Одев.

Се сместив во купето каде мислев дека ќе има приказна. Имаше еден дечко на некои 20 години и еден сериозен господин со 60 годишно искуство, маки… тешко можеше да му се прочита во полумракот. Немав багаж. Со себе носев: чиста совест, ташна во која имав: три книги, една киндер чоколада, еден неотпакован пар гаќи, влажни марамчиња, убаво поминат ден… сé на сé ништо посебно. Седнав на седиштето до вратата од купето, извадив  една од книгите и се правев не заинтересиран за присутните.

Возови.
Ги сакам – спори се.

Обично се користам со таа фора – со книгата, не оти ми се чита книга кога сé се клацка, не за да изгледам интелектуално изгужван или пичкасиматерин  сериозен, ами за да останам не приметен во кибицирањето на околните муабети. Возот тргна, па застана… па тргна, но муабетот во кабината ниту тргна ниту застана. – Маме му ебем го згрешив купето, а башка и на компир манџа замириса – помислив. Веќе во Драчево се укрцаа сосе ужа покуќнина еден млад брачен пар од Десово. Е го ебав чошо и тоа во лет, а веќе беше касно за пишманење.

Арно се токмев да се сместам во соседното купе до една студенткат што ме погледна на поминување која седеше заедно со едно помало чупче во лепршаво бело фустанче, ама тоа – чупчето, си ги одмараше ножињата на седиштето наспроти неа и од пусто незгодно, а и од претпоставката дека покасно ќе се смести тука некој шмизлав што ќе сака да импресионира и да се пренамага пред студентката, се откажав и продолжив. Уф… колку само се заебав што не го разбрав погледот.

Мирисот од манџата почна да копа и колку и да се трудев да игнорирам не издржав. Ја затворив глупавата книга во која ионака блеев и вртев интервално страни колку да не ме сети некој дека фолирам и излегов во ходникот на цигара. Чепкав лево десно низ џебовите, кога, се сетив дека ги заборавив цигарите на масата во кафулето каде лигавата келнерка на Миша му истури на глава цел послужавник со пијачка.

- У пичку матер, останав и без цигари! – прос‘скав низ заби. Се налактив на држачот од долниот прозор и гледав во рефлексијата што насочуваше точно во купето на студентката и чупчето. И кај нив имаше гужва, но за пренамагачот се заебав – немаше таков. Во нивното купе седеа уште три средовечни госпоѓи. Чупчето сеуште ги држеше босите нозе на другото седиште и така малку свиткани во колената оддаваа нималку пристоен поглед(?!) – белиот сатен едвај покриваше една педа од нејзините мазни бутчиња.

Возови.
Ги сакам огледалата во возовите и рефлексијата во ноќта.

Пристоен поглед?
Ма погледот беше феноменален:
Нејзините голи…
Немам намера да…
Ме мачеа само…
Сакав да се престорам во…

Траеше тоа триесетина секунди.

Одеднаш чупчето стана, излезе и се најде до мене во ходникот. Снемав воздух. Во тој прв момент (од дрмосерлак), радо би вдишал од реата на манџата отколку од  шанелот што се разлеа наоколу, но, дробовите брзо ми се навикнаа на коко мирисот. Се обидував да се сконцентрирам на друго… курац – беше појако од мене, курацот беше појак, курот ми беше многу јак и ја диктираше ситуацијата… и мене.
Се ѕверев и се трудев да камуфлирам, а нешто почна видно да ми пулсира на десната слепоочница. Пулсираше инстиктивно и горе и долу и внатре и надвор… Горев!

Беше вознемирена.
Знаев дека јас и мојот поглед не сум причината за тоа, зашто сум ретко заприметлив, а вештачката сериозна маска со која напати вешто се служам ми беше уште еден адут.
Се заебав и по втор пат во иста вечер.
Застана на два метри од мене. Си ја поткасуваше долната усна и се поткреваше на прсти како да сакаше да ја фати свежината на ноќта од која возот се обидуваше безуспешно да побегне, или пак, сакаше во еден здив да ги доловам потпркнатите цициња и голите бутчиња, а при тоа да не мора да користам фото рефлексии и ефекти.
Успеа, барем во една од двете намери.

Сакав да гугнам нешто, ама… Ех да ми беше тастатурата при рака ќе склепав некој кападаиски муабет. Не дека пред монитор е секогаш лесно, но секогаш имаш втора опција, или трета – десна-лева, или прва – г/д/углачка комшивка… Вака, ми набабрија мадината и ми се качија до грклан како два пара крајници. Одвај собрав душа и голтнав јако. Едното маде слезе, другото не се дава. Голтнав уште еднаш, но безуспешно. Се откажав. Мајчини хормони не признаваат години, па ти прави се на удрен и моралист колку што сакаш. Низ ум ми се испревртија сите религии и светци, но никако нивната проповед да стасаат до она место каде требаше да ја скротат ситуцијата – до курот ми.

