Ribaro MK

Комоцијата му ги диктираше неминовните природи.

Накиснат; абе каков накиснат – искиснат бев.

Заслепен; ма какви заслепен – слеп бе, ќорав – мрак.

Замислен; кој ти имаше време за мислење – давај лапачка ваму.

А тоа – што да ти кажувам: едно црево, провиснало и се стиснало и шиба ли шиба, што алкохолно-никотинести непроветрености, што разни смесесто недоречени сештости и што ли уште не.

А, малендав бев, јас.

Се бев или ништо, само глув не бев.

Еднаш наслушнав дека ме викаат Сутеф, а да не беше Тефус или така некако. Не е битно, битно е да течи од тоа  цревото, а да нî беше врвца … ма кој му ебе матер, што сакало било важно капеше, течеше, гргаше и се така си повторуваше.

А и сам бев, јас.

Не дека се бунам, ама сам си е сам.  Ми фалеше дијалог, од еднонасочни ми е “преку кур”, чекај, чекај да се испулам подолу, уфф,уф…- добро е, не било само фраза. Туку, немам сетено близина бе братче, жива душа не поминува.

Еднаш еден ќелав така наврати за миг, ѕирна и фит фиделија фати. Не дека го видов, ама го сетив. Како да имаше идено тука повеќе пати, се му беше познато, ич не се збуни од околината, е сега, дали пред мене бил овде задомен или колку за беља само праел влези – излези, незнам, ама сетив дека само што ме виде, ја спрашти. Зинав да викам, ама веќе беше предоцна, а и ништо од устава не излегуваше…

Де бе, зар и нем сум да му ебам  мајката! – заклучив безнадежен.

Многу е мачно се сам да си откриваш и ете  затоа не е убаво да си сам, а посебно, не јас. Видов невидов иако слеп, зедов и си молчев во мисливе, иако нем. Терав од тоа цревото и прчев курето којзнае уште колку време, се дури не и се нажали да ме пушти надвор, па и јас свет да чујам, а не само поблиска околина. Минаа така едно побааѓи темници и не само што и се нажали, туку вика корни со солзи и кара врни, по мене ли или не…- незнаев, ама ме разбуди.

Само шо кренав тоа главата, кога ме опна едно блескавило и таман си се изначудив ќефлисан на мојот опул за кој мислев дека го немам, ко ме зграпчи еден мајчин – море двајца беа, како со пипци  или  слично – не е битно, знам само дека не беа како ќелавиот и…-  молкнат ли молкнат.

Вака јас, за да се задржам се грабнав за тоа ѕидовите кај шо бев мижел којзнае колку и…- гребам, тие молкнат, јас гребам споасувам глава, а некој слушам плачи – јачи и се ми изгледа како да плачи од мене. Страв не страв престанав да гребам ама замижав, не дека се небев навикнал на светлото што ѕиркаше меѓу пипците па ми е страв да нé не го видам пак, туку од страв за животецов мижев.

Престана да јачи.

Ме измолкнаа!

Абре – дебре, дури ми текна…- ШТРАК нешто и ми го скина цревото.

- Шо прам сега без црево?!

Сета автентичност на мојата колку-толку кумулативна (тогашна) индентификација му ја должев на сега штракнатото црево, а сега наеднаш го немам, се снемав или се сменив, ми се раздени или ми се достемни…

Во мигот од хаос, знаев дека добивам а губам, знаев дека штракот е крај, а единствено не ми беше јасна неговата брзина, зашто мислев (незнам зошто, можеби заради мојата дотогашна лежерност)  дека големите нешта неидат стихијно. Немав време за анализа, па се препуштив на инстинктот: анимлен и краен, но и тој беше се предал завалијата.

Мојата немоќ иссилена со грч, крепаше…

Мрдав и грабав…

Цревото назад!

Овде студи, у пичку матер! – мислев да кажам, а од мене излегуваше само пискот, неартикулирано грозна врева, па така, сиот ќеиф што не сум ниту нем (од толку многу возбуди веќе ништо не ме изненади), а и за да не си се избудалам од сопствениот вик – престанав.

Престана Се.

По некое време фрлив опул и видов еден голем со коса, коса – косиште, како се ѕвери подзинато окезен во мене. Откако му се подиспулив (иако уште гледав наопаку, а и бои некако слабо распознавав) со малку фантазија ми заличи на ќелавиот.

Уште кога го сетив тогаш дури бев слеп, искиснат и нем, знаев дека и тој има замешано нешто, но си реков – Ајде бе, грд е овој, кај е да го пуштиш внатре за вистински…

Грд – негрд, тој бил и арно што бил, ако не бил, не ќе сум бил ни ЈАС… во ЈАСЛИ.

Сподели на:

• 

Би можело да те интересира: