Се вика Интернет, зашто мејнстрим е за привилегирани

net-activismИмајќи го во предвид фактот дека денес социјалните мрежи се достапни за секого и секој може да си дозволи пристап до мрежата, што мислите, дали лесната достапност до ваквите медиуми влијае за кревањето на свеста кај граѓаните?

Достапноста сама по себе не значи дека влијае на свеста. Таа е само една иницијална нишка, која треба да се препознае, која треба да се осознае дека е алатка што може да е и „оружје“ ако правилно се искористи и користи. Социјалните мрежи и дигањето на свеста кај граѓаните  се како Десетка кебапи со кромид и десетка без кромид. Но, проблемот е што социјалните мрежи кај нас до сега се консумираат како евтина чоколада. Не дека немало обиди да се влијае на апетитот, но се покажа дека консументите се на строго свесна диета

Дали мислите дека граѓаните во Македонија се свесни за моќта која што ја имаат во своите раце?

Се шпекулира со повеќе стотици илјади корисници на социјалните мрежи во Македонија. Кога само една четвртина од нив би биле свесни за моќта што ја имаат, тогаш корисниците би биле критичка маса, која и те како би можела да влијае врз случувањата , како политички, така и социјални. Има исклучоци, но  за жал, она со евтината чоколада…

Дали сметате дека дебатите на социјални мрежи, форуми и сл. можат да придонесат за подобрување или решавање на некој општествен проблем?

Токму тоа би била основната моќ на социјалните мрежи во едно нормална држава. Но, колку и да звучи како клише, ние сме далеку од нормална држава. Кај нас социјалните мрежи, политичките партии ги користат за да регрутираат. Тоа би било сосема нормално, кога не би регрутирале за ескалирање наместо за решавање на некој пробле. Настаните Црква на плоштад, на Кале… се пример за злоупотреба на социјалните медиуми од страна на мегафоните на власта. Од друга страна, тука се и #протестирам, #наточка и слични иницијативи кои ствараат галама и можат да се препознаат како производ стриктно од социјалните мрежи. Токму тие искри, даваат надеж дека сепак не е сè труло во државава Данска.

Има ли шанса да се демократизира македонското општество со помош на социјалните мрежи?

Целата моја јавна општествена активност од 2005-та па навака, е насочена кон блогот и социјалните мрежи и нивно артикулирање како авангарда и антипод на мејнстрим медиумите .  Ако се прашувам јас, наместо онаа смешка од Собрание на РМ, би поставил Твитер Собрание, зашто таму последниве 5 години има повеќе демократија, идеи и иницијатива, отколку во сите амандмански расправи и буџетски калакурници во македоското Собрание од 1992 па наваму. Но, проблемот е како тоа да излезе од социјалната мрежа и да се препознае како вистинска вредност. Е, тука доаѓа оној парадокс, кога мора да се признае дека за да се артикулираат дебатите од социјалните мрежи, денес, сè уште ни се потребни мејнстрим медиумите како катализатор.

Што мислите за цензурата од страна на властите и за самоцензурата кај новинарите и воопшто кај обичниот граѓанин?

