Еднаш плачев за да се оплакнам од светов
солзи немав
плачев за солзите
сила секна
стегнав срце да капни
напон сетив
во очите
од солзите секнати
можеби беше сега
или уште е‘
но зошто солзи нема
каде
горе одам
по солзите одам
за да плачам за себе
или светов
и плачев со солзи
еднаш
или сега
#
миса напиша:
нека е за многу години 8 Ноември, 2006 – 15:14 | избриши | одговори)
#
DULE VARVARINOT напиша:
ИИИ добро е еј.Ме бендиса поезијава има идеја не е празно творење.Бравос.
http://www.dulevarvar.blogspot.com
8 Ноември, 2006 – 15:45 | избриши | одговори)
#
gersanina напиша:
ох колку прекрасно…
ти благодарам, стопати…
8 Ноември, 2006 – 16:03 | избриши | одговори)
#
Glacier напиша:
Браво мајсторе респект 8 Ноември, 2006 – 16:26 | избриши | одговори)
#
LOLITA напиша:
Секој твој стих го земам при срце. Кога ќе се смееш, цел свет ќе се смее со тебе. Кога ќе плачеш, јас ќе плачам со тебе. Бакнежи врз солзите 9 Ноември, 2006 – 15:04 | избриши | одговори)
#
Natka напиша:
Прекрасно! Smiling
Ми се случило неколку пати да плачам да ги исплачам сите солзи и тогаш почнувам да липтам, се тресам просто…
Убав ден! Smiling
9 Ноември, 2006 – 15:28 | избриши | одговори)
#
големиотгетсби напиша:
убав концепт…поздрав.. 10 Ноември, 2006 – 04:45 | избриши | одговори)
#
lucy напиша:
леле Натке! како ма? 10 Ноември, 2006 – 04:47 | избриши | одговори)
#
sandraa напиша:
Интересна композиција. Микс од времески идеи. Вечата сопатничка – солзата, што сите ја носат во себе, само некој ја сокрива доста умешно…Убаво опишано Ми се допаѓа 3 Март, 2007 – 20:00 | избриши | одговори)