- Сакаш цигара – ми вели чупчето.
- Сакам?.. Да, да, благодарам, си ги заборавив моите кај…
Ме гледа право в очи. За чудо и јас возвраќам со иста мера.
- Ти смета чадов? – надоврзува.
Не, но..
Ја фрли цигарата на подот и ме замоли да ја згазнам. Се пулев во нејзините голи стапала и го згазнав отпушокот. Тогаш, по големината од отпушокот, констатирав дека поминале цели 5 минути од првиот дим.
- Рефлексијата има двојна насока и можеби можам да ти помогнам со товарот кој невешто се трудиш да го скриеш! – ми дофрли со насмевка додека ја отвораше вратата од купето.
Останав зинат, но немав време за лапање муви. Во моментот додека чупчето влегуваше во купето, излезе студентката во ходникот. Имаше црна пеглана коса, излитени фармерки  и за годините необично искусни очи.
Ме погледна под око и ладно ми вели:
- Триесет!
- Што триесет? – прашав.
- Триесет евра и го добиваш клучот од службеното купе.
- До каде одиш, до Битола, така?
- Но, но…! – почнав да пелтечам.
- Што но? Имаш или не?

Возот влезе во долгиот тунел пред Богомила и ми даде таман време да се соземам. Знаев за што ми зборува, но дилемата ми беше со кого треба да влезам во службеното купе, па затоа се испулив во чупчето кое седнато целеше со погледот кон мене.
- Да бе будало една со неа, па не помисли ваљда дека ќе ме имаш мене за 30 евра, ебате дебил надркан! – се издра , а возот се уште не беше излезен од тунелот.
Не ми се веруваше што ми се случува. Имав само илјада и петсто денари кои ми беа планирани за сметката од мобилниот. Буричнав во џебот и и ги тутнав сите в рака. Се искези, одмавна со главата накај чупчето и на наредниот чекор веќе се разминаа во ходникот.
Го отвори купето:

Босото…
Столбовите поминуваа во мракот…
Држачот од откорнатата корпа и послужи…
И го насукав фустанчето оклу половината…
Колковите…

Возот забавуваше и заедно со кочниците кои цвилеа, крикна и таа и заеднички ја прераскажаа сагата за старите шини и студентскиот живот.

Се стресив, истресив, ме бакна во вратот таков како што бев испотен и наведнат на нејзиниот грб и ми рече:
- Должен си уште триста и педесет денари!

Не реков ништо. Се прибрав некако до моето купе. Тука се уште мирисаше на манџа и застоени муабети од молк.
Не бев спремен да се носам со уште час-два пат. Се симнав во Богомила. Седнав на каменот под дрвото и додека гледав како возот се губи во мракот, се сепнав… ја заборавив ташната.
Жал ми беше за книгите кои беа прво издание со посвета, но едновремено се чувствував радосен и полесен за неколку грама совест од која избегав и олеснат за два-три милиони полноглавци што вешто ја искомпликуваа целата работа.
Навистина ми остана како компензација приказката, но тука беше и не платената телефонска сметка, така да…
Наредниот воз беше по 5 часа, таман време да смислам алиби за изгубениот пар гаќи.
Ја наведнав главата и тогаш – зашто немав сила да ја подигнам, сетив дека сум премален. Успеав некако да го совладам уморот и погледнав напред. Се напнав, ги стеснив зениците и во мракот – од другата страна на пругата го видов чупчето со белото фустанче.
Беше боса. Ја премина пругата и седна на каменот до мене.
- Јас сум Ангелина.
- Дојчин – промрморив.

Нема бегање…

Technorati Tags: story, расказ, train, воз, conscience, совест

Ало, влада? Ќе ве молам министерот за труд и социјална политика.
Во ред, ќе почекам.
Тиру-риру, тиру-риру…
Ало Мешков, абе ќе ти велев да повелиш на торта… да, одкарши собранието во паркот, знаеш, јубилеј ни е денес, па тоа…?

Аха, аха, добро бе не се лути одма  мајку му, од каде да знам дека си на диета. Мислев дека презимево има врска со лапачка, па да апниш троа или едно ракииче со мезенце барем (…)
Полека ништо не разбрав, многу си гласен.
Шо ти е бе, шо ме пцуеш?… Ма пичка ти материн и на тебе, од каде да знам дека строго виски пиеш!
Ццц… ти за арно го каниш, а овој те пцуе

(по две минути)

Ало влада?
Ќе ве молам Груевски.
Абе  Грујо, да дојдеше да те почестиме троа торта. Денес ни е (…)
Од каде да знам дека ќе се жениш?
Знам бе, знам дека инаку нема проблем… А голема свадбава или..?
Не бе, не ти водам сметка, шо се лутиш одма… онака колку во муабет да се најдеме, па луѓе сме мајку му. Проштевај шо те вознемирив.

(по десетина минути)

Ало влада?
Абе има ли луѓе од тоа министрите или сето позери, а?!
Ало, ало, ало….!!!

Ги проколнуваше точно 172^те скали, лифтот по обичај не работеше. Здивот го стегаше во левиот крајник, а погледот му заглави на нејзиното лево голо колено кое ја запираше црвената врата на фризираниот  „Опел – Тигра“ да го заврши неговиот копнеж. Во тишината се истури звукот на „Тиграта“ и тој остана забезекнат во своите (сега веќе) сеќавања.

Башка жешко пиздаму материн, или мене ми беше?
Се криев за да ме види дека сум скриен.
Зошто мораше да погледнува нагоре со секое нејзино излегување во двор?

… Но, ајде од почеток:

- Еден ендек по природа и со природни погледи кон околината а посебно женската околина и облина, се беше зацапал во невидливото блато. А тоа – блатото пак, по природа  си имаше една цел: да ја забрља или затскрие сопствената кашканција. Вака сега кога гледам отстрана ми се чини како и ендекот и блатото ист  колаж да правеа, но со различни техники на нијансирање

Таа имаше долга костенлива коса.
Него не му беше потребен двоглед.