Ако може да ги оставиме на страна затворањето на А1 Телевија и оние преземања на некои весници и телевизии од сопственици блиски до власта, укинувањето од некои телевизии на емисиите „Во центар“ со Васко Ефтов, и најново „Вин-Вин“ со Оливера Трајковска, тогаш, нема цензура во Македонија. Но, како по богу може да ја оставиме настрана таа суптилна цензура од страна на власта?!  Од друга страна пак, денес е многу тешко да замолчиш некого на Интенет, а и уште потешко е да најдеш некого кој има да каже нешто. Ниту со еден закон не се негира или ограничува слободата на говорот, па колку и да сака тоа некој да го прикаже или признае. Прашањето е зошто никој не го говори тоа што го мисли, туку тоа што другите сакаат да го слушнат? Зошто шушките во џебот, директорското место, позиционирањето кај властодржецот се причините за тоа како треба да изгледа еден текст, емисија, вести, како треба да се артикулира сопствен став во јавноста… е тоа е прашањето што треба да го одговориме. Тоа ли е автоцензура? Не сум сигурен кој би бил правилниот термин. Денес имаме апсурд, врвни уметници – директори и нивни апологети од фелата протестираат против опозицијата, зашто оваа го опструлирала донесувањето на буџетот. Еден од нив и јавно на Фејсбук и се закани на една нивна уметница – вработена, зашто одбила да ги поддржи, а вие сакате да говориме за самоцензура. Само неколкумина се осудија јавно да застанат зад Мери. Денес имаме искошкани и кренати на клоци новинари од Собраниската сала, а од друга страна истите тие (со малку-гласни исклучоци), се обидуваат да ја релативизираат лакрдијата. Не, тоа не е ни цензура, ни самоцензура, тоа е некоја нова дефиниција на малциозност, можеби и малодушност која не може никако да се оправда. Е сега, кога имаме таква неколегијалност од јавните личности за нивни проблеми, не знам што може повеќе да се очекува од обичниот граѓанин. Оние наши крикови по социјалните мрежи можат да манифестираат самосвест и иницијатива, но ни оддалеку не можат да манифестираат масовност кога овие сами тоа не го сакаат.

Која е предноста за Вас, во споредба со условите и технологијата која беше на располагање пред 10-15 години.

Се вика Интернет, зашто мејнстрим е за привилегирани! Ова е време кога мејнстримот почнува да ги препознава социјалните мрежи не само како агрегатори на информации, туку и како моќна алатка за промоција. Технологијата за пишување пост, правење на клип е најблаго речено “For Dummies” Ова е мое време – наше време.  Ова е време кога за 5 минути отварам блог; за пола час пишувам пост; за 5 дена правам видео клип; за 5 минути тој клип го виделе неколку илјади пријатели од социјалните мрежи и едновремено 5 дена ако те нема присутен на истите, заборавиле дека постоиш. Сè е работа на присутност, квалитет и интензитет.

Што според вас би било најдобро решение за да се едуцира еден народ и да сфати дека традиционалниот медиум скоро не е нивни, дека единствен медиум кој што сè уште можат да го владеат се социјалните мрежи?

Околу 7 години сум присутен на блог и по социјалните медиуми и знаете до скоро кои се констатациите и ЧПП од моите познаници:

Си чкрткаш, а?
Кај најдуваш време, алал да ти е?
И кој го чита тоа, многу ве има?
Со паричка како е, има нешто?
Че те затворат море, пазисе шо прајш!

Имам впечаток дека после #протестирам за Мартин Нешкоски, работите се променија, и на социјалните мрежи во Македонија почна да се гледа малку поинаку, отколку на комуникациска алатка за заебанција. Ако некој настан продуциран од социјалните мрежи може да добие гласност, тогаш социјалните мрежи ќе бидат препознаени и од оние скептици – мои познаници што ми ги поставуваат ЧПП. Колку тоа ќе добие на интензитет, зависи од нас – корисниците на социјалните мрежи. Едукацијата тука може само да помогне како иницијација, но ако го немаш тоа чувства на себеартикулација во себе, тогаш залудна е сè. Од друга страна, блогот и социјалните мрежи се местата каде тоа чувство на социјален идентитет и желбата да сакаш да ги менуваш работите кои те засегаат се јакне, па така, тоа е како еден организам. Едноставно, мора да се има тоа чувство.

Што мислите за случувањата во изминатите две години кај нас. Дали случајот со Мартин Нешковски и протестите кои што беа организирани преку социјаните мрежи успеа да ги отвори вратите за  похрабрите граѓани да започнат да го креваат својот глас преку овие медиуми?

