Денес (21.06.2006) е најдолгиот ден во годината. Имав уште една пробдеена ноќ, а сега е 4:00 часот.
На Пеко му се скрши шофершајбната и ми прати абдал таксист. Абдало мрчи со немање на работа и ниски тарифи уште нетргнати за Скопје.
Денес е денот Д, денес е денот за DEPECHE MODE. Јас и Ана, Златко, Данче, Секулич, Марија и Горан се слеавме со уште 14 автобуси. Енко успеал да се надмине себеси и да организира река од 700 запалени модовци, а уште колку се со приватни возила останува да нагаѓам.
Деве Баир. Цели 24 часа од мојот последен сон, а уште цели 10 часа до почетокот на концертот.
Софија. До сега трипати сум минел покрај неа, никогаш не сум бил во неа (бреј…. перверзија излезе муабетов..), а некако велелепна ми се гледаше од далеку.
Сум се заебал.
Софија мирисаше на: смог, прашина и чист Балкан со своите гнасни улици и срдечниот народ. Се на се, ми годеше Балканштијата. Блиска ми беше и гнасата што се соединуваше со моите бледоизбледени фармерки и оддаваше впечаток на припадност.
Газев на туѓа земја за која ме учеа (како мал) дека е непријателска, а јас се чувствував попријатно овде одколку кога ја носев црвената марама која ме гушеше и во вратот и во животот. Сега, обезмарамени, ги одврзуваме јазовите и се соочуваме колку сме исти во нашата различност.
А можи и да не сум се заебал.
Можеби велелепноста ја барав во градбите, наместо во душата на градот. Градот имаше душа, како впрочем и целиот Балкан.
Се согласувам со оној претходен впечаток… со впечатокот кога минував покрај неа.
Незнам зошто, но ми одекнуваше Прециоус, можи заради тоа што останаа уште 4 часа до почетокот на концертот. Кога влеговме со Ана во Локомотив стадионот од разгласот одеше THE CURE, а имаше уште три часа до A PAINT THAT I’M USED TO.
21:00 часот, а небото над Софија не беше темно. Од педесетилјадната еуфорија грлеше едно име:
DEPECHE MODE
Зошто уште не се стемнува? – се запрашав.
Одговорот беше на почетокот од постов.
Сите ја мирисавме свежината на бумот што следеше.
И?!…
И би… БУМ!
Неполни два часа еруптираше, а тоа што беше плод на ерупцијата, не се кажува… се доживува.
Сепак:
- Болката на која се бев навикнал и која ја чекав пет и кусур месеци (картите за концертот ми беа купени некаде во јануари) – вредеше… A PAINT THAT I’M USED TO…
Само прашање на време беше желбата што мислев дека никогаш нема да ми се исполни и ми се исполни… ги видов… A QYESTION OF TIME…
и неизвесноста што ја чувствував се до тој ден, ја пропатив добро… SUFFER WELL…
а тие беа моите драгоцени… PRECIOUS.
Ги оставам овие спомени во чевлите и им посакувам на сите да одат во моите чевли…WALKING IN MY CHOES…, да го живеат моментов.
Фронтменот цврсто застана зад воланот… BEHIND THE WHEEL …
и успеа да го разбуди мојот личен Исус… PERSONAL JESUS…
чудно беше што се чувствував како да сум дома… HOME …
и така соголен… STRIPPED …
чувствував,,, I FEEL YOU,,,
дека ништо не е невозможно… NOTHING’S IMPOSSIBLE …
дури ни тоа дека јас можам да уживам во тишината… ENJOY THE SILENCE
па дури и да живеам во тишина… LEAVE IN SILENCE …
Искреноста што ни ја порача за крај се надевам дека никогаш нема да не напушти повторно … NEVER LET ME DOWN AGAIN…
и одеше повеќе како молба од нив кон нас… NEVER LET ME DOWN AGAIN …
отколку како прекор… NEVER LET ME DOWN …
NEVER LET ME DOWN …
…
Цел живот го чекав ова, а немав спиено последните 50 часа.
Го чекав најдолгиот ден на годината и го дочекав ова…
Во најдолгиот ден од годината.
#
Шанкурето напиша:
имаше една фора,го прашуваат еден тип,бато ти сексаш,не ја сум женет:) одмори малку:) оо Рибаро.. 24 Јуни, 2006 – 03:46 | избриши | одговори)
#
RIBARO напиша:
аааа..Шанкуре, не сум до тука стасан:)))…(она од вчера шо ти пишав дека не го разбрав, сега ми текна: можи да си прав, ама кој денес слуша вистински совети. 24 Јуни, 2006 – 20:45 | избриши | одговори)
#
LunarLi напиша:
Еј fisher убаво си ги споил импресиите со песните. Иако не сум некој којзнае каков нивен фан, ми се допадна возењето. 25 Јуни, 2006 – 00:37 | избриши | одговори)
#
RIBARO напиша:
мило ми е LunarLi, значи мисијата била успешна
25 Јуни, 2006 – 02:25 | избриши | измени | одговори)
#
frea напиша:
најдолгиот ден се претопил во незборавна ноќ…а и што може друго со depeche mode ! …i feel you…
26 Јуни, 2006 – 02:13 | избриши | одговори)
#
OGI SINKO напиша:
Си бил дел од спектаклот.
Како на формула – 1
26 Јуни, 2006 – 02:56 | избриши | одговори)
#
RIBARO напиша:
Навистина, беше екстра..сум бил на многу (..хм..) но она небило..50 000 грла во еден глас…на формула не сум бил сеуште, ама има време.ја гледам снимкава во моментов и како во живо ми е оти не ја гледав директно и незнам ништо..немој да се испедери некој и да ми кажи како заврши:) 26 Јуни, 2006 – 03:07 | избриши | измени | одговори)
#
RIBARO напиша:
фреа, се радувам. Тоа ми беше и целта, да споделам 26 Јуни, 2006 – 03:09 | избриши | измени | одговори)
#
Pincher Barnet напиша:
стварно беше супер. а да не знаеш каде може да се најде бар некој дел од концертот? 27 Јуни, 2006 – 21:06 | избриши | одговори)
#
RIBARO напиша:
пинчер, на интернетов колку шо барав неможе да се најде ништо, барем сеуште..ако најдам ти јаавувам немај гајле..пс: А јас натебе се надевав
28 Јуни, 2006 – 01:59 | избриши | одговори)
#
Pincher Barnet напиша:
ок ќе бидеме во дослух. 28 Јуни, 2006 – 02:09 | избриши | одговори)