Таа сакаше  неговиот поглед да ги милува нејзините нозе.
Тлото под него не беше стабилно.

Флуиден беше моментот и тешко се носеше со конкретната блискост…
Неговиот јазик беше вулгарен:

Слези бе чорав, да не сакаш в раце да те носи – изустуваше во себе.
Иако во главата му се вртеа не толку благородни мисли, беше достоен на ситуацијата.

Косата пак се лелееше… стасуваше некаде до струкот, а тој беше гол – онолку  гол, колку да ти потечат сите животни сокови и да те акнат од земи. Остана акнат. Таа влезе внатре во куќата. Дворот беше камелеонски пресликан. На моменти исполнет до максимум, а сега пуст и влажен. Не, не ми сметаше влагата, напротив, делуваше стимулативно, како само таа да успеваше да ги врзе непомитните нишки што се јавуваа помеѓу нејзините појавувања. Од друга страна, ништо не можеше да ја надополни нејзината отсутност.

Битката се водеше во неговиот кукавички микрокосмос. Ја грабна врвката од очилата – ја наглави,  го поднамести чудото од фризура, ја јавна дрмосерската ќуд – ја заузда, и се пушти по скалите колку шо го држеа нозете и толку колку што му чуреше газето цвикачко. Некој глас од седмиот кат го поколеба за момент:

- Абе не сакам! – липаше, да не си се јавил повеќе… слушаш, а , слушаш бе, како не ти е жал животот ми го упропасти…!?! – липаше плачливиот глас на Арна.

… продолжува …

Јас и другар ми бевме во некој Бамбуча фазон и кај координативе од погоре  џускаме фанта егзотик со кирилична поддршка, но помалку шамарчина кркаме него батките од рекламата. Така осмелени и распиштолени шараме туристички. Околу нас распекмезени и чоколадирани телца кулираат опашани со врвки – колку да се речи дека  носат нешто де…

Чекај да го мутирам тевево, ме гњават премудрите – Бонева и Шема.
Маме му ебем нивно – ми ја зедоа мислата!

Ок е сега.

Шо ми беше зборот?

… А да:

Таман се паркиравме на едно пораат парче од плажата почна да фрчат прекорни подгледи од женската ни рода наша судена.

- Ехејјј, полека ќе ти падни вилицата, страмота е еј! Ајде бе, нека ти дојди некое бате и нека те скрши од мање, па да умрам од смеа.
Цццц…  а овде ми се прават либерални нешто, као кул женски, совренмени. Со ишарет се договорив со другар ми да ги кандиса да влезат во вода, за бар некое кадро да штракнам раат, за да има на Ба‘ла да му се фалиме, ако не друго.

И би така.

Далечина 2/3 метра.

Како да штракнам ама да не ме сети чупчето па да пукни брука? Зедов апаратот ѓоа прегледувам некои слики од предходно – штракам на среќа накај целта. Штрак една – курац, само песок сум фатил… штрак уште една – пак курац, уствари песок. Поштракав така и се праев на удрен едно дестина слики, а чипчето се префрлаше по крпчето де лево де десно. Ме сети шо колтук сум, ама само се насмеа и толку. Овие шо ги пратив на пливање, мука немаат, а јас шо од жештина, шо од страм жива вода се препотив. Де нога на нога, де на стомак со предходно ископана дупка во песокот, не бе никако не го бива – се измачив гревчето. Видов сум фатил едно кадро и тогаш задоволен се опуштив под сенката што чинеше точно 18 лева.

Се тешев со тоа што барем го косумираме истиот пијалок, кога веќе не го делиме к‘сметот. Наредниот пат знам како треба – помислив охрабрен од искуството.

… А видов дека и фантата има различна кирилица од нашата иако вкусот е горе-долу ист.
Така вџашен ги пречекав пливачите, но ништо не им спомнав.
Туѓа земја и туѓи искуства – заклучив утешно.

Кого лажеш бе брат, А?

Моето име е Џими Шулу-Пулу  Бамбуча

Коледе. Покрај огнот седум-осум души и една вистинска прикаска. Раскажувачот, 75 годишен човек:

- „Таа зима – ‘50 година имаше снег метар и половина. Ние бевме тројца студенти од Прилеп во Скопје. Бевме сместени во стан кај (ми го кажа името, но не го запамтив) најпознатиот градски пајтонџија. Не знам што му се случи на човкот и така среде зима – јануар месец му текна дека треба да се селиме. Останавме тројцата подзинати. Каде сега ние јадни души да најдиме смештај во Скопје, па згора на тоа и среде зима? Му се нажали малку кога не виде така подзинати од очај и ни предложи да одиме во неговата куќа (која не ја користел) во Црниче.

Тогаш Црниче се чинеше како да е блиско село, но немаше друго – ги зедовме клучевите и правец таму. Седевме една недела во куќата во Црниче, а пред тоа бевме купиле за јадење и пиење и цигари секако. Снегот не престануваше да паѓа цела недела, а цигарите ни секнаа. Без јадење се можи, но без цигари некако тешко. Патот до градот беше завеан.