Одговорот ми се испреплетува со одговорот од претходното прашање. Мала аналогија:
За некого демократијата во Македонија умре со црниот понеделник во Собранието. Верувам дека за Синоличка Трпкова, тоа беше моментот кога Бранко Ѓорчев се обиде да ја замолчи Мери Георгиевска; за млекарот Душко, тоа е сигурно кога му монтираа судски процес за одгледување на марихуана; за дедо ми кога не му дале боречка пензија иако на свои 17 години бил три пати ранет на Сремски фронт…

За мене демократијата во Македонија умре со обидот за заташкување на убиството на Мартин Нешковски, од страна на власта! За прв пат во Македонија се виде моќта на социјалните мрежи со случајот на Мартин. Се организиравме преку Твитер и Фејсбук, агрегиравме на блогот Правда за Мартин http://justiceformartin.blogspot.com/ и Протестира.ме, имавеме иницијативи со видео содржини кои одеа преку Јутјуб, малтене преку социјалните мрежи одеше сè околу #протестирам.  Не толку со масовноста, колку со упорноста и невиноста успевавме да се наметнеме. Еден ден излегов на протест во Прилеп, со парола „Ако не ви е срам, оставете ме сам!“, за наредниот ден да нè има неколку стотици. Со нашата активност успеавме да наметнеме и актуелност кај традиционалните медиуми, се дадовме себеси во истерување на правдата за Мартин. Дали и колку успеавме, е отворено прашање, но ние верувавме дека можеме нешто да промениме и одевме до крај.
Зошто оваа аналогија? Ако некој е неспособен да го препознае проблемот и виновникот за истиот, тогаш можеш колку сакаш да се дереш и да му укажуваш на неговото демократско право и можност. Можеш триста Фејсбук профили и Твитер акаунти да му отвориш со по 5к следбеници, да организираш истот толку семинари за едукација и пак ти е бадијала, кога Тој нема да гугне за својот проблем, не зашто не знае да ги користи алатките, туку зашто е индолентен,  не сигурен во себе, му e страв од самиот себе, или еднастоавно му е страв. Протестирам за Мартин, покажа дека тоа може да се смени. После  #протестирам, социјалните медиуми во Македонија добија една друга – моќна димензија и се наметнаа како фактор во медиумскиот простор.

Дали бевте соочени со одредени закани/ “технчки“ проблеми поради вашите активности?

Неколку пати ми е хакиран www.ribaro.mk  од страна на Косовски хакери, но тоа сигурно не е мотивирано од нешто што сум го напишал, туку од чисто технички пропуст на хостерот. Ако се изземат редовните мејл закани, закани во коментари после секој постиран видео клип, конкретни закани немав. Но, пред една година двајца неидентификувани батки ми дојдоа на дуќан и ми порачаа: Ти се бе Рибаро? Рибар, пази шо прајш! Пораката беше јасна и конкретна. Ме прашувате дали тие закани имаат некое влијание? Секако дека не ми е сеедно. Но, иако конкретни, не ги земам за сериозни, може зашто и тие сè уште не ме земаат до толку за сериозен (смајли).
Одам понатаму!

Прашањата се поставени од Елена Фиданска – @fidanska, за потребите за магистерска теза за граѓански активизам, социјални мрежи и демократија

“Социјалните мрежи како основа за демократизација на глобалното општество” 

Краток вовед околу темата на истражувањето 

          Објавувањето и споделувањето на информации и податоци преку интернет, односно преку социјалните мрежи претставува основата на денешното општество, т.н. електронско општество. Иако, социјалните мрежи на прв поглед делуваат апстрактно и нереално, сепак, тие се “суровата реалност“ за политичките и економските структури, па и традиционалните медиуми, кои се обидуваат да го фатат чекорот со времето. Во никој случај не треба да ја потцениме моќта на социјалните мрежи и ефектот кои што тие го имаат при креирањето на општествената слика денес.

          Почнувајќи од блоговите, па преку поинтерактивните социјални медиуми како Тwitter, Youtube, Facebook, па  се до Wikileaks, протокот на информации кон граѓаните стана важен дел од секојдневието, а и основен фактор за креирање на јавното мислење и развојот на демократијата и слободата на говор и информирање

Не е само тренд “мас-медиумите“ да бидат играчка во рацете на популистите и на групите за промоција. Со напредокот на комуникацијата, информатичко-комуникациската технологија ја има намалено цената на информирањето. Исто така оваа технологија ја има предноста да им се допадне на малдите, група која традиционално не е заинтересирана за политиката, а од друга страна традиционално секогаш привлечена од новите технологии. Оваа форма на комуникација Castells ја нарекува “мас-самоискусија“, форма која што сама ја создава содржината, сама насочува кон емитување и сама избира при разбирањето на она што многумина го разговараат со останатите. Во секој случај, оваа форма им овозможува на неконвенционалните политички актери брзо да се здружат во мрежи за да се истакнат, можеби и за да успеат.

