Мртовечко сокаче

rosemarys-baby

Претпоставувате ли зошто во вечерашната претстава „Швејк во Втората светска војна“, главниот лик – Швејк (Владимир Ѓорѓијоски), не се појави да ги собере аплаузите откако заврши претставата, а на претходната буквално го измолкнаа од сцена колегите кога беше завршниот аплауз, зашто и тогаш упорно објаснуваше дека оваа претстава не е театар, туку она што ни се случува? Претпоставувате ли зошто не ми се одеше на пијачка со моите пријатели откако заврши претставата, туку брзав да претпоставувам тука? Бадијала претпоставувате…

Тоа за вас е далеку? Далеку е три патарини во еден правец, а на моите прилепчани далеку им се и оние 50 метри од Мртовечко сокаче до главната порта на Театарат. Што ви е вам блиску? Вам блиску ви е некој споменик, па го облекувате, покривате, соблекувате и уривате, а на чаршиските мои Итарпејовци блиску им е кој главуч е на менито на татко Марјан за тртење. Борете се само вие со бетонски ветерници и Орбани, ооо… Донкихотовци вие урбани и авангардни пустеници мои.  Само вие занимавајте се со поликлиничките Макала што сега сркаат од една, а после од друга лешина ќе цицаат. Само вие консумирајте умрени приватишпедизации, или претпоставки на сенилни полуумрени андовизации, или пак еве – липајте по разно-разни бизнис збиранки на извикани голомадести ѓоа хумористи. Само вие сконцентрирајте се во Градот убав и локализирајте се, а вие пак од пред Соник, премерете колку пичкини влакна има до кај Биџо и назад.

Немој случајно да се заморувате и да сте претпоставувале?!

Нема да прочитате претпоставки никаде. Во ниеден весник, на ниедна телевизија утре нема да претпоставуваат зошто таму некојси Швејк, во таму некојси Прилепски народен театар, не излезегол на сцена за да му аплаудираат. Утре сите вие ќе пишувате за раѓањето на новиот милионски мувлосан старо-нов театар. Утре, едни ќе го глорифицираат, а другите пак, ќе го сатанизираат Плевнеш-Пројковото Розмарино бебе. Сите ќе ја коментираат поламилионската посрана тетатарска завеса,  профитерските мевови придружувани од цицките на деколтираните позерски теткици и кој колку им се испомочал на златните писоари, а и едните и другите, всушност, наместо барем да ја игнорираат и мумифицираат премиерата во знак на револт, едноставно ќе ја актуелизираат.

И сето тоа се случува дури во закрпениот – Прилепскиот театар, стенка револуција, но никој не сака да ја породи. Да, таму – на некои педесетина метри од Мртовечко сокаче (по истото сокаче по кое порано Цуре ги носеше крстовите и поскурите на прилепчани), таму од утробата на Мартин, Влатко и дружината во страшни породилни болки се роди Швејк, се раѓа револуција.

Зошто не ја препознавате?

Швејк

Ја гледавте ли „Швејк во Втората светска војна“ од Брехт, а во режија на Мартин Кочовски и Прилепскиот Театар?