Наносите беа толку големи што моравме на смени да го расчистуваме патот. Откако некако успеавме да се добериме до најблиската градска кафеана, така измрзнати како пилци, се скостивме на масата до пампурот кој ни беше единствен спас. Не ни беше првпат да седиме во меаната, меанџијата знаеше дека сме студенти. Нарачавме бокал топло вино и три чаши. Го тегневме неколку часа. Меанџијата ни се пулеше со прекор и знаеше дека ја користиме кафаната како место за да се згрееме. Шаравме со погледите од немајкаде по масите, а на сите погледот ни остана здрвен, кон најблиската маса до нас.

Одкарши нас, на највидната маса во кафаната, седеше еден пицикато дотеран млад господин со лептир машна, шешир и бастун. Не погледна, се насмеа под мустаќ и со очите го повика меанџијата. Промрмореа нешто и наредниот момент, ете го менаџијата како иди кон нашата маса. Во меѓувреме господинот од видната маса, стана, успат со наклон ни накриви шешир, се насмеа и продолжи со палзи-лери чекор кон излезот.
Меанџијата почека да ја напушти господинот меаната и ни се обрати: – Од денес оваа маса секогаш ќе биде резервирана за вас. Ваше е да одлучите дали ќе јадете или само ќе пиете и ќе се греете, а за другото сум задолжен јас. Останавме подзинати (по вторпат во една недела), а меанџијата ни го разбра прашањето: – Господинот што пред малку замина се погрижи за се‘. – Кој е човеков – прашавме хорски и се испуливме еден во друг? – Тој се вика Петре Прличко и е глумец. Во моментот името не ни значше ништо, неговата човечка големина ни бепе поважна од неговата професија. Знам само дека уште еднаш, во меаната не се сретнавме со Петре Прличко.

Во меаната одевме дури не заврши зимата. Јадевме и пиевме – не велам не, ама со усул, но не ја користевме веќе за греење. Се греевме во зградата на Театарот, кој ни ги грееше и коските и душата. Ете тоа внучко е човек-големина, – заврши колегата коледар со својата приказна.“

Продолживме да ги м‘цкаме колбавчињата, а јас бев среќен и покрај фактот што шура ми ми истури цела чаша црвено вино во скут.

… Има луѓе – помислив.

Слушам денеска во Чуму ќе гостувал премиерот и една тајфа загрижени душе-грижници и издишани од грижи  добро-мирници. Ќе разглабале минати сто и кусур дена владавина и ќе гледале (следствено на досегашниот минат стоденски труд) во кристална топка. Прво за прво се думав да појдам и да ја распуцам топката кристална за да не гледаат пругоре ами да се застанат на сегашен терен, ама се подумав и реков да ја прашам Баба Спасија – бајачката за мислење. Баба Спасија многу пати досега од уплав ми има баено со солца, вода и сите теманиња, па затоа некако поверна ми се гледа како пророчица од кловновиве наши насушни.  И, бидна.

Ме наглави в скут, ме напрска со вода и со троа солца меѓу прсти зеде да кружи со едната рака и да м‘мла, а со другата ме држеше на слепоочница.

Врти-сучи-м‘млај… се така едно пет/шест минути. Дремам јас, а гледам и бабава дремка ја совладува. Мрднав ѓоа не намерно колку да ја приштрекам за да не ме посоли и срипа старицата неприметно. Пром‘мла уште малку и ми ја исправи главата. Станав. Ми вели:

- Ти чедо не си за кај мене. Овде идат исплашени  и грешни луѓе, со маки тегобни и  за туѓи судбини  кабаетлии, ти треба да си следиш патот. – ми вели баба Спасија

Се сетив за тоа дека сакав да ја пуцам кристалната топка, сакав да и кажам, ама се сепнав. Мислев дека тоа за грев ќе ми се фати, ама бабава има искуство во работава и сигурно знае подобро.

На пат за дома  сè убави мисли ме тераа. Ја видов комшивката (од пред некој пост спомнатата) – ништо не помислив, го видов даскалот (од пред некој пост) – пак ништо и така покрај триста поранешни гревови поминав и ништо грешно не помислив. Бре чудо од баба! – си реков во себе.

Зедов телефонот и седнав.

- Ало, Чуму? Ќе ве молам Чомовски. -  се испекмезив најкултурно.

- Момент. – ми враќа еден љубезен глас.

- Ало, повелете господине, Чомовски на линија?! – забревтан, кутричкиот мислел дека Грујо откажува присуство.

Се претставив фино-лепо, се извинив за одземеното време и преминав конкретно:

- Имам еден предлог за вас господине Чомовски. Во вечерашнава емисија да ја повикате како гостин баба Спасија и да им забае на другите гости! – бев краток.

Чом се изненади, ме праша со што и како се занимава баба Спасија, се подума за момент и заврши:

- Многу ми е жал, но веќе е касно за сугерирање на гости, а и концепцијата на вечерашнава тема не го дозволува тоа.

… Молк неколку моменти, па изустив:

- Во ред е Чомовски. Јас само сакав да се спаси што се спасит  може, а баба Спасија е лекот, но нејсе, ќе има и други почетоци како што почнуваме едно петнаесетина години.

Му посакав се најдобро и го завршив разговорот.

По неколку минути ми се појавија грешни слики инспирирани од милозвучниот глас на (претпоставувам) секретарката . Посигнав по телефонот и си закажав сеанса за утре кај баба Спасија.

… Какви ли не мисли им минуваат или допрва ќе им минат на гостиве кај Чом, кога со небројно повеќе искушенија се среќаваат, ама кој ти има време сега за анализа.

