Ribaro MK

ништо не е наивно, само така изгледа

Основно е да имаш желба, софтвер, простор за хостирање и постирање, а сé друго е на совеста на бабарогите, сеништата скриени во плакарите и на монтипајтоните што ги носиме со себе. Токму тоа ми прави најголемо задоволство, а особено аудиоактерската изведба кога си седам дома и реплицирам со мониторот по 120 пати за два реда текст. Сигурно Фројд има најдено нешто фалусоидно во моето општење со мониторот, но секој со својот фетиш.

 

Можеби македонската блогосфера не е активна како што беше пред неколку години, но мал дел блогери што и претходно беа најактивни, можеби и најуспешни, сé уште ја користат оваа медиумска форма за да ги искажат своите поенти, ставови, коментари. Еден од нив, секако, е прилепчанецот Јане Ѓорѓиоски, на многумина познат под псевдонимот Рибаро.

Почна во 2006 година како Фишер Рибарски-Рибаро на „Блогерај“ на „Он.нет“, каде што ги складираше своите раскази, а потоа се префрли на сопствениот сајт – Рибаро.мк. Покрај класичните пишани постови, во последно време сé повеќе го користи влог-постот, односно видеопостот како форма за изразување, која е речиси неискористена на македонскиот дел од блогосферата. Неговите видеоклипови, од неодамна присутни и на страницата „Окно“, претставуваат сатирично видување на појавите од нашето секојдневие, односно на нас самите, како што вели.

– Рибаро се појави ненајавен и неканет. Тоа е некој што лови, а овој сака да лови мисли и да ги споделува. Рибаро без „т“, зашто е едноставен, демек полуписмен, а наш, „пецарош“, ловец на сé што мислам дека ми припаѓа, а ми припаѓа сé! Никогаш зависен, секогаш недоречен и понекогаш суетен. Во недостиг од амбиција ринкам во себеси за да се насукам подлабоко во вас, за да скокоткам, искарам, пецкам, здраво да пенетрирам… – вели тој.


Што е тоа што те привлече кон видеопостот како форма на изразување?

– Во почетокот не се работеше за формата, туку за потребата. Со текот на времето пишаниот текст ми беше недоволен за да се искажам, па многу често постовите ги дополнував со видеоматеријали што ги најдував на нет. Чувствував потреба да ги коментирам видеата, не постфестум, туку во живо, да им влезам во муабетот, да им ја ловам мислата во моментот, да дискутирам со слика и звук, како кога се караш со телевизорот додека гледаш вести. Едноставно не ми беше доволна интерпункцијата за да се извикам, смеам, плашам, исплачам… Но најмногу почувствував потреба за видео кога го пишував расказот „Од Цабарет до Оз“ (наслов и на мојот структурно разграден роман). Ми требаше музичка поддршка, ми недостигаше дијалог со ликовите, се чувствував неискажано. Почнав да истражувам нешто што ќе помогне да се реализирам. Можеби тоа се должи на недоволната пишувачко-раскажувачка техника, можеби на дадаистичката недокажаност, но морав да го надминам. Влогот ми изгледаше сувопарно, неинтересно. Никогаш не можев да ги изгледам долгометражните сцени, каде што еден лик зјапа во камера и се расправа сам со себеси. Недоволно. Подоцна видов дека многу експериментирале, па се охрабрив и терав како Дон Кихот, но без Санчо Панса. Ја истражував и формата, но иако ги класифицирам како влог-постови, не сум сигурен дали моите видеопостови навистина се тоа. Но важно е дека се пронајдов во видеопостирањето.

Кои се предностите на видеото во однос на текстуалниот пост?

– Иако фонетски разликата е минорна, фактички се милиони секвенци, ноти, кадри и емоции во прашање. Предностите се во перцепцијата, доживувањето, експлицитноста, па и интеракцијата. Најригорозна разлика се забележува во консумирањето на видеото, односно постот. Видеото се консумира целосно, на екс, додека текстот може да се густира по желба. Блог-постот може да се чита и различно да се доживее од читателот, а влогот е конкретен и остава малку простор за манипулација во толкувањето. Моите саркастични монтажи многу ми помогнаа да ја доловам поентата. Ако блогот е порцелан, тогаш влогот е кристал. Е сега, има кинески порцелан, но има и кристали „сваровски“. Се работи за вкус, а до некаде и за тренд. Во однос на блог-постот, влогот едноставно нема недостатоци, освен можеби (не)умешноста на влогерот. Но кога би се мереле еднакво умешен влогер и блогер, е тогаш блогерот би го кркал здраво. Можеби ограничениот бендвит е најголемиот недостаток.