Меѓутоа, она што би претставувало предмет на ова истражување е податокот за тоа дека Wikileaks, Twitter, Facebook и останати социјални мрежи не се институции со физичка адреса. Тоа  ни покажува дека физичката присутност на некое место не е основниот предуслов за да се добие вистинската слика за него. Тоа, всушност, е моќта на интернетот и споделувањето на информациите. Општеството кое порано го знаевме и за кое сметавме дека “физички“ постои, сега е истиснато од “над општеството“, кое ја има целата моќ во свои раце. А тоа општество не е изградено од поеднинци, туку од нас, самите граѓани кои користејќи ги новите сервиси за информирање помагаме во изградбата на едно ново демократско општество.

Ако немаше интернет…

Како ќе беше ако немав интернет? Споделување на ставови и изјави за тоа што значи интернетот за секој од нас. Моето „ако немаше интернет…“ преку видео клип:


Повод: 20 години од постоењето на Интернетот. Македонскиот сервис на BBC почна да пишува одредени статии, а почна со Мите. Иницијатор беше Развигор, па ја отвори Дарко, тој ме повика мене и така, како internet meme, јас им го препраќам да го шират: Фемгерила, Лавот, Киху Потру, Ненад Илина

Обука за Интернет огласување, интервју со Дарко Булдиоски

Social_MediaВо петок, 11-ти декември 2009 год. во организација на Центарот за нови медиуми ќе се одржи обука: Основи на Интернет огласување. Наталија Трајчевска и Дарко Булдиоски се предавачите на оваа обука што се одржува во Македонија, поточно во просториите на Клубот на новинари во Скопје.

Ексклузивно за овој блог, Дарко Булдиоски – комуниколог и активен учесник во локалната, регионална и глобалната интернет сфера и двигател на многу семинари, конференции од областа на новите медиуми,  познат на нет просторот како Дарко156, коавтор на блоговите Комуникации и Интернет маркетинг блог, а од пред две години и асистент на Њујорк Универзитетот Скопје, каде предава вовед во нови медиуми, социјални медиуми и онлајн новинарство,  одговори на неколку прашања:

Мислите ли дека во Македонија е создадена критичка маса на консументи за овој начин на промоција?

Зависи за кој тип на производ или услуга станува збор, но сепак за да решите да се рекламирате на Интернет не е потребна голема маса. Потребно е вашата целна публика да е таму и вие да знаете како да ја најдете и да и ја прикажете вашата реклама, се разбира и како да го направите тоа за малку пари со максимален ефект.

Кои се искуствата и ефектите од интернет презентацијата во регионот и пошироко?

Сè зависи од тоа колку добро е подготвена и управувана кампањата. Имам и позитивни и негативни примери. Можностите се големи, како ќе се искористата зависи од познавањето на целокупниот процес и од способноста за адаптирање. Позитивни ефекти и бројки секако дека има. Не секогаш се тие врзни за класичните банер реклами, туку за контекстуалното рекламирање и рекалмирањето на социјалните медиуми. Секој од овие канали носи различен ефект кој треба да се знае, очекува.

За кого е наменета оваа обука?

Интернетот е место како измислено за малите играчи. За компаниите кои немаат голем годишен буџет за рекламирање и за компаниите кои имаат производи и услуги кои се наменети за помала публика до која тешко може да се допре преку масовните медиуми. Токму за нив во прв план е наменета оваа обука. Секако, тука се и поголемите компании кои сега за сега доминираат во нашиот интернет простор кога станува збор за огласувачи, но тие најчесто одат преку своите агенции кои исто така се целна група на оваа обука.