Битно е дека се движи оптимизам… со и без баба Спасија, нели?!

пс: Знам и тоа дека баба Спасија има друг лек за колективно исцелување. Често се фали и мавта со „лекот“ по групни сеанси, ама сега залудно е сè. Сигурен сум дека некој од гостите ќе жали за непримената терапија, но секогаш ја има фантазијата и инвентивноста како резервна варијанта.

За воља на вистината досега се вешти во тоа.

Ајде до година… Здравје, или за кого како.

Ѕвони некоја будала во ниедно време – легнал на ѕвонче гнасата. Срипав јас  гајчешко разгурелавен и хронично ненаспан небаре Бенедикт Папски на гости го чекам.

Отворам.

Поштарот.

Мислев, ми стасало книжето што го порачав од Темплум уште пред два месеци , ама… стап.

Ми дава некој плик и ме замолува да се потпишам. Речено сторено. Да побараше и друго ќе направев само да си го продолжам сонот. Ја акнав вратата, го оставив пликото и се бапнав в кревет . Ми го еба сонот униформана, маме му ебам. Станав. Ме копкаше шо мајка има во ковертот. Не сум нашибал никого одамна – од таа страна рајат бев. На риби не сум бил од сношти, ама за тој лов не треба дозвола ами конекција. Ја отворив ковертата (шо викаше  баба ми Цвета) и гледам пишува вака:

Решение

Се уважува барањето за остварување право за паричен надомест.

Лицето – „Јас“, по занимање администратор, остварува паричен надомест во траење од два месеци и седумнаесет дена почнуваќи од 15.11.2006год. до 01.02.2007. Висината на паричниот надомест изнесува – 3941ден. месечно….Потоа нешто бла-бла… , па следи:

Образложение

Агенцијата за вработување на Р.М.-Центар за Вработување….(бла-бла), поради утврден стечај му одобрува на лицето – „Јас“, право на надомест…(бла-бла)

Еби му мајката, стечан работник на 34год.

Дал да плачам или се смеам ништо не ми кажува… – си мимлав.

Заверглав патичината и правац на пазар. Кај Чако од тезга, купив далечински управувач и имав намера да и го подарам на жена ми за Нова година. Го разгледав убаво и заклучив дека тоа е тоа. Далечинското не беше за телевизор ами за ваков апарат како мене – кој е на товар на туѓи плеќи.

Нема друго, мора да пингам по наредба – помислив, го сместив во џеб далечинскиот и рикверц дома.

Во што филм влегов сега? – се скостив скот таков од метаросумдесет и печес, триесет и кусур летен, а  изѕемнат од д‘рмосерлок и од немајкаде.

Ми текна на насловот од листот за стечајното решение, каде пишуваше:

„Агенцијата за вработување на Р.М.-Центар за Вработување.“

Кое бош име? – помислив. Ајде некој нека каже дека се има вработено преку оваа „агенција“, оти баш ме интересира до кога ќе ме тренира жена ми да пингам на даљинско?

… И маме му ебем на Чако, упатство за употреба не даде!

Замисли  сега да не работи даљинското, абе со клоци  ќе треба да ме спотеруваат.

Кај стечаец и на клоца кренат!

Од утре транспаретот в раце и правосмукалката на рамо.

пс: Да не знае некој колку пари се џогерине од Виледа?

Во турско време, се‘ аги и паши ташеле ташаци по веранди и чифлизи. Рајата, онаа опечената  и турска и каурска,  своите ташаци ги мафтала по нивјето: ем жолти-житни, ем зелени-тутунски. Многу тешко  рајата го препознавала колоритот, дал од потта ил од бичот, ним се им се пулело сиво….

Но, ова не е тажовна прикаска, ова е кратка прикаска, или, ова е прикаска што кажува од која напара излегле  тажните ни прикаски.

…

(Село Канатларци, доцна пладне, сред лето, година 1762.)

Керим бег Прилепски газда, му бил на гости на Муарем бег од Канатларци.
Јале, пиле, спиле, шо сами шо со друшки и им се снеарнило дур на крај од пилето или од анките – ај да не нагаѓам сега. Дур лежале така на отоманчето и тргале наргиле да ја убијат досадата,  од нигде никаде, беа се задале ветришта и виулици и сета ергела коњска испорипала и се разбегала по нивјето.  Времето се стишало толку брзо како и шо почнало.

Минало побааѓи време, а од чираците ни ал ни абер. Вака Муарем, свикал по анката и таа бргу-бргу доколеничила пред него и гостинот. И свикал да го најди Добрета, најакиот ерген во цело Канатларци и да го довлечка на чифлигот.

Речено сторено.

По дестина минути ете го Добре – маж четворен.

Во плеќите НА толкав, рамења планина. Се наклонил и како шо е редот чекал заповед:

- „Слушај ваму, Керим бег да го носиш на рамења до Прилеп и да гледаш да не вати мрак дур да стасате – разбра! Ене, земи тро леп и вода и глас да не си писнал освен ако не те прашаат, оти отиде главата!“ – му заповедал Муарем бег на Добрета.

Добре, ококорил очите, подзинал тро да зуцни нешто, ама  од пусти страв голтнал саде.  Го измеркал под око турчинот шо требало да го носи. Не му се видел голем, уште тро пола од него. Сетне, клекнал за да можи полесно да биди јавнат и тргнале на пат за Прилеп. Терале така сат-два и секој своето си го думале. По неко време на бегот му притекнало на анката шо го довела Добрета и се сетил дека не ја опалил. Бре шо слас му дошла незаситна – трпки го полазале. Шо да прај сега во пустинава, како да си ја олесни страста?

