓето нон-стоп). Купив билтен и збичив назат кон галеријата. Врни цело време дур ви расправам за случкава, а врнеше и дури се одвиваше настанот. Заебанцијата да биди поголема, немам калници, а кладов бела блуза, демек ко за в музеј.

Ај стасав како шо стасав пред галерија и шо да видам:

пак истото само шо сега не се ни обидов да влезам и да пробам да не е отворено. Не од друго ме фати страм од една забрадена баба шо подзабаено си го метеше дворот и ме гледаше под око, како да сум лопов.

И се подиспулив прашално и ми заличи на тетката шо ја чекав да ми отвори за да влезам во галеријата. Од кај ми заличи сега бабава на теткана шо ја неам видено, а?  Па во Прилеп не се мети двор во 11:35, ами во 6:00, подумај се мож че ти текни сега. Ги подзатресив ногајците, штракнав две фотки и ја спраштив.

Муабетот ми беше:

– Тргнав да ја погледам изложбата на празнични чорапи од 20 век кои потекнуваат од мариовскиот крај на Прилеп и фино лепо да пишам овде на блог или да и ги пратам фотките на Arwena зашо таа знае поарно да пиши за овие работи. Реков, да види светов шо убајни праеле Мариовциве наши и дека не мајтапеле само, ами и работеле или како и денеска шо е – кој работи работи, кој мајтапи мајтапи.

Се арно, ама не дава теткава да ги види светов убајниве Мариовски.

Накиснат, го вјавнав валиспетот и си заминав.

Ај утре че му се вратам, не за друго, туку ептен ме интересира дали навистина че ме пречека таква тетка или  пак че ја бацам врата.

А сакав само да кажам:

– Лујџе културни, културолошки окултурени и институционализирани!

Не туку се жалете само на владава која и така ич кур не ја боли ни за вас ни за нас, ами само за власт, туку земете метлана од бабана и исчистете си сами внатре од тетки и чичковци, оти и вас че ве пречека некоја врата, како онаа шо ми го скрати погледот мене и на светот.

Па после, крив е дождо оти тетката имала реума.

Абе…

Женидба – Војдан Чернодрински

Пороен дожд ја измива улицата

Кратерот се гости со неговите сеќавања

Асфалтот плачи по својата целост

Јас сум на годишен курс по велеслалом, а треба да полагам за слалом – дотолку се нагостиле кратерите

Од толку гостења, како јас да сум им на гости

Иако неканети фрлаат чифтиња

Градоначалникот го полни стомакот, дождот – дупките а јас џебот на Антонио –  автомеханичарот.

Ми ја упропасти пртставата уште непочната

Да му е… матер! (се мисли на градоначалникот, а можи и на Антонио… ме одра)

Сега, една “Женидба” ме чини 100 евра + 100 денари (толку чини еден амортизер и тоа лев)

Театарот на улиците ќе ме закаснеше за на претстава

Стасавме едвај

Претставата почна како што почнува се кај нас…

…Со задоцнување…

“Женидба” (Народен театар- Битола)

Николај Василевич Гогољ е името, а  презимето – Лилија Абаџиева

Длабоката едноставност на Гогољ, кој од една обична ситуација прави величина пресликана од неговиот духовен немир, Лилија ја поедноставува до гротеска. Ликовите пренесени од младите џамбази од Широк сокак се чини и ја отворија душата на Абаџиева која се расплини до солзи радосници на крајот. На моменти сцената играше, на моменти тоа беше светлото, а за цело време беа: Степановска, Петрушевска, Муратовски, Мирчевски и другите. Приказната е позната класика, а адаптацијата модерно кабаре.

Се на се извонредно комшии, како и секогаш.

Црнила 005 – Војдан Чернодрински

Во аромата од тутунот се помеша гужвата од гостинот и темнината од ноќтта. Тутунот е исконот на напатените ми сограѓани, гостинот е паталникот на сродната ни душа, а темнината ни е друшка и повез на одродената ни радост.Тие во едно, иако можеби чудно се мојот град тие се ние, тие сум јас.

Гостинот уште се и: умните филозофи кои еднаш во годината се сеќаваат на мојот град, а на еден од нив дури и како во шега му текна дека: – “Во Прилеп, говедарите се филозофи, а филозофите говедари” – на што ние слатко се насмеавме и подзамсливме.

Излегуваќи од филмот наречен животна драма, нешто ми ги помилува ушите и ме натера на радост. Себично се препуштив… Со звук од искрена блискост – Фолтин ја понесе и ја пренесе непосредната искреност својствена само на вонвременските и вонгенерациските музичари или својствена само на Фолтин. Нивниот уличен перформанс, збогатен со илјадната публика, мирисот на росните липи, скромниот огномет, искрените думи од Кирил Ристески ( јас си го викам Прилепски ) и надокрај наградите за животно дело на: Ленче  (Иванова) Делова и Бранко Ставрев беа само пупка од која треба да се роди цветот на годинешниов Војдан Чернодрински во Прилеп.

И пропупи пупката, како што и запупи…

– “Црнила 005”.

Намерно или не, Унковски не потсети на нашиот континуитет – на нашата немоќ, дефетизам и себенегизам. Преку ИванеЕЕЕЕЕЕЕ и другарите ја претстави димензијата на времето и неговиот пат:

– “Одот на времето го мерат куршумите што влегуваат и излегуваат од шаржерот”.

Во тој ‘од, ИванеЕЕЕЕ и другарите беа куршумите и како што е редот, тоа и ги сотре, но за жал ја сотра и Македонија, се сотревме самите.

Актерите: Николина Кујача (го доведе  својот сензибилитет до работ на болка што ја почувствував дури на 17 ред стол 5, второ место десно), Тони Михајловски (за кој не сум сигурен дали го мразам или е најсилниот жив актер во Македонија, а тоа во претставата и го покажа), Јовица Михајловски,  и другите,ја издржаа својата големина и  креативноста на Унко, помогната од фантазијата на Мета Хочевар.

На крајот, подразбуден од аплаузот на говедарите и филозофите, зашто два часа бев подзинат од впечатокот, си реков како што вели и Војдан Чернодрински во Македонска крвава свадба:

– “Ах! … Сон беше, али навистина?(…) Ах, сон требит да беше! (…) Саглам сон требит да е бил…”