Јаболко

Како продолжение на претходниот пост и реакциите…

Абе батковци и дадички, организирани или институцијализирани залагачи за слободен софтвер и комплетно и-живеењее и пропагирањето на информатичко опшество во Македонија, дај олабавете малку. Оваа ситуација со “CC” како порачана дојде за да се преброите и прочистите.

Шо ми е муабетот?

Абе кур ме боли мене дали Метаморфозис или некој друг е организатор на дешавката. Битно е тоа дека се случува и дека стануваме дел од големото семејство на Creative Commons. Туку дај вадете ги главите од небо и почнете да ни ја објаснувате нам на неупатените придобивката од користењето на слободниот софтвер и следствено сите придружни алатки.

Не велам дека не работите, работите и тоа многу – колку што можам да видам јас во последнава година, а и сум се запознал со некои активни членови, но мора да го смените пристапот за ширење на зборот, мора! Излезете од „гик“ филмот кој малкумина го разбират а со кој упорно се идентификувате, зашто вие сте тие кои знаете, но дали можете да ширите и споделите, или поточно зошто не можете да ширите е вистинското прашање?

На членовите на заедницата им препорачувам да му се заблагодарат со по еден телевизор во боја на Џедај мајсторот во своите редови кој работи за билдање на своето его, а не од љубов да сподели. Не можи бе Арангел (еден од видните(?) членови на заедницата) во скорешен пост, па колку и да е изреволтиран да пиши:

clipped from ufo.linux.net.mk

Со положена заклетва и потпишан манифест, често несфатени од простата народна маса, луѓето од Слободен софтвер Македонија со надчовечки напори се трудат да направат нешто добро за општеството во кое што живеат.

blog it

и да се однесува со потенцијалните корисници на „производот“ што го пропагира како со овци и притоа да бара резултат. Најтрагично од сé е тоа што се повикува на заедницата.

Бујрум, ако и вие го делите истото мислење со АрангелеТА за простата маса, ако застанувате на браникот на личното познанство со него, кажете да си направиме сите клан заедници и да се бичиме со камења, па кој е по прецизен или кој има потврда глава нека победи, а не вака.

Проста маса еј, абе од ум не ми излегува што прочитав погоре…?! Абе Арангеле, а на кој тоа треба ти да му беседиш за слободен софтвер и отворен код, на простата маса? Како ти – јаден, мислиш да се држиш до: принципите на демократија, транспарентост, плурализам и конзистентност (дел од член 3 на манифестот), па ти бе мамина мазо си антипропаганда за слободниот софтвер и „идеологијата“ за споделување знаење…?

… И за крај, никако не ги поистоветувам другите членови на заедницата со поединецов џедај, но: – едно скапано јаболко во иста корпа со другите може голема штета да направи.

… А ако се прашувате кој кур фактор сум јас да се мешам во проблематика за која сметате дека немам благе везе (а и не сте техничи далеку од вистината), размислете која ви е целната група – размислете за „простата народна маса“ со која се идентификувам, па почнете да се идентификувате и вие.

CC – ц ц ц..

Image Hosted by ImageShack.us

Абе, кај дојде мајчин јапонец, кај се запусти, па ни ги разниша информатичките редови?

Ако се прашувате што е муабетов, уствари за што се расправа кај Би во нејзиниот пост, поточно во коментарите?… ич не се мачето. Тоа сигурно е некоја од оние веќе видени работи – „си ги мерат на кој му е подолг.“

Мене ич кур не ме боли за тој нивни куропецачки натпревар, но еве шо ми засмета како посматрач  и корисник на лиценцата, а се однесува на нашата „интернет елита“:

Зошто бе нема никој (освен Метаморфозис – објавени македонските лиценци Криејтив комонс, кои беа и организатори за вчерашниот настан во Холидеј Ин и Струмјан што покрај другото дава и линк до првиот нацрт од лиценцата на македонски) да ја искористи промоцијата за комплетно, критички или нека биде и критизерски осврт на тоа: што и какво е значењето на користење на лиценците Криејтив комонс (CC). Па да каже – кои се придобивките на авторите, што добива заедницата, како да им се објасни на луѓето да ја користат, зошто да се користат Криејтив комонс лиценците и слично, а?