Што повеќе се добива со ефикасна интернет презентација. Која е разликата помеѓу класичниот и интернет маркетингот?

На Интернет можете да го следите однесувањето на вашиот потенцијален купувач со повеќе детали. Може да следите каде се откажал: во процесот на нарачка, во процесот на одлучување… Може да ја видите неговата директна реакција, брзо и едноставно и веднаша да отпочнете некој вид на директна комуникација за да му понудите нешто повеќе и поразлично.

Како се создаде тимот кој стои позади оваа обука?

Како Центар за нови медиуми веќе некое време се подготвуваме за старт со вакви обуки. Едноставно, дојде време и решивме дека може да се започне. Изборот на тоа кој ќе биде активен дел од оваа обука не беше воопшто тежок. Секој од нас во тимот си има свој домен во кој повеќе има искуство и знаење. Јас и Наталија сме поблиски со овие теми, тоа може и да се види и со основањето на емаркетинг блогот. За следните обуки, кои ќе ги има и на други теми, тимот ќе биде друг, зависно од темата секако.

Не ми преостанува ништо друго освен да се надевам дека нема да се пропушти оваа ретка шанса, од прва рака и од искусни презентери, да се навлезе во тајните на интернет презентацијата, што се наметнува како  неминовност во време кога пенетрацијата на интернетот и популарноста на социјалните медиуми во Македонија е со вртоглав раст.

За детална агенда околу тоа што ќе опфати оваа обука и потполнување на пријавата за обуката, одете на официјалниот сајт на newmedia.org.mk

Модерен Хајд парк – Рибаро во Фокус

korica-3-1-1http://Како се злоупотребува интернетот за политички цели.com

Рибаро: Денес е многу тешко да замолчиш некого на Интернет, а уште потешко е да се најде некој кој има да каже нешто.

Пред околу 4 месеци македонската јавност буквално ја размрда еден клип на македонски блогер, објавен на јутјуб – „ Именденска б.б“ – линк, во кој од инсерт на филм со Хитлер, дијалогот помеѓу актерите беше преведен на македонски, но тој не беше директен превод, туку парафразиран, а главните актери беа премиерот и дел од неговиот владин кабинет. Клипот беше објавен во пикот на масовното рекламирање на Владата во скоро сите медиуми, кога мнозинството од медиуми беа безгласни букви и кога Европскиот парламент реагираше на недостиг од слобода на говор во земјава и опасноста, ако ситуацијата не се подобри, тоа да остане уште еден, нов критериум за влез на земјава во Европската унија.

Дали Интернетот остана нов и засега единствен простор во Македноија кој гарантира слобода на говор,односно слобода на изразување и место каде што секој може да си го каже своето мислење без страв од цензура, од притисоци, закани, тужби? И дали во пракса е така? До каде оди таа слобода? Или и интернетот е „благо“ контролиран, како и сè друго во нашите животи? А, од друга страна дали таа слобода значи дека само небото е лимит?

Continue reading

Блоговите се ѓубре?

Сум се степал – онака вистински, два пати. Првиот пат беше во ферка (ама здрава тепачка беше тоа и заврши со крвава усна и крвав нос) со мојот тогаш најдобар другар, а вториот пат во една така помасовна тепачка во центарот на Прилеп со епилог од зададено 5/6 бокса…
Е сега јас би за првата, но…

***

Без пардон, а и без усул е насловот на постот на Сеад испровоциран од дискусијата во емисијата „Пез пардон“ на МТВ1, во која покрај другите беа гости и Сашо Ордановски – Транспарентност Македонија и Роберто Беличанец – Центар за развој на медиуми. Двајцата си се надополнуваа во муабетот и во една прилика така ношарлантно ја исплескаа Блогосферата, абе дури да ти е мерак да ги слушаш онака елоквентни…
Еве како Сеад го парафразира нивниот муабет:

clipped from komunikacii.net

Она што се рече за блоговите за мене беше, и благо и слатко кажано, „тропање глупости“ (грандиозен еуфемизам во наводнициве). Роберто си Беличанец, кој знае симплицистички да тропа поприлично без многу пардонирање гебелсовски кажа „70-80% од блоговите се ѓубре, од кое пола се расистичко ѓубре“. Него и ќе го премолченв, но потоа се надоврза и Сашо Орданоски (екс-Форум, карентли Транспарентност Македонија), прафразисам, „(се согласувам со) она што го кажа Роберто, новинарството (сепак) е занает“. Како никој не се побунтува, остана како неофицијален заклучок и став искажан на јавниот сервис во поглед на блогерството „Блоговите се ѓубре!“.