Летаа шамари, директни тупаници во размрсулавените носеви летаат, и тоа на сред Прилеп, во закрпената театарска сала на „Војдан Чернодрински“.
Вистина е!
На клоци бевме кренати. Како мрши, како зомби тетерави изгубени во простор-времето нè напика в ќош мајчин Мартин, и не забува со колено в слабини, па не начека со аперкат в муцки и нè остави така – како скотови да крвариме счучурени до крајот на претставата. А и не престана да нè пердаши, еве уште ме боли. Тоа копилето Владимир Ѓорѓијоски Швејк, пак, така фино ни го изнапика сосе мадиња, шо боли до посер у пичку матер. Продолжи да нè плеска по алчното газе и хардкор да пенетрира (шо знам, можи два часа да беше вечноста вчера, толку ми се виде) до посер, до крв ни го изнапика! Еве, куцам стоеќи сега од шо ме боли.
Гадно, а?
Е гадно е, да!
Ги растревожи Швејкот со тоа млитавиот кур сите капиларни завршетоци во салата. А за чудо, таму – топло, удобно, тивко (само еднаш мобилен заѕвони) – штама. Штама беше дур штрцаше ранолетна и ентузијастичка сперма во надеж дека бар еден од тие глевачки сперматозоиди ќе нè погоди во нервот за да нè оплоди во зигот, па во човек да се сториме животињите. Штама беше и дури нè испомочуваше со вистина низ ефтините кафански трикови само за да разбереме. Беше штама и со книгите ко бокли и пиштоли по масите дур плескаа свирачите. Не беше сцена тоа, ами амбиент беше. Мачно-весел, едноставен оксиморонски амбиент беше што Гоце го молкенеше на контрабасот, а Бранко енд остала компанија Фолтин-ова се обидуваа да го замачкаат и успешно, го надгласуваа лелекот, кркорот на испоседнатите во Бокалче.
Во Бокалче, еј?
Мислам дека името на кафаната беше единствената метафора. Шпицот на пример не беше метафора, да не се вреѓаме сега, пес беше. Не беше метафора ни заљубениот месарев син Прохаска. Не знам дали се разбираме? А бе го знам детето. Како да ви кажам – метафора е споредбена стилска фигура, а ова најубавото дете од зградата è, не може да е метафора кога памтам ко се роди во стан бр. 4. Ма сигурно и вие го знаете, но тоа ‘ваше’ дете е родено во друга зграда, во друг стан. Мора да ги знаете и Гебелс, Химлер, Хајнрих, сигурно и Хитлер го знаете, ајде, признајте, признајте… А, секогаш гладниот Балоун, го знаете ли? Го препознавате ли сега оној ненаситниот Балоун што сака да си ја продаде душата за една порција суво месо, кучешки колбас? Го оправдува ли тоа што е свесен за својата ненаситност? Нели го препознавте како се крие како ваш прв другар, прв роднина? Ех Балоун, Балоун… копиљ еден, мислиш ќе се скриеш? Јас те пораснав бе – магаре! Но, можеби се препознавте во оние кои ја разбраа сагата на позитивниот негативец, или конформистичката будала Швејк, па не сакаа да аплаудираат на крајот од претставата. Се препознавте ли во Театарот што не беше театар? Многу расни ебачишта имаше, и како преебани џукели се обидувавме да излеземе од Бокалче сношти.

Ве боли ли, како што ме боли и мене утрово?
А на едно место рече: Гледај ги, умираат за да живеат!
Си реков: па преку куров, нека умреме конечно пичка ни материн!
Еве, гребам и сега уште гребам по стаклените ѕидови од Бокалче. За да излезам гребам, да препознаам, да се спознаам гребам.
И така…

Ја гледавте ли „Швејк во Втората светска војна“ од Брехт, а во режија на Мартин Кочовски и Прилепскиот Театар?

Svejk vo vtorata svetska vojna plakat

 

Дон Жуан – Ненад на Лилиќ, Рибаро на Никола

(Ненад му говори на Дејан Лилиќ за улогата на Ојдип во Ојдипус Тиранус Софоклеус, извадок од текстот Ангел – чувар од Зоја Бузалковска; Ненад Стојановски – Споменар)

–   Слушај. Теоретски, јас би можел да ја одиграм оваа улога стопати подобро од тебе, зашто имам огромно искуство. Но, не можам да ја имам твојата младост, ниту пак можам да ја одиграм. Искористија и стареј брзо, во овие неколку недели. Секој треба да ги игра вистинските улоги во вистинско време. Ми беше тешко да сфатам, но сега знам дека мене ми дојде време за поинакви улоги, како Тересија на пример.


–   Слушај. Ако не те гледав тебе, немаше да знам дека еден актер може да ја носи  тежината на двочасовната трагикомедија што му се случи на Фестивалот во Прилеп. Но, не можам да кажам и дека твојата концентрација може да се мери со овоземни мерки. Големината е првиот збор кога се изустува твоето име. Не ми беше тешко уште еднаш да ја потврдам во себе, твојата недостижна уметничка недостижност, но жал ми е за твоите современици – актери или можеби не треба да ми биде, можеби напротив…

(Рибаро му говори на Никола Ристановски за улогата на Дон Жуан во Дон Жуан, извадок од полусвесната подзинатост со која останав за време на гледањето на Никола Ристановски, а и Ирена Ристиќ (барем на дел од неа) во претставата Дон Жуан со име – Жан Батист Молиер и презиме – Александар Поповски).

Фестивалот заврши еве ги наградите

Купидона – Војдан Чернодрински

(Два автобуси се спремни за  Скопје за претставата во Драмски – “Купiдона”.. Тргнува еден –  толку бевме, не собра сите)

….

Терај мајсторе, се забајвме!