Тешко ли е да се направи видеопост?

– Многу е различно кога пишуваш текст за блог и сценарио за видео. Прво мислев дека едноставно ќе ги екранизирам блог-постовите без напор, но воопшто не е така. Веднаш се појавуваат немилосрдни фактори – софтверот, просторот, времето пред сé. Мислиш дека текстот ќе го собере во некоја оптимала од три минути, кога гледаш дека се потребни најмалку 5 за да го изговориш, а тоа е веќе многу. Има многу стапици. Најмногу ме плаши моите видеа да не заличат на екранизирани театарски претстави. Има ли полошо од театарска претстава на ТВ? Ѓаволски е тешко да се направи видеопост, онака како јас што одбрав да изгледаат моите влог-постови и монтажи. Комплетната адаптација, анимација, избор и финална реализација ги правам сам, што е побајаги сизифовска работа. Сега успевам од идеја до финале за десетина дена да завршам еден видеопост. Во почетокот ми требаше повеќе од еден месец.

Кој дел од работата ти паѓа најтешко, а кој ти прави најголем ќеф?

 – Нескромно кажано, моите софтверски познавања се помалку од скромни, и тоа за најосновниот софтвер за видеоедитирање. Но со време, стрпливост и желба, ете, досега имам повеќе видеопостови, монтажи, влогови, видеа… Основно е да имаш желба, софтвер, простор за хостирање и постирање, а сé друго е на совеста на бабарогите, сеништата скриени во плакарите и на монтипајтоните што ги носиме со себе. Токму тоа ми прави најголемо задоволство, а особено аудиоактерската изведба кога си седам дома и реплицирам со мониторот по 120 пати за два реда текст. Сигурно Фројд има најдено нешто фалусоидно во моето општење со мониторот, но секој со својот фетиш. Монтажата најмногу ме исцрпува, но некако не ми се троши време за учење на некој попрофесионален софтвер за видео и аудиоедитирање, па простете за фалинките што ќе се повторуваат.

Иако немаш ограничување во поглед на темите, се чини најинспиративни ти се политичките. Или грешам?

– Видеата се сатиричен осврт на нас, а нашето пасивно секојдневие е само алиби за нашата трагикомична реакција на тоа што ни се случува. Тоа што сé ни се сведува на политика, не се должи на политичарите, туку на тоа колку ние им дозволуваме да манипулираат. Ако им дозволуваме да манипулираат со нас, многу нормално е да пенетрираат во нас, онака црнечки, расно! А ние уживаме, замисли?! Е, таа перверзија, медиумски поткрепена, никако не можам да ја поднесам, но не можам целосно и да се ослободам од неа и тука ми е најголемиот проблем. Ах… нели, сакав само да го екранизирам „Од Цабарет до Оз“? Или токму тоа го правам, само изверзирано?

Размислуваш ли евентуално за некој поголем визуелен проект?

– Сета среќа што од филм, камера и режија немам врска, инаку им отиде лебот и на „Чорооки“ и на „К-тегнајсе“. Ме прашуваш дали кога ќе пораснам голем сакам да бидам како нив? Мислам дека не треба да се грижат. Со првите ни телешка чорба кај Боге не би сркал од што клоцаат еднонасочно и очигледно, а на вторите им ја оставам ЕПП-ангажираноста околу бојлерите и другите реклами што ги снимија, додека ни препакуваат бајати вицови. Но којзнае, чудно време е, многу климатски промени и тектонски нарушувања, па зошто и овој „пецарош“ да не улови покрупно сомче. Сега сум преокупиран да ги донесам влоговите, од сегашните во просек четири, на две и пол минути, така што ме затекна прашањето во сосема поинакви пижами. Но сигурен сум, ако од Министерството ми дадат пола од буџетот на Милчо, ќе направам виралка што ќе има десеткратно поголем ефект од „Тајмлесните кампањи“ што собираат награди по смешни натпревари.