blog it

На тој негов пост, се навраќа (во коментар) Роберто Беличанец и мошне сочно ја дообјаснува својата теорија околу ништожноста на блогосферата а посебно во Македонија:

Роберто Беличанец // Feb 6, 2008 at 2:31 pm

70-80 % од Блоговите СЕ ѓубре. 50 % од Блоговите СЕ расистичко ѓубре.
На блоговите 90 % од коментарите СЕ непотпишани. Што покажува дека ако на прачовек му дадеш компјутер тој НЕМА да стане дигитален граѓанин. Тој ќе остане прачовек со компјутер. И може цела македонска блогосфера да вреска дека тоа не е така. Овие факти не можат да се изменат.
Децентрализацијата на комуникациите нужно доведува до шум. И тој шум е 70-80 % присутен на македонската блогосфера. И тоа е нормално. Не ми е јасно зошто толку се возбудувате.
Она што е битно во таа емисија, а истото јас го кажав е дека и класичното новинарство во светски размери умре оној ден кога репортерите од најголемите светски медиуми го прифатија концептот на т.н.р. „Вметнато новинарство“, односно кога прифатија, заради подобри снимки да влезат во оклопните возила на Американската армија во Ирак.
Традиционалните медиуми ги тресе криза на кредибилитет, потполно се избушени од односите на капиталот и моќта. Во Македонија тој проблем е уште поголем. Но, назад на темава. Дали блоговите се здрава алтернатива… Мое мислење е дека не се… И ова може повторно да си го подведете под „тропање на глупости“, но тоа повторно нема да ги промени фактите. Блоговите, со чест на исклучоците, се места каде што МИСЛЕЊАТА и КОМЕНТАРИТЕ на мислењета се основната форма преку која се пласираат содржини. Се разбира дека се додаваат и аудиовизуелни содржини креирани од корисниците но тоа во суштина не ја менува многу работата… Клучната функција на медиумиот… информирањето блоговите не успеваат да ја исполнат. Од тој аспект ние во македонија не можеме да зборуваме за т.н.р. демократизирано или веќе ако сакате така да го нарекувате децентрализирано новинарство. Дури и во светски размери таквите појави на блогосферата се ретки. Во таа смисла, алтернативата на традиционалните медиуми на мрежата се порталите, но и веб сајтовите на традиционалните медиумски конгломерати кои се приспособуваат на технологијата.
Ако добро ме слушавте, пред да го напишете кометарот ќе чуевте дека реков: “ Новинарството во Македонија денес е можно само како субверзија… не сум сигурен дека блоговите тоа го овозможуваат затоа што 70-80% од нив се ѓубре, а околу 50 % од нив се расистичко ѓубре“.
Очигледно дека стариот намќор Хераклит бил во право кога рекол дека: „очите и ушите им се лоши сведоци на оние кои што имаат варварски уши“.
Значи ајде да ја дообјаснам изјавата затоа што сметам дека секој комуникациски канал е битен и дека заслужува внимание, а очигледно блогерската заедница има проблем со оваа изјава“.
Новинарството во Македонија страда од недостиг на професионализам кој што е директно поврзан со односите на моќ во општеството. Од тука произлегува дека професионалното обавување на таа професија (со почитување на стандардите што се мачно изградувани од појавата на првиот весник до денес) во Македонија, во традиционалните медиуми, во овој момент не е можно или е можно само на маргините како субверзија на главниот тек. И потоа додадов дека не сум сигурен оти блоговите се медиумиот низ кој што тоа може да се оствари. Поентата е дека шумот е преголем.
Не велам во ниту еден момент дека нема квалитетни блогови… Само велам дека тоа се комуиникациски канали кои не се медиуми, ниту тоа можат да станат. Некои од нив со тек на време и со посветеноста на авторите можеби ќе еволуираат во такво нешто. Јас лично имам едно 5-6 фаворити во Македонската блогосфера, но во моментов тоа не е така. И затоа пред да се почуствувате нападнати, пред да почнете со големи наративи од типот на “децентрализација на светот“ (а ова е тема за посебна дискусија, зашто ако е толку децентрализирана работата зошто ОН.НЕТ има поставено медиа концентратор како главна појдовна точка кон огромен дел од македонската блогосфера и што е тука деконцентрирано… пристапот ли…) погледнете во себе. Самите се нарекувате блогерска заедница.
Тоа зборува за две работи: 1. Дека нема публика во класична смисла туку дека функционирате како полузатворен свет. 2. Она што го произведувате е на ниво на меѓусебен муабет за одредени прашања… што пак по дефиниција е интерперсонална комуникација… т.е. немедиумска комуникација.
Она што најмногу ме загрижува е табиетот да не се потпишувате со вистинското име и презиме туку со никови…
Се срамите ли од своите мислења… Се плашите ли од тоа што го мислите да не се поврзе со конкретна личност… Толку ли се чувствувате слаби и немоќни во сопствената кожа… На крајот ни тоа не ме интерсира бидејќи тоа покажува незрелост за човечка комуникација за која што пред воопшто да започне комуникаторот треба да се легитимира.
Од искуство во традиционалните медиуми знам дека најголемите гнасотии се направени со непотпишани текстови, а псевдонимите речиси секогаш биле употребувани само од кукавички побуди… тогаш кога авторот не бил подготвен да се соочи со последиците од својот текст.
И на крајот, рефлексот да се браните кога никој не ве напаѓа, потребата да се видите сите во тие 70-80% што не чинат толку слатко ја открива вашата несигурност во она што го правите. И јас сакам да видам децентрализиран свет… но ако цената за таквиот свет е кукавичлукот тогаш засегош ќе останам од другата страна.

