Белото белило во бело

Трешти во крик урбаниот копнеж.

А околу само белилото од заслепената светлина
успева да вирее бескорено,
концентрирано од сенешто и единствено.

Ветвата белина
низ вечното белило се повторува.

Безличните белини
во вечното белило се уобличуваат
а толку малку усеничуваат
а толку повеќе се аморфни
и исчезнуваат, а се забележуваат.

Пласти белилото вечити сеќавања.

Тежни белилото околу светлината
заслепено од делот на својата бесконечна…

Белост.

THE DOORS – пoезија на поeзијата

Поезија на поезијата за вечните:

One strange day “The anknownsoldier” said to himself: Why “People are strange” and why they are bound up with there own “Cristal ship” who is usurped only for himself?

There was no answer.

There was a spark, like when “Riders on the storm”-“Waithing for the sun”, spark in a shape of a beautiful “L.A. woman” who said to them all-“Hallo I love you” will you tell me your names?

Why you want “Touch me” because you afraid of your self fear, or because you are afraid that you will “LIght my fire”?

And then… then your fear will be gone, but you don’twant that, because you are enjoy in your fears.

That isn’t your destiny and you will be soon get prepared for “The end” and then “When the music’s over”, then We will be “Stoned immaculate” just like… just like as usual.