Думал и издумал.

- „Ооо… чукш бе ѓаур, застани малку да протегнам нозеве!“ – заповедал  турчинот, а од очите искрел.

Добре послушал и го скостил господарот под сенката од дабот кој крошнел со густо лисје. Абре-дебре го симнал од раменици и седнал кутричкиот да се почини. Турчинот го понудил со вода Добрета, му окршил тро од векната и продолжил да го мерка. Дур голтал Добре  од лебот, турчинот подголтнувал сласно и го меркал Добрета. Не му требало уште многу , решил:

- „Шебек, ајде доџвакај лебот бргу-бргу и  туркај гаќите“! – се разјарило турчето и стегнало камата за да не се испишмани случајно копуков и да се сврти контра господарот.

Се вџашил Добре – маж, арслан  македонски триесгодишен, му поминале слики двесте низ глава и видел не видел турнал гаќите. Уште да се наведи за да му олесни на турчинот, ко од под пазуви му паднал кубурот кој го стегал цел пат. ‘Рснало на земи оружјето таман на дофат на Добрета. Рипнал турчинот избезоумен, му клецнале колената и се скрил зад стеблото кое сега некако танко му се гледало. Липал од зад стебло ама глас  од страв не излегувало никако. Кога видело македончето шо му се сторило на турчинот изустило:

- „Бре господару – бегу, не се бој, јас тоа кубурот го чувам за зло време!“ - ја прибрал пистолетата под пазуви се нагузил и го прекорил турчинот да повјаса  со клецкањето, оти сонцето уште една педа ќе се скриело зад ридот…

(Народна тема, со комплетен препев на RIBARO)

Се беа насобрале од сите страни. (држи ритам)
Се собираа така секое утро без ред и без некоја посебна причина – барем така изгледаше од страна гледано. Имаа цврста самодисциплина иако тоа не можеше да се забележи по нивното однесувње – се маваа еден во друг.

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Ритмиката се повторуваше на секои две секунди.
Некој се мачеше да се доискаже. Незнам само од каде му таква садистичка самодоверба за тоа да го повторува и повторува безмилосно. (држи ритам)
Не заслужуваа таква суровост. Па мајкуму, тие се жртвуваа себе за да створат.
Секогаш беа различни и некои други, а беа исти. Се препознаваа меѓу себе. Немаше лидер за да ги води, но секогаш се издвојуваше само еден од нив.

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

Го живееја ритамот. Во нивната потсвест знаеја да го следат редот на хиерархијата. Знаеја дека ќе се издвои еден меѓу еднаквите, иако не можеа да предпостават кој е тој.

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-АааХ
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп… АааХ-АааХ-АХХХ…

Го снема ритамот, ја сменија средината, некоја друга сила сега ги влечеше. Кулминираше разочарувањето:

Мораше да исцурат, не еден по еден, сите заедно цуреа кутрите. Ни криви ни должни, се надеваа на уште една партија и на сличен ритам, но нема да бидат тие… туку некои други а исти. Јебига, изгореа во сласта на композицијата, но вредеше да се проба ритамот:

Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап
Туп-Туп-Тупа-Тупа-Туп-Туп-Тап…

… АааХ-АааХ-АХХХХХХХХ

Снимав филм и некој ми го еба филмот.
Знам кој е, ама не знам оти несака да ми врати мејл?
Барем една сцена да ми остаеше копилето?
А, кој курац ми чепкаше во филмот и кој му ги даде клучевите од монтажа?

Ти не беше во филмот бе мајмун, а можи да те вметнев да кажеше дека ти е толку битно да станиш ѕвезда!
Умрен си да си славен и голема гла,  како шо си.
Вака, ни јас филм ни ти ѕвезда.

Да бе, его филм-трип че беше, за дркачи да имаат ментална конструкција ко че се леснат, а не слико-ебачина и ништо друго.

Шо убо ми беше смислен, ама сега џабе.
Сега, дркај насуво ко си надркан на се освен….

Ииии… а, да…

Застани пред огледало и признај…

…признај дека сам си се сними:

… Признај дека си сам.

И шо ми го еба бе филмот, за едно клипче?!

Трилогија че беше тоа, па можи и че те пораснев…

Вака остана НАКИСНАТ, ебате… !!!

Somewhere over the rainbow
Way up high
There’s a land that I heard of
Once in a lullaby
Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to
Dream really do come true ….

Јас и Minnelli сме родени во ист месец и во парна година, со таа разлика што Liza таа година кога се бев родил јас ја имаше премиерата со Cabaret.

Нејзе, мајка и е Judy Garland, а мајка ми учела во о.у. Кочо Рацин.
Дедо и по татко, бил музички диригент, а мојот дедо ги диригираше тутунските лисја по класи на лентата во Тутунскиот Комбинат.
Нејзината приказна е broadway-ска, а мојата балканска.

Месецот, годината, мајка, дедо, приказната… толку многу имамe заедничко со Liza Minnelli! – се радував прибирајќи ги паричките и другиот ситнеж од сцената во моментот кога сe се затемни за да се постави наредната.