За на крај – Беличанец, да повика на отворена дебата во негова организација, за која сеуште не е дефинирано каде и кога ќе се одржи.

Е сега, бидеќи нема да бидам присутен на таа евентуална дебата, еве го моето видување:

Уф каква здрава шамарчина ни ракоплесна еден од креаторите на законот за радио дифузија  од врхушката (без иронија) и медиумската алфа и омега во Македонија, просто не ми се верува.
Еве и нека држат нападите: процентуалната логика, шумот, иако изведени паушално. Најмногу боли тоа што не го признава блогот како медиум, туку само како (молим ти се лепо) комуникациски канал. Значи, ние овде, си месинџеруваме и не сме доследно информативни, а таму неколку дневни весници и неделници кои копи-пастираат од нашите и странските новински агенции и преведуваат цели статии од странските медиуми и ништо повеќе, се релевантни чинители на јавното мнение? А за тоа дека ја гледа алтернативата во порталите, не ми се трошат зборови.

Немој Боби, молим те! Знам дека порасна со „Commodore 64“, дека не си паднат од небо и дека дури јас копав црвци и шутирав конзерви ти учеше BASIC, но на оној палзилери пајташки муабет со Ордановски што го затеравте ич не му ја контам поентата. Ако не за друго, туку што немаше ни еден претставник од блогосферата за да може да се одбрани, па остана констатацијата (како што посочи и Сеад) дека блогосферата е ѓубре недостојно за внимание. Ај еве за момент заборави дека блогот не е медиум и врати се на процентите.
Кажи ми (процентуално), колку од македонските дневни и неделни весници заслужуваат внимание… Колку од телевизиите се потпираат на своите репортерски и изворни информации, а помалку на агенциските. По мојата математика во најоптимистички случај процентот не е поголем од 10%.