… Или вие сé си знаете, па нема потреба од објаснување?!

Ај да не бидам обвинет за дежурен мрчач, еве едно видео постирано на dotSUB со превод на македонски, кое го објаснува сето тоа околу Криејтив комнос линценците, а ова е веб сајтот:

WWW.CREATIVECOMMONS.ORG.MK

Уз муабетов, врската до видеото која на Кајмакот ја постави Гемиџи достигна рекордни 21 гласа!? Незнам зошто не може да се разбере од пооделните корисници на интернетот во Македонија потребата од користење на оваа можност што ја нуди Кајмакот за афирмација на македонските содржини достапни во електронска форма?

Навистина не ми е јасно, како е можно толку малку корисници (па и блогери корисници) да го користат Кајмакот за промоција на интересни содржини од нет… Зошто?

ASN pls.

Се оградувам да не навредам некого уште на почеток, но болката ми е голема и поголема од сите алтруистички идеологии кои ги недрам во душа ми.
Имено…
Ми потече левото јајце.
Како, што…?
Еве:
Ова е коментарот на ASN оставен во постот на фемгерила Уривање на пирамидата:

…е textbook пример за симулакрум. И не само тоа, дебилната инклузивност ја прави оваа “позиција на моќ” пародична у права смисла. Јебала нас синергија. Далеку сме од топ-даун Закон, “омнисциентниот” систем не може сопствениот гз да си го види, а не па да биде авторитет кој треба да се лоцира…

А, Лила и Каролина ти се Батлеровски травестити… Све е тоа спектакл, игра. Нема Закон, нема ефемерност што Ганди би ја критикувал. Деколтето на Лила не е подложно на никаков мета-јазик кој ќе ја петрифицира глупоста во ситнобуржоаска митологема. Пред се, затоа што транзитивниот јазик на деколтето е однапред поништен низ карикатуризирањето на Законот….

ASN || 19 Мај, 2007 – 20:24 | одговори
blog it
Откако го прочитав еднаш и уште еднаш и уште… си реков во себе и скриено:
– Да си ебам матер мора да е во право ASN!
Но, за секој случај го измолкнав Вујаклија од долапот и зедов да листам… Листам од симулакрум, па се до митологема и редум цели 1025 страници срања.
Си држам така едно темпо во листањето и папам гомца – Вујаклија, коментарот на ASN… коментарот, Вујаклија и…
Опа па, тирли ти ти…, си ја потврдив дилемата, во право е ASN!
Сега зедов, го исчитав коментарот уште еднаш целосно – без задршка и задоволен од мојата перфидна проникливост решив да се скрстам и да починам на отоманчето.Станав од столот, но неможам целосно да се исправам. Ме болат јајцата  –  ми натечиле!
– Мора да е од  мајчин Вујаклија, го сетив како ми тежеше во скутот додека листав.
Не бев сигурен во тоа и не сакав безпредметно да обвинувам.
Ја зедов кујнската вага да го мерам лексиконот во тежина.
Вагата е ограничена до еден килограм, а овој тежи многу повеќе.

– Ма пизда му материн – помислив, но не изустив.

Го зедов дигитронот и матемаички се обидов да ја решам мадеболкава, поточно ме интересираше причината и интензитетот. Ги споредив отокот од мадево‘‘ во дијаметар со силата на гравитацијата, а претходно  решив да го поставам како константа моментот на поставување на лексиконот во скутот поделен со ирационалниот Пи.
Резултатот кој го добив ни од блиску не беше со моите очекувања.

– И тоа преку куров! – помислив, но не изустив.

Јајцата се уште ме болеа, а левото дури и загрижувачки.

Сакав да се држам за правото на избор на јазик на секој и да не го обвинувам ни ASN ни Вујаклија, но некако раката ми одеше накај левото јајце и решив да не се држам за правото на јазик, туку за левото јајце, зашто додека си го држев болката ми стивнуваше.