Од 20:00 часот  почнувала, а не како што и кажав на милозвучна од 21:00.

Тој, шоферот на автобусот беше едно мртво ладно типче и душата му ја изваде на водачот на патот, за кој неразбрав како го викаа.

Да бе и водач имавме.

Едно симпатично чоече со социјалистички манири, ама не од оние подујаните, туку од оние заблуданите (заебаните) како татко ми, кои веруваа во системот и Југославија.

Пилото (така му бил прекаро на шоферо), зафати од ’84та па наваму и му еба мајката на чоечето цели два часа. Два часа за раскажување на животна приказна на еден шофер кој сакал да стани пилот (ама некојси Салато директор во Билјана го заебал и не му дал, како сегашни 40 000 ден за да оди на пилотска школа) се малку, малку се  па ако сакаш биди махер во кратење.

Ми се погоди да седам одма зад шоферот. Да си кажам право, одпрво муабетот ми беше интересен (пост материјал:), ама жал ми беше за чоечето, па реков ај да се смешам и јас:

– “Мајсторе, дај кажи нешто за патов низ Плетваров, велат опасен бил: кај да намалам, кај да додам брзина, која кривина е опасна и такви ми ти работи”…

И се разврза Пилото…

– Овде е опасно, асфалто е оштетен и фрла десно право во браникон, го гледаш како е искривен… е од ербапи е таков”…

-“Ондека кај кривинана има знак 60, ама треба да намалиш барем педесе оти е непрегледна, а од другана страна ко че одиш најубо е да лазиш оти многу шлепери не знаат да ја фата како шо треба, че ти се испрча со приколицата пред тебе и че се чудиш шо те нашло”…

И тера така Пилото и со автобусот и со муабетот…

Јас и чоечето го слушаме и климаме со главите со одобрување. Арно чоечето седи одкаршија од Пилотот, ама јас, од зад нив, што tuku климам кога никој не ме гледа? (после се лутиме оти не викале мајмуни:)…

Престанав да се правам мајмун, а муабетот зафати од под некој мост на Вардарот (не разбрав под кој мост… се искива еден мајчин од задните седишта како последно кивање да му e… скраја да е..пупупу…) кај што имало најмногу врапци и најлесни биле за фајќање оти биле омаени од неизрамнети притисоци што се јавувале од под мостот и од составот на водата која тука испарувала и останувала…

Некако не ми се веруваше во приказнава, ама од друга страна, Пилотов, ако не го заебел Салато ќе станел вистински пилот, а пилот ти е голема работа: физики, механики, аеронаутики, метеорологии… ворпологии, боргологии, ромулогии и други големи работи…

Боргологии, ворпологии ромулогии?! – сум заспал да му ебам матер.

Ја сонував негледаната епизода од Ѕвездени патеки 5, а автобусот стасал пред Драмски – оној во Карпош. Мака ми беше што не си ја досонував епизодата и што ме разбудија таман кога “Ти Пол” влегуваше во туш кабината, ама ајде, можи “Скопскиве” ќе покажат нешто слично – си се тешев samiot….

Стасавме навреме (возеше Пилото, а не јас).

Претставата почна, како што не почнува се кај нас…

Навреме.

….

“Купидона” (Драмски театар – Скопје)

Името и презимето е Срѓан Јанаќиевиќ (си го искршив јазикот господине, твоето име е тешко за еден прилепчанец)

Со првиот глас на Купидона (Надежда Петровска), летаргијата ја оставив на првото седиште позади Пилотот. Визуелното тешење се оствари. Стрелите што ги исфрлаше од своите (..хм..) гради, продираа од Мајмунот (Сашо Тасев), низ Челик (Дејан Лилиќ) и завршуваа на ред 3 седиште 7. Чинев сам сум во салата, која за жал или за среќа беше полу празна. Челик успеваше да го разбуди човечкото во човекот… Њубац – макрото (Д. С. – Дац) многу умешно не успеа докрај да одолее на предизвикот на љубовта… Купидона вешто ги влечеше обајцата, а и сите други, држејќи ги  за нивното трето око со нејзиниот заносен глас. Опиени од занесот – женски или божји, емоциите потекоа до крв, а крвта го плати данокот на развратниот живот кој не беше нивен избор туку нивна судбина…

Зборот е немоќен да ги кажи моите импресии за панк операта Купидона, во која не го најдов панкерското, а со оперското се среќавам прв пат.