Додека еден чичко – реквизитор по професија, ги пееше стиховите што одеа пред малку:

- Money make the…. world go aroand, the… world go aroand…- кои не ги разбирав… слушав еден замислен окалко, кој го зборуваше мојот јазик како зборува нешто. Vелеше:

- Потеклото е нишката во која се гнезди домарот што сака да се скрие пред предизвикот на неговата реална ситуација.
Колку во тоа успева, зависи од неговата умешност да се претстави и неможноста на другите да предпоставт.
Потешко ли е да се претстави или да се претпостави?

Претставата е извизуелизираниот момент: исфилуван, поднашминкан и во крајност прилагоден на чинот на премиерата. Самиот чин на претставување е недоволен за да ја долови умешноста на актерот. Тој – актерот, е ставен во епизодна улога играјќи ја својата животна роља. Тој е само реквизит од сценографијата наменета за да го пренесе животното патешествие на нашата малциозност, а со тоа и на малите нешта кои сеуште го вртат светот.
- Се има прејадено кутричкиот, помислив.

- Mамо, зошто светот не е кабаре? – прашав.
-Кабаре е синко, но ти не го гледаш, зашто некој мора да биде позади сцената за тоа да функционира.

- А, да излезев еднаш од зад сцена… а? – со тага процвилив.

- ИЗЛЕГУВАЈ, те чекаме! – одекна од празната сала во која седеа само Дороти, Лимениот Човек, Плашилото и Лавот.
Се отргнав од мајка ми, го грабнав за рака девојчето за кое подоцна разбрав дека и било мајка на Liza и тргнавме по патот поплочен со злато за да си го бараме изгубеното, додека во уште ми ѕунеа стиховите чија суштина уште  ја барам:

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
Birds fly over the rainbow
Why, then, oh, why can’t I?

If all those little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, then, oh, why can’t I?

- Така е тоа зашто вистината е дека:

Money make the…. world go aroand, the… world go aroand...- пак се обидуваше чичкото реквизитор.

-Тој слуша други музика – помислив и продолжив по златната патека цврсто стегнат до Страшилото, а Дороти беше помеѓу Лимениот Човек и Лавот.
Патем разбрав дека Д ороти била дојдена да ја земе ќерка си Liza, а не мене, но тие две никогаш не се ни сложувале.

Никогаш повеќе не ја видов Liza Minnelli,  Cabaret, ниту мајка ми.

dodatok:

Me inspirira temata Santorini od eden grk, sto mi go isprati edna princeza-solza

Ноќта ја ловеше песната на штурецот, а тој ја повторуваше мојата приказна.
Да, таа беше во неговото повторување.
Песната е негово постоење, јас сум темницата во која пее.
Ми се стори како да диригира со потта на мојата немоќ.
Неговите потези беа залудно потрошена енергија за скротување на моите животни сокови.

Тие мијат
Се вријат
Се матат
МЕ ПАТАТ

Чудно?!
Зошто тогаш мислев дека сум …?
Зарем сакав да се раскинам во тело од душа?
Не, само ги врзував краевите од двете исконски нишки.
Што правеше тогаш потта?
Ги зачинуваше моите нерви или ја поткопуваше мојата безмилосна лага дека сум …? Како да не беше и таа сама со себе.

Ноќта беше поттна а штурецот ја раскажуваше нејзината приказна.
Јас се давев, а тој се смееше на мојата гурманска неумешност. Ми требаше стол на која ќе го поставам мојот специјалитет.
Столот остана празна, а толку многу сакав да се качам и да се изнапеам.
Штурецот ја раскажуваше својата приказна со истиот тон како што ноќта во пот ме гушеше мене.
Скриена во себеси ноќта ликуваше со подлост, зашто беше единствениот раскажувач.
Џграбав во празнотијата на мракот за да ја убијам, но се чини недоволно.
Го барав спасот како што впрочем го барам секогаш
- Се пулам кон ѕвездите. Единствено тие успеваат да ја победат ноќта.

Еј… а каде е штурецот?!

Енего педерчето, седнато нога на нога на месечината и лови… Лови месечари како мене.
Песната му била мамец
Јас сум бил пленот
Ја зело ноќта давајгазчето, за таа да му ги крие мачканиците.
Мислиси јас дека ноќта ми го пика, а тоа ти било гревчено вкачено на месечина и í го потпикнува и на ноќта и мене.
Се мислам:
- Како пичлеме многу фрлав камења и шо глај имам искршено само џумките ми се сведоци, ама ова сеа, некако далеку ми се виде.
Од друга-страна па, шо не го симни ноќтта, шо па јас да се ербапам…Колку таа ебана, толку јас, башка и… Па ноќ е, демек моќна е… И башка рамово ми е олцнато, ама не кажувам од шо.

Дур се думаме кој е поербап оооооооопс… Ја снема ноќта, ама месечината уште беше тука. Ги стеснав зениците да видам дали е уште штурецо тука, се џарам, се џарам, ама маде голо, ништо не се гледа. Го зедов Bushnell – о, ама и со него ништо, кинеска работа… и тие че ми праеле двогледи, ко неможи едно штурче да се види на месечина и то денски… Туриму куро на двогледо. Ај за Кинезите, другпат на широко, туку штурецов… Чекај, чекај… Го нема бе, ништо не се слуша. Зар од Bushnell – он се исплаши или дур гледав со него ме има видено и му се иам видено со големи очи како негојте и му се има нажалено шо ме дупеше цела ноќ а сме ти биле сродни… Ако не по друго, туку на лик сме биле исти. Го заебав штурчето или тоа така сакаше, незнам, ама сетне ме нема задрено.