Не приметив кога нежно ме совладал сонот – мора да беше од убоста на топлината која ја недрев меѓу нозете.
Се подразбудив и се штрекнав

Во полу сон и нерасонет, колку и да се обидував не можев да си ја решам дилемата, па затоа упорно решив да си ги повторувам: симулакрум, инклузивност, синергија, омнисциентниот, Батлеровски травестити, ефемерност, петрифицира, митологема… и така непрестано, за да не случајно ги заборавам и го отечам и десниот ташак во друга прилика.

ASN pls. поштедиме!

Се извинувам што не сум Муграш и што немам поетски јазик за да ја доловам мојата мадеболка за да ме разберете, но тука е секогаш моќта на јазикот, топлината на усните и дудлачката ни нарација за да ја разјасни дилемата… Изборот е слободен.

Блогосферата возвраќа

Во најновиот број на „Фокус“ во рубриката Писма со наслов „Блогосферата возвраќа“, објавен е мојот пост кој беше реакција на двојните аршини на професорката Билјана Ванковска за блогосферата. За тоа, дали треба или не треба да го испратам мојот пост до редакцијата на Фокус имаше различни мислења од колеги блогери.

Го испратив, за да не мислат дека блогосферата е некоја затворена комуна која си прави и си ги решава проблемите сама со себе или пак некаква андерграунд сцена која постои независно од случувањата во опшеството (ваквите мислења преовладуваат кај луѓето кои само површно имаат слушнато за Македонската блог сцена).

Чувството на ментална онанија е погубно за нашиов медиум и ние мора да се бориме за експанзија на слободната мисла која извира од блогосферата. Ако таа енергија – која блика, ја насочиме кон себезадоволување – овде и внатре, тогаш секогаш ќе се шлепаме на мејнстрим(?) медиумите… Токму затоа на неколку наврати спомнувам дека треба да се експонира секое појавување на блогер, пост или друго случување врзано за блогосферата во некој од другите медиуми, зашто мора да признаеме, потребна е афирмација на блогот како медиум за да текот на слободната мисла допре до многу поширок аудиториум. Јанко во еден негов поодамнешен пост има речено:

Во наредниов период ќе гледаме се повеке блогери на тв, ке ги читаме по весници, на радио ќе слушаме, затоа што тие се засега единствениот излез од блуткавоста на медиумите во која самите западнаа подавајќи им се на политичарите.

Ги поздравувам блогерските настапи по медиумите, каде и да се, иако заради тоа ќе трпат притисоци, барем сега додека се млади и финансиски независни, ке одолеат на сите искушенија, понатаму, ѓе се крепат еден со друг, затоа што ако забега некој, неговите колеги ѓе го егзекутираат, филозофски и интелектуално.

И на крај, Јанко, Мирчевски, Геро, па дури и Коља, добија од вас, се шлепаат на вас, вие, блогерите, немате толку корист од нив колку они од вас, затоа што зборот ви е искрен и затоа тежи многу повеќе.

powered by clipmarks blog it

… Тоа навистина е така, оттогаш има поминато речиси една година (блогот рибаро не беше отворен тогаш), но дали интензитетот е очекуваниот?

… И кој на кого се шлепа… сеуште?

Коментар или дебата

clipped from vbb.blog.com.mk

Даље, за какви „лонг – терм“ солуции зборуваш? превише очекуваш од еден личен блог. Нит иам идеја што да ти кажам, нит иам влијание на работите, а на крају краева нит сум должен. Да имав ја „лонг т’рм солуш’нс“ сеа ќе бев на Хаваи под сунцобран а не да се објаснувам тука по 100 пути. Ете си пишувам што сакам, што мислам дека е инетерсно и така.

powered by clipmarks

Овај дел од реплика ми остави толку голем впечаток што сето понатамошно анализирање и уоквирување на темите и дилемите кои можеме и сме способни до крај да ги поткрепиме со факти паѓаат како кула од карти. Мене, по интересен ми е мотивот што го натерало блогерот да го изнесе овој став, отколку дали (?) тоа го кажал во немоќ и очај да се дообјасни или поточно соодветно да реплицира. Безброј пати сум се наоѓал во таква ситуација и никогаш не сум се осмелил да ги употребам или да се одбранам со таков коментар. Можеби заради мојата не искреност пред самиот себе или што и да е. Му честитам на ВББ за тоа!