Јас видов курви (раја), макроа (политичари), дилери (пак раја) и мајка (мајки), јас видов ТОТАЛЕН ТЕАТАР.

Оркестар Титаник – Војдан Чернодрински

Едноличноста на утрата копирани како мое секојдневие, беше болна…

Беше болна, зашто кертриџот беше препотентен и непрестануваше да го храни чувството на бескорисност. Тоа чувство што оправдано ме обземаше присвојувајќи си ја улогата на печатач, имаше стремеж да згасне со доаѓањето на 20 часот (со почетокот на првата претстава)… но што по завршувањето на претставата?

Кога мајчиниот кертриџ ќе почни да се празни?

Да го викнам другарми Златко да му ја смени програмата на печатачот, за тој да почни  да печати поинакви утра?

Да си купам ласерски печатач за до го зголемам интензитетот и така да се ги скратам маките?

Ќе го фрлам печатачот во канта  и ќе го сменам текот на работите… но не сега, сега е 19:30 часот, немам време…

Да издржам уште неколку денови…

Во петок завршува Фестивалот

Од петок започнува Светското Првенство

Што ги врзува овие два настани?

Јас ги врзувам, а се надевам дека тие ќе ме одврзат од едноличноста на утрата…

Ма што ми е крива техниката?!

Наместо печатачот, главата да си ја фрлам или да ја извадам од песокта?!

Тоа ќе го направам… но не сега, сега е 19:45, немам време. Колата ми е кај Антонио (ми го менува амортизерот… е тој де, од пред некој ден), а мене ми требаат 15 минути до Народниот Театар “Војдан Чернодрински”-Прилеп.

И пак исто…

Стасавме едвај.

Претставата почна како што почнува се кај нас…

… Со задоцнување…

“Оркестар Титаник”    (Народен Театар- Куманово)

Христо Бојчев е името, а презимето- Љубиша Георгиевски (толку е добар режисер колку што е лош политичар)

Сите си имаме свои бродови. Сите сакаме нашите бродови да пловат по пространството кое немора да биде водно. През таа пловидба среќаваме и други бродови: помалку или повеќе како нашиот. Тие се или карневалски или пиратски, но никогаш трговски… а најчесто се бродови на духови. Овој го крстиле Титаник и беше од оние карневалските- демек си имаше оркестар. Неговата несреќа беше што немаше судбина.

Неговата среќа  беше што беше пијаница (се испиваше себеси) и илузионист, така да не беше сам како што вушност беше. Сопствената илузија за Илузионистот му помогна да не си се доиспие до последна капка, но веќе беше доцна…

Неговот брод тонеше, тонеше, но тој си имаше музика, си имаше оркестар…

Беше страшно, но небеше тажно

Можете ли да замислите, како им е на тие бродови кои никогаш не испловиле од своите пристаништа?

Јас, така си ги прочитав: Дац, Александра и другарите, а вие као сакате читајтеме мене.

Женидба – Војдан Чернодрински

Пороен дожд ја измива улицата

Кратерот се гости со неговите сеќавања

Асфалтот плачи по својата целост

Јас сум на годишен курс по велеслалом, а треба да полагам за слалом – дотолку се нагостиле кратерите

Од толку гостења, како јас да сум им на гости

Иако неканети фрлаат чифтиња

Градоначалникот го полни стомакот, дождот – дупките а јас џебот на Антонио –  автомеханичарот.

Ми ја упропасти пртставата уште непочната

Да му е… матер! (се мисли на градоначалникот, а можи и на Антонио… ме одра)

Сега, една “Женидба” ме чини 100 евра + 100 денари (толку чини еден амортизер и тоа лев)

Театарот на улиците ќе ме закаснеше за на претстава

Стасавме едвај

Претставата почна како што почнува се кај нас…

…Со задоцнување…

“Женидба” (Народен театар- Битола)

Николај Василевич Гогољ е името, а  презимето – Лилија Абаџиева

Длабоката едноставност на Гогољ, кој од една обична ситуација прави величина пресликана од неговиот духовен немир, Лилија ја поедноставува до гротеска. Ликовите пренесени од младите џамбази од Широк сокак се чини и ја отворија душата на Абаџиева која се расплини до солзи радосници на крајот. На моменти сцената играше, на моменти тоа беше светлото, а за цело време беа: Степановска, Петрушевска, Муратовски, Мирчевски и другите. Приказната е позната класика, а адаптацијата модерно кабаре.

Се на се извонредно комшии, како и секогаш.