Двогледот не го бев извадил од очи се до прееска. Го носам и дење и нојче, едино шо ми смета е тоа шо наблиску не глеам, ама зато тука сте Вие да ме водите наблиску, а ја че ве водам надалеку.

Уше ова да го признам и нетрујам појче:
- Многу ме страв од штурецо. Не дека е страшен на сурат, ами многу кажува мајчинио, многу раскажува, ама не вака ко јас, туку кодоши бе пиздаму мтерин негова, ко да има малце овоземни кодоши па уше и на месечина се вкачил. Јас спасив газ, а вие купувајте Bushnell – и од кинеско производство, оти че го ебите чошо.

После че ми кажи некој - Кинезиве го заебаа свето…
Го заебаа жими стапов.
Свето ги заеба лозарите од Тиквешијата, а тие ги истераа штурците од лозјата за да не заебат нас.
Ајдееееее, сега лозариве криви испаднаа..!
Криви, жими стапов.
Крив е Ило Бибило шо го чуваше игралиштето од Џупски Пролетер. Уште на поројџај сестрите ја заебале работата во повивањето или докторот кога го вадел го олцнал… Е зато е крив Ило Бибило, а не дека го чувал игралиштето.

Абе некој ни го пика… нé ебе!
Кинезите?
Свето?
Штурецот?
Или Јас ве ебам на здрав мозок
Проштавајте.

В ум ми остана:
- Зошто ме потеше ноќта?
Можи и таа си имаше некоја мака.
Ај, не í се лутам.
Туку шо мајка барав на балкон во 3 сабајле?
Ај, че го прашам сонцето.

(Велат, месечарите не се сеќаваат на случките… тогаш, од каде излезе ова сега?… А?)

Ако го земиме Аголот (правиот агол) како инструмент на културна рефлексија, тогаш:

… Тупа е диоптријата што треба да не просветли, како тап агол е.
Затоа, окуларите што треба да не просветлат ги режиме под прав агол:
- за да можат да не подаваат,
за да нé предаваат,
- за да се наддаваат за нас на аукцијата организирана од правите агли
- за да се намали антагонизмот помеѓу формите
- за да нé биде нас

(Без намера да го проституизирам Климтовото дело)

Се пулам во сликата на ѕидот во мојот дневен престој што ја добив како подарок.

Таа ја отсликува мојата неписменост.

Густав Климт е тоа, односно репродукција, се разбира. Сега скоро го запознав од поблиску, на блог кај едно наше чупче со француски манири. А ретки се таквите чупчина, како што е редок и мотивот за отварањето на  блогот кој треба да те одведе до правиот блог.

Тоа ми се виде многу интересно.

Па и Климт е редок?!

Не, Климт е единствен.

Неговата единственост ја роди мојата љубопитност, како за неговото дело, така и за чупчето со француски манири. Сигурен сум дека Климтовите четки не ни сонувале дека можат да инспирираат една таква чудна коинциденција (мразам долги зборови, ме тераат да се подзамислам додека ги спелувам, а често и ги грешавам*)

Зошто тогаш се величи моќта на уметникот?!?

Зошто тогаш се величи моќта на Уметноста, ако таа не е моќна да инспирира една најобична па макар и виртуелна средба?!?

Гоооооолеемааааааааа паааууууууууууузааааа (како репликите на џуџето во последните епизоди од серијалот Твин Пикс).

Единствено моќна е мојата заблуда.

Едноставно за мене е моќна Климтовата и мојата коинспирираност (мразам долги зборови, ме тераат да се подзамислам додека ги спелувам, а често и ги грешавам*).

Да не испадни дека сум мизантроп:

- Сакам ”Copy …  Paste”, тоа ми одмалува од пишувањето.
- Сакам да знам уште наши чупчиња со француски манири.
- Сакам да ја ебено разберете поентата на пишаниов, ебан пост!

- Сакам кога е моќна мојата заблуда во врска со немоќта на уметноста.

- Сакам и јас да разберам “зошто е мртов аголот” и дали е тоа автосугестија (мразам долги зборови, ме тераат да се подзамислам додека ги спелувам, а често и ги грешавам*).

- Сакам кога УЧИТЕЛОТ и ЧУПЧЕТО полемизираат во коментари и  создаваат моментална поезија.

А најмоногу од сé:

- Сакам ”Copy …  Paste”, тоа ми одмалува од пишувањето…

И повторно:

- Гоооооолеемааааааааа паааууууууууууузааааа (како репликите на џуџето во последните епизоди од серијалот Твин Пикс).

Прстите на џуџето сеуште штракаат морници и восхит. Ритмиката и неговата појава е парадокс.

Штета што не можам да ја доловам штраканицата со сувопарниве букви и знаци.

Баш штета…

пс: Од пишувањето до објавувањето на овој пост работите околу “Аголоt” ми станаа МНОГУ појасни во насока на идентитетот и ентитетот на Аголот, кој нужно води до појаснување во насока на пронаоѓање на својот  ентитет. Тоа  впрочем беше и целта на ебаниов пост.

ппс: Заебана работа ова Аголов. Се судруваш со ќорсокакот и се одбиваш на правиот пат.

Штета  што не е АГОЛНА Земјава, ами е ЕЛИПСОВИДНА.
Баш штета…