Прашањето ми е:
– До каде сме способни да навлегуваме во расправа, во убедување и во бранење на нашите постови?
– Имаме ли потреба од бесконечна расправа за истите?
– Што постигнуваме, ако се впуштиме во таква дуискусија и бесконечни реплики?

Бидете искрени и кажете дали некој некого убедил на крајот од расправата или сe завршило на „фрлање камења“ или она „ не сме се разбрале, а за исто говориме“.
Мојот пристап кога пишувам пост е темелен (онолку колку што ми дозволува мисловниот капацитет и изборот на темата), но во секој случај  е мој став. Влегувам во коментирање: евентуално ако не ми се прочита правилно постот или да ја насочам дискусијата на вистинско место, а никако во убедување на оној кој ми искоментирал.

Зошто?
Затоа што го почитувам секој коментар, без разлика дали се сложувам или не со истиот.

Или ајде вака:
Што е постот?
Сопствен став или простор за отворена дебата?

БлогРол – Пријатели

Еден пријател, пред неколку месеци, го затвори својот блог и најави преселба. Тогаш на мое барање ме извести за новата адреса и ме замоли да не го ставам во блог ролот „пријатели“. Се прашував зошто? Но, еве дел од оригиналниот негов меил:

Vidi vo vrska so linkanjeto. Ovoj blog e po malku ekspliciten i kako takov ne e bas za promocija.
Poradi toa bi te zamolil da ne go pravis toa, tuku kako sto i prethodno ti spomenav, ako smetas deka na nekogo treba da go pretstavis, togas napravi go.
Ili eventualno ako imas nesto da dodades kako polemika po daden post, da stavi vo postot link, no sepak nema potreba da stoi nekade tamu vo blogrol, zatoa sto, nekogas moze da iznesam i kontradiktorni stanovista, na primer, po odnos na tvoite razmisli, pa e potesko da se izrazis, po odnos, bidejki ete u nekoj blog rol sum vlegol.
Znaci se dobiva onoj pardon, a vaka nema pardon, pa ima konstruktivnost, dali vo diskusija ili negacija na stanovista i iskazi.
Иако го почитувам неговиот став, не се согласувам со истиот, зашто сметам дека линкањето во „пријатели“ не мора секогаш да е кочница за конструктивна дискусија. Можеби тоа ќе придонесе да се внимава околу тонот на истата (макар што и со тоа не се согласувам, зашто секој си има свој начин на комуникација), но никако не треба да не одврати од тоа да оставиме експлицитен кометар со кој ќе го изразиме нашиот став околу  зададената тема.

Еве како еден батка во својот пост со наслов: The Importance of Having Friends Who Disagree ја поддржува мојата теза:

Paul Graham says, in one of his essays (emphasis mine) “….Why do you need other people? Can’t you just think of new ideas yourself? The empirical answer is: no. Even Einstein needed people to bounce ideas off. Ideas get developed in the process of explaining them to the right kind of person. You need that resistance, just as a carver needs the resistance of the wood.


In my experience, this need for “friendly resistance” extends to far more than creating startups. Every time you have a new idea, you need people you can bounce it off. To get any real benefit out of this process you need people with a complex combination of characteristics.

They should

  1. have firm (but not rigid) opinions on their own
  2. have logical reasons for those beliefs and be able to articulate them clearly
  3. are driven by ideas and not ideology
  4. not attach their egos to their opinions.
  5. be willing to concede a valid argument even if it forces them to possibly re-examine their beliefs
  6. know how to listen

Зошто го пишувам ова?

Имав потреба од ваква анализа на блог ролот „пријатели“, поттикнат од една скорешна приватна порака од блогер за кого имав сосема поинакво мислење.

Блогерски е да се признае кога се греши, и тоа е она што не дели или што го дели овој медиум од другите. Примерите  за одбрана на ова се бројни, но ајде да не линкам сега, за да не излези дека фаворизирам некого.