За разлика од тие бледи и мртви „медиуми“, блогот не ретко располага со лепеза од индивидуални коментари за одредена актуелна тема поткрепен со анализа, која линкувано задира до сите достапни извори моментално постоечки и релевантни за одредената тема на постот што е предмет на анализа.
И кој е сега порелевантен и информациски побогат и подоследен? Оној кој успеал да ја долови атмосферата на пишаното од триста пичкесиматерина аспекти или оној кој слепо се врзал агенциски и пренесува вест и згора на тоа речиси во 99% од случаите не кажува кој е оригиналниот извор на веста?
И зошто сега да нема место за блогот како медиум? Зошто упорно се маргинализира улогата на блогот? Немој молимте со она дека коментарите се не потпишани и бла-бла цмиздрави лигавења кои btw успешно ги надминуваме. Не е ваљда од страв од неколку беспомошни пискарала, не реализирани интелектуалци, новинари, маниајкално надркани средовечни чичиња, писатели, самохрани мајки со вишок на време, квази историчари и сексуално не задоволени домаќинки, нафурани професори и профеосорици и какви ли уште не маргинализирани персони кои (како што вели Ванковска) вежбаат демократија  удобно скриени позади измислени никови и прекари?

Кого штитите со Ордановски: Сузе, Латас, Младенов или независниот(?) Божиновки го штитите од нас, кого…? Веродостојноста на информацијата? Што штитите или поточно, на што му давате простор?
Или најверно ми е дека нè штитите од самите себе. Да не случајно се повредиме вежбајќи демократија или не дај боже да не се навредиме и испорезилиме низ нетов и светов практикуваќи како што ја нарече погоре – канална комуникација, па да се зацапаме во некои бразди и бездни и така очорени да не видиме кој кого мачка и дебело подмачкува во информацискиот простор, а?

И да, блоговите се субверзивната алатко која може да го поткренат и поткрепат недостатокот од објективност во иформирањето со самото тоа што блогерот е уредник сам на себе и единствена цензура под која подлежи и која треба да ја совлада е автоцензурата. Не знам оти не можеш да видиш толку очигледна работа? Боби, тоа не се прави со минирање на еден алтернативен (сакал ти признал или не) медиум како што е блогот, тоа се прави со поддршка, а посебно е потребно таа да доаѓа од Центарот за развој на медиуми, тоа ми изгледа толку логично, нели?

***

Оној првиот пасус од муабетот – за тепачките, не е нафрлен туку така.
Имено, еден од двајцата протагонисти во ферката е токму Роберто Беличанец, па затоа така лично му се обраќам со Боби. Не дека му останав должен за нешто, туку дека инсистира да се потпишиме со својот идентитет позади кажанот, демек имало поголема тежина тогаш.
Па еве…
Пс И во една така опуштена, цивилизирана, тивка, издишана атмосфера како што вели Ордановски и може да се виде од клипот, ги направи блоговите бербап.
Замислите што би се случило кога атмосферата би бил поинаква.

M‘чам… уште тро

Мораш прво да го погледнеш клипот!

Остај шо кажуваат и не/зборуваат овие од видеово, туку, ќутат бе, мумии. А толку многу мислат дека имаат да кажат, или кажале чинат. На кого ве потсеќа ова, а? Можеш да изнаремпаш милион прашања и извичници да констатираш, комплетираш, редови да корегираш, но…
… Но друго е кога ќе се чуе глас, кога ќе се погледнат очи. Тогаш се има чувство на доверба, некоја блискост или одбивност… сеедно, бар си начисто ебате, ако не друго. Одам така – талкам од клик на клик, читам, препрочитувам, пастирам, линкам, влегувам од замка во офсајд, па ме наткреваат на волеј, па со пет(иц)а, ме дриблаат, дриблам, па пак волеј. Одам и букмаркирам. Сакам се‘ да примам и малку ми е денот, ноќта не е моја, на соништата е ноќта. А мислиш дека тие се твои? Надвор паѓа снег…
Значи гласот: рапав, млитав, баритон, сопран… преку куров – каков сака нека биде гласот важно да струни и бранува нешто човечко. Можеби не е до гласот, може да е до слухот?
Таман имам сега време да го „озвучам“. Ај понатака…