Кловнот-аватар ти е своевиден заштитен знак. Случајно го избра или има некаква симболика?

– 3Д-фацкото го најдов на нет случајно. Барав некој несимпатичен, но и негротескен лик, зашто не сакав да одвлекува внимание, туку да биде под просек и незабележителен. Кловн-маската е еден од ефектите што најмногу го користам и преку кој ме препознаваат, но не е единствен. Во последниот влог кловнот не се појавува, а тука е фемини-ефектот. Ќе трпи трансформации и во иднина, но кловнот дефинитивно е мојот омилен лик и заштитен знак. Кловнот персонифицира сé што е смешно, а не смее да биде, го персонифицира Рибаро со малку повеќе боја и вишок тракатанци на шапката. Не се кријам зад кловнот. Не, го кријам кловнот во себе. А што сум јас виновен што не знам да скријам?

Во една пригода (влог „Досие Именденска б.б.“) еден драг пријател ми реплицираше: Уметноста не треба да се занимава со политика на прво место, но тоа апче е така слатко и секој би побрзал да го голтне. Ангажирана уметност е утка на старт.“

– Мојот одговор беше: „Уметноста е крик кој ангажира и ослободува! Секоја уметност е ангажирана, инаку ќе ја снема како балон од сапуница, ќе испари бесцелно. Политички ангажираната уметност е депласирана донекаде, а и тоа е дискутабилно, зашто сé е политички ангажман. Земи ги џезот или блузот, што е тоа ако не политичка порака спакувана уметнички. Земи ги графитите. Еве, сакам да пишам графит, ама зашто не знам да го спакувам во една реченица го спакував во 5-минутно видео. Ништо не е на тацна. Човек кој сака да промени нешто, да влијае на промените, мора да е инволвиран, не политички партиски, ами политички свесно. Тоа што овде, кај нас, политиката, шарлатанизмот, популизмот и други девијации се изедначуваат, е сосема друга работа. За да ги разбиеме тие вредности и приврзоци ќе треба побајаги политичко-уметнички ангажман.“

 

„Фејсбук“ ги исфилтрира блогерите

Што е причината што македонската блогосфера некако се стиши во однос на периодот од пред неколку години?

– Се плашев да не ме прашаш зошто замре блогосферата. Блогосферата е мртва, да живее блогосферата! Грото македонски блогери (што не е случај во светот) под блогосфера подразбираат „Блогерај“, односниот блог-сервис на „Он.нет“. И како се грижи „Блогерајот“ за блогерите, така блогерите се грижат за својот блог, што е апсурд. Фино е да се има чувство на припадност, но не за сметка на својата индивидуалност. Од друга страна, очигледно е дека „Фејсбук“ е главниот филтер. Тој не ги зеде блогерите што активно постираа, туку публиката што киснеше по блогови, најмногу на „Блогерај“. Пасивните блогери-коментатори се филтрираа на „Фејсбук“, а потоа неминовно замре сцената со замирањето на „Блогерајот“, и покрај измените што ги правеше Трендо за да ја разигра платформата. Овој филтер, за жал, покажа дека бројот на активни блогери е многу мал и, иако се мислеше дека е стотици или неколку илјади, испадна дека се неколку десетици, од кои повеќето се на независна платформа. За среќа тука е „Твитер“, сервисот за хаику-блогирање, па не мора да се грижиме дека блогот ќе го снема, можеби само ќе се микромизира.

Автор: Бисерка Велковска-Блажева

Линк до интегралниот текст од  интервјуто

Ви се допаѓа? Споделете го со вашите пријатели

Би можело да те интересира:

Коментирај со Фејсбук:


Sponsors

  • Лиценца

    Creative Commons License
    Овој блог - дело by ribaro е лиценциран со Creative Commons Наведи извор-Некомерцијално 2.5 Macedonia License.
    Засновано врз работата на блогот: ribaro.mk.
  • Пик

  • Категории

  • Архива