Влага лие ко прилив на дланот Се мие ладно во мраморот лелек пред прсти во тињата и назад прстенот грби – лелек погоден без сјај Здрвен со сила буден од цитати мрсни виуглаво исправа гради и крили со плач Во сенка и сува надеж ѕирка од врелото му легло депримира болно во празно а далеку [ Read More ]
Archive for June, 2006
Трешти во крик урбаниот копнеж. А околу само белилото од заслепената светлина успева да вирее бескорено, концентрирано од сенешто и единствено. Ветвата белина низ вечното белило се повторува. Безличните белини во вечното белило се уобличуваат а толку малку усеничуваат а толку повеќе се аморфни и исчезнуваат, а се забележуваат. Пласти белилото вечити сеќавања. Тежни белилото [ Read More ]
Денес (21.06.2006) е најдолгиот ден во годината. Имав уште една пробдеена ноќ, а сега е 4:00 часот. На Пеко му се скрши шофершајбната и ми прати абдал таксист. Абдало мрчи со немање на работа и ниски тарифи уште нетргнати за Скопје. Денес е денот Д, денес е денот за DEPECHE MODE. Јас и Ана, Златко, [ Read More ]
А долината не беше цела негова. Тој беше задоволен од неа, но не и од себе. Исправен, но не и горд, тој се викаше Јан Ман. На Јан Ман, никако не му се допаѓаше тоа што го гледа кога ќе се наведнеше, а се наведнуваше постојано откако го сретна Литро Пан. Распослан околу и постојано [ Read More ]
Стоев на периферијата од дрвената бина поставена специјално за митингање, а мене се тоа ми личеше на тинкање Едно загреано старо ми пријде и ме гледа во очи, страшно беше тоа старото со очите закрвавени дали од знамињата или од лиглињата искачени на бината, а мене. дали од страв или од јад ми ги потекоа [ Read More ]
(Ненад му говори на Дејан Лилиќ за улогата на Ојдип во Ојдипус Тиранус Софоклеус, извадок од текстот Ангел – чувар од Зоја Бузалковска; Ненад Стојановски – Споменар) … - Слушај. Теоретски, јас би можел да ја одиграм оваа улога стопати подобро од тебе, зашто имам огромно искуство. Но, не можам да ја имам твојата младост, [ Read More ]
(Два автобуси се спремни за Скопје за претставата во Драмски – “Купiдона”.. Тргнува еден - толку бевме, не собра сите) …. Терај мајсторе, се забајвме! Од 20:00 часот почнувала, а не како што и кажав на милозвучна од 21:00. Тој, шоферот на автобусот беше едно мртво ладно типче и душата му ја изваде на водачот [ Read More ]
Едноличноста на утрата копирани како мое секојдневие, беше болна… Беше болна, зашто кертриџот беше препотентен и непрестануваше да го храни чувството на бескорисност. Тоа чувство што оправдано ме обземаше присвојувајќи си ја улогата на печатач, имаше стремеж да згасне со доаѓањето на 20 часот (со почетокот на првата претстава)… но што по завршувањето на претставата? [